ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ Ι

Τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις 'Οδυσσεύσ:

   "'Αλκίνοε κρει̃ον, πάντων ἀριδείκετε λαω̃ν,
ἠ̃ τοι μὲν τόδε καλὸν ἀκουέμεν ἐστὶν ἀοιδου̃
τοιου̃δ', οἱ̃ος ὅδ' ἐστί, θεοι̃σ' ἐναλίγκιος αὐδήν.
οὐ γὰρ ἐγώ γέ τί φημι τέλος χαριέστερον εἰ̃ναι
ἢ ὅτ' ἐϋφροσύνη μὲν ἔχη̨ κάτα δη̃μον ἅπαντα,
δαιτυμόνες δ' ἀνὰ δώματ' ἀκουάζωνται ἀοιδου̃
ἥμενοι ἑξείησ, παρὰ δὲ πλήθωσι τράπεζαι
σίτου καὶ κρειω̃ν, μέθυ δ' ἐκ κρητη̃ρος ἀφύσσων
οἰνοχόος φορέη̨σι καὶ ἐγχείη̨ δεπάεσσι:
του̃τό τί μοι κάλλιστον ἐνὶ φρεσὶν εἴδεται εἰ̃ναι.
σοὶ δ' ἐμὰ κήδεα θυμὸς ἐπετράπετο στονόεντα
εἴρεσθ', ὄφρ' ἔτι μα̃λλον ὀδυρόμενος στεναχίζω.
τί πρω̃τόν τοι ἔπειτα, τί δ' ὑστάτιον καταλέξω;
κήδε' ἐπεί μοι πολλὰ δόσαν θεοὶ Οὐρανίωνεσ.
νυ̃ν δ' ὄνομα πρω̃τον μυθήσομαι, ὄφρα καὶ ὑμει̃ς
εἴδετ', ἐγὼ δ' ἂν ἔπειτα φυγὼν ὕπο νηλεὲς ἠ̃μαρ
ὑμι̃ν ξει̃νος ἔω καὶ ἀπόπροθι δώματα ναίων.

   εἴμ' 'Οδυσεὺς Λαερτιάδησ, ὃς πα̃σι δόλοισιν
ἀνθρώποισι μέλω, καί μευ κλέος οὐρανὸν ἵκει.
ναιετάω δ' 'Ιθάκην εὐδείελον: ἐν δ' ὄρος αὐτη̨̃,
Νήριτον εἰνοσίφυλλον, ἀριπρεπέσ: ἀμφὶ δὲ νη̃σοι
πολλαὶ ναιετάουσι μάλα σχεδὸν ἀλλήλη̨σι,
Δουλίχιόν τε Σάμη τε καὶ ὑλήεσσα Ζάκυνθοσ.
αὐτὴ δὲ χθαμαλὴ πανυπερτάτη εἰν ἁλὶ κει̃ται
πρὸς ζόφον, αἱ δέ τ' ἄνευθε πρὸς ἠω̃ τ' ἠέλιόν τε,
τρηχει̃', ἀλλ' ἀγαθὴ κουροτρόφοσ: οὔ τι ἐγώ γε
ἡ̃ς γαίης δύναμαι γλυκερώτερον ἄλλο ἰδέσθαι.
ἠ̃ μέν μ' αὐτόθ' ἔρυκε Καλυψώ, δι̃α θεάων,
[ἐν σπέεσι γλαφυροι̃σι, λιλαιομένη πόσιν εἰ̃ναι:]
ὣς δ' αὔτως Κίρκη κατερήτυεν ἐν μεγάροισιν
Αἰαίη δολόεσσα, λιλαιομένη πόσιν εἰ̃ναι:
ἀλλ' ἐμὸν οὔ ποτε θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἔπειθεν.
ὡς οὐδὲν γλύκιον ἡ̃ς πατρίδος οὐδὲ τοκήων
γίνεται, εἴ περ καί τις ἀπόπροθι πίονα οἰ̃κον
γαίη̨ ἐν ἀλλοδαπη̨̃ ναίει ἀπάνευθε τοκήων.

   εἰ δ' ἄγε τοι καὶ νόστον ἐμὸν πολυκηδέ' ἐνίσπω,
ὅν μοι Ζεὺς ἐφέηκεν ἀπὸ Τροίηθεν ἰόντι.

   'Ιλιόθεν με φέρων ἄνεμος Κικόνεσσι πέλασσεν,
'Ισμάρω̨: ἔνθα δ' ἐγὼ πόλιν ἔπραθον, ὤλεσα δ' αὐτούσ.
ἐκ πόλιος δ' ἀλόχους καὶ κτήματα πολλὰ λαβόντες
δασσάμεθ', ὡς μή τίς μοι ἀτεμβόμενος κίοι ἴσησ.
ἔνθ' ἠ̃ τοι μὲν ἐγὼ διερω̨̃ ποδὶ φευγέμεν ἡμέας
ἠνώγεα, τοὶ δὲ μέγα νήπιοι οὐκ ἐπίθοντο.
ἔνθα δὲ πολλὸν μὲν μέθυ πίνετο, πολλὰ δὲ μη̃λα
ἔσφαζον παρὰ θι̃να καὶ εἰλίποδας ἕλικας βου̃σ.
τόφρα δ' ἄρ' οἰχόμενοι Κίκονες Κικόνεσσι γεγώνευν,
οἵ σφιν γείτονες ἠ̃σαν, ἅμα πλέονες καὶ ἀρείουσ,
ἤπειρον ναίοντεσ, ἐπιστάμενοι μὲν ἀφ' ἵππων
ἀνδράσι μάρνασθαι καὶ ὅθι χρὴ πεζὸν ἐόντα.
ἠ̃λθον ἔπειθ', ὅσα φύλλα καὶ ἄνθεα γίνεται ὥρη̨,
ἠέριοι: τότε δή ῥα κακὴ Διὸς αἰ̃σα παρέστη
ἡμι̃ν αἰνομόροισιν, ἵν' ἄλγεα πολλὰ πάθοιμεν.
στησάμενοι δ' ἐμάχοντο μάχην παρὰ νηυσὶ θοη̨̃σι,
βάλλον δ' ἀλλήλους χαλκήρεσιν ἐγχείη̨σιν.
ὄφρα μὲν ἠὼς ἠ̃ν καὶ ἀέξετο ἱερὸν ἠ̃μαρ,
τόφρα δ' ἀλεξόμενοι μένομεν πλέονάς περ ἐόντασ:
ἠ̃μος δ' ἠέλιος μετενίσετο βουλυτόνδε,
καὶ τότε δὴ Κίκονες κλι̃ναν δαμάσαντες 'Αχαιούσ.
ἓξ δ' ἀφ' ἑκάστης νηὸς ἐϋκνήμιδες ἑται̃ροι
ὤλονθ': οἱ δ' ἄλλοι φύγομεν θάνατόν τε μόρον τε.

   ἔνθεν δὲ προτέρω πλέομεν ἀκαχήμενοι ἠ̃τορ,
ἄσμενοι ἐκ θανάτοιο, φίλους ὀλέσαντες ἑταίρουσ.
οὐδ' ἄρα μοι προτέρω νη̃ες κίον ἀμφιέλισσαι,
πρίν τινα τω̃ν δειλω̃ν ἑτάρων τρὶς ἕκαστον ἀυ̃σαι,
οἳ θάνον ἐν πεδίω̨ Κικόνων ὕπο δη̨ωθέντεσ.
νηυσὶ δ' ἐπω̃ρσ' ἄνεμον βορέην νεφεληγερέτα Ζεὺς
λαίλαπι θεσπεσίη̨, σὺν δὲ νεφέεσσι κάλυψε
γαι̃αν ὁμου̃ καὶ πόντον: ὀρώρει δ' οὐρανόθεν νύξ.
αἱ μὲν ἔπειτ' ἐφέροντ' ἐπικάρσιαι, ἱστία δέ σφιν
τριχθά τε καὶ τετραχθὰ διέσχισεν ἲς ἀνέμοιο.
καὶ τὰ μὲν ἐς νη̃ας κάθεμεν, δείσαντες ὄλεθρον,
αὐτὰς δ' ἐσσυμένως προερέσσαμεν ἤπειρόνδε.
ἔνθα δύω νύκτας δύο τ' ἤματα συννεχὲς αἰεὶ
κείμεθ', ὁμου̃ καμάτω̨ τε καὶ ἄλγεσι θυμὸν ἔδοντεσ.
ἀλλ' ὅτε δὴ τρίτον ἠ̃μαρ ἐϋπλόκαμος τέλεσ' 'Ηώσ,
ἱστοὺς στησάμενοι ἀνά θ' ἱστία λεύκ' ἐρύσαντες
ἥμεθα: τὰς δ' ἄνεμός τε κυβερνη̃ταί τ' ἴθυνον.
καί νύ κεν ἀσκηθὴς ἱκόμην ἐς πατρίδα γαι̃αν,
ἀλλά με κυ̃μα ῥόος τε περιγνάμπτοντα Μάλειαν
καὶ βορέης ἀπέωσε, παρέπλαγξεν δὲ Κυθήρων.

   ἔνθεν δ' ἐννη̃μαρ φερόμην ὀλοοι̃σ' ἀνέμοισι
πόντον ἐπ' ἰχθυόεντα: ἀτὰρ δεκάτη̨ ἐπέβημεν
γαίης Λωτοφάγων, οἵ τ' ἄνθινον εἰ̃δαρ ἔδουσιν.
ἔνθα δ' ἐπ' ἠπείρου βη̃μεν καὶ ἀφυσσάμεθ' ὕδωρ,
αἰ̃ψα δὲ δει̃πνον ἕλοντο θοη̨̃ς παρὰ νηυσὶν ἑται̃ροι.
αὐτὰρ ἐπεὶ σίτοιό τ' ἐπασσάμεθ' ἠδὲ ποτη̃τοσ,
δὴ τότ' ἐγὼν ἑτάρους προΐην πεύθεσθαι ἰόντασ,
οἵ τινες ἀνέρες εἰ̃εν ἐπὶ χθονὶ σι̃τον ἔδοντεσ,
ἄνδρε δύω κρίνασ, τρίτατον κήρυχ' ἅμ' ὀπάσσασ.
οἱ δ' αἰ̃ψ' οἰχόμενοι μίγεν ἀνδράσι Λωτοφάγοισιν:
οὐδ' ἄρα Λωτοφάγοι μήδονθ' ἑτάροισιν ὄλεθρον
ἡμετέροισ', ἀλλά σφι δόσαν λωτοι̃ο πάσασθαι.
τω̃ν δ' ὅς τις λωτοι̃ο φάγοι μελιηδέα καρπόν,
οὐκέτ' ἀπαγγει̃λαι πάλιν ἤθελεν οὐδὲ νέεσθαι,
ἀλλ' αὐτου̃ βούλοντο μετ' ἀνδράσι Λωτοφάγοισι
λωτὸν ἐρεπτόμενοι μενέμεν νόστου τε λαθέσθαι.
τοὺς μὲν ἐγὼν ἐπὶ νη̃ας ἄγον κλαίοντας ἀνάγκη̨,
νηυσὶ δ' ἐνὶ γλαφυρη̨̃σιν ὑπὸ ζυγὰ δη̃σα ἐρύσσασ:
αὐτὰρ τοὺς ἄλλους κελόμην ἐρίηρας ἑταίρους
σπερχομένους νηω̃ν ἐπιβαινέμεν ὠκειάων,
μή πώς τις λωτοι̃ο φαγὼν νόστοιο λάθηται.
οἱ δ' αἰ̃ψ' εἴσβαινον καὶ ἐπὶ κληι̃σι καθι̃ζον,
ἑξη̃ς δ' ἑζόμενοι πολιὴν ἅλα τύπτον ἐρετμοι̃σ.

   ἔνθεν δὲ προτέρω πλέομεν ἀκαχήμενοι ἠ̃τορ.
Κυκλώπων δ' ἐς γαι̃αν ὑπερφιάλων ἀθεμίστων
ἱκόμεθ', οἵ ῥα θεοι̃σι πεποιθότες ἀθανάτοισιν
οὔτε φυτεύουσιν χερσὶν φυτὸν οὔτ' ἀρόωσιν,
ἀλλὰ τά γ' ἄσπαρτα καὶ ἀνήροτα πάντα φύονται,
πυροὶ καὶ κριθαὶ ἠδ' ἄμπελοι, αἵ τε φέρουσιν
οἰ̃νον ἐριστάφυλον, καί σφιν Διὸς ὄμβρος ἀέξει.
τοι̃σιν δ' οὔτ' ἀγοραὶ βουληφόροι οὔτε θέμιστεσ,
ἀλλ' οἵ γ' ὑψηλω̃ν ὀρέων ναίουσι κάρηνα
ἐν σπέεσι γλαφυροι̃σι, θεμιστεύει δὲ ἕκαστος
παίδων ἠδ' ἀλόχων, οὐδ' ἀλλήλων ἀλέγουσι.

   νη̃σος ἔπειτα λάχεια παρὲκ λιμένος τετάνυσται,
γαίης Κυκλώπων οὔτε σχεδὸν οὔτ' ἀποτηλου̃,
ὑλήεσσ': ἐν δ' αἰ̃γες ἀπειρέσιαι γεγάασιν
ἄγριαι: οὐ μὲν γὰρ πάτος ἀνθρώπων ἀπερύκει,
οὐδέ μιν εἰσοιχνευ̃σι κυνηγέται, οἵ τε καθ' ὕλην
ἄλγεα πάσχουσιν κορυφὰς ὀρέων ἐφέποντεσ.
οὔτ' ἄρα ποίμνη̨σιν καταΐσχεται οὔτ' ἀρότοισιν,
ἀλλ' ἥ γ' ἄσπαρτος καὶ ἀνήροτος ἤματα πάντα
ἀνδρω̃ν χηρεύει, βόσκει δέ τε μηκάδας αἰ̃γασ.
οὐ γὰρ Κυκλώπεσσι νέες πάρα μιλτοπάρη̨οι,
οὐδ' ἄνδρες νηω̃ν ἔνι τέκτονεσ, οἵ κε κάμοιεν
νη̃ας ἐϋσσέλμουσ, αἵ κεν τελέοιεν ἕκαστα
ἄστε' ἐπ' ἀνθρώπων ἱκνεύμεναι, οἱ̃ά τε πολλὰ
ἄνδρες ἐπ' ἀλλήλους νηυσὶν περόωσι θάλασσαν:
οἵ κέ σφιν καὶ νη̃σον ἐϋκτιμένην ἐκάμοντο.
οὐ μὲν γάρ τι κακή γε, φέροι δέ κεν ὥρια πάντα:
ἐν μὲν γὰρ λειμω̃νες ἁλὸς πολιοι̃ο παρ' ὄχθας
ὑδρηλοὶ μαλακοί: μάλα κ' ἄφθιτοι ἄμπελοι εἰ̃εν:
ἐν δ' ἄροσις λείη: μάλα κεν βαθὺ λήϊον αἰεὶ
εἰς ὥρας ἀμόω̨εν, ἐπεὶ μάλα πι̃αρ ὑπ' οὐ̃δασ.
ἐν δὲ λιμὴν εὔορμοσ, ἵν' οὐ χρεὼ πείσματός ἐστιν,
οὔτ' εὐνὰς βαλέειν οὔτε πρυμνήσι' ἀνάψαι,
ἀλλ' ἐπικέλσαντας μει̃ναι χρόνον, εἰς ὅ κε ναυτέων
θυμὸς ἐποτρύνη̨ καὶ ἐπιπνεύσωσιν ἀη̃ται.
αὐτὰρ ἐπὶ κρατὸς λιμένος ῥέει ἀγλαὸν ὕδωρ,
κρήνη ὑπὸ σπείουσ: περὶ δ' αἴγειροι πεφύασιν.
ἔνθα κατεπλέομεν, καί τις θεὸς ἡγεμόνευε
νύκτα δι' ὀρφναίην, οὐδὲ προὐφαίνετ' ἰδέσθαι:
ἀὴρ γὰρ περὶ νηυσὶ βαθει̃' ἠ̃ν, οὐδὲ σελήνη
οὐρανόθεν προὔφαινε, κατείχετο δὲ νεφέεσσιν.
ἔνθ' οὔ τις τὴν νη̃σον ἐσέδρακεν ὀφθαλμοι̃σιν,
οὔτ' οὐ̃ν κύματα μακρὰ κυλινδόμενα προτὶ χέρσον
εἰσίδομεν, πρὶν νη̃ας ἐϋσσέλμους ἐπικέλσαι.
κελσάση̨σι δὲ νηυσὶ καθείλομεν ἱστία πάντα,
ἐκ δὲ καὶ αὐτοὶ βη̃μεν ἐπὶ ῥηγμι̃νι θαλάσσησ:
ἔνθα δ' ἀποβρίξαντες ἐμείναμεν 'Ηω̃ δι̃αν.

   ἠ̃μος δ' ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος 'Ηώσ,
νη̃σον θαυμάζοντες ἐδινεόμεσθα κατ' αὐτήν.
ὠ̃ρσαν δὲ Νύμφαι, κου̃ραι Διὸς αἰγιόχοιο,
αἰ̃γας ὀρεσκώ̨ουσ, ἵνα δειπνήσειαν ἑται̃ροι.
αὐτίκα καμπύλα τόξα καὶ αἰγανέας δολιχαύλους
εἱλόμεθ' ἐκ νηω̃ν, διὰ δὲ τρίχα κοσμηθέντες
βάλλομεν: αἰ̃ψα δὲ δω̃κε θεὸς μενοεικέα θήρην.
νη̃ες μέν μοι ἕποντο δυώδεκα, ἐς δὲ ἑκάστην
ἐννέα λάγχανον αἰ̃γεσ: ἐμοὶ δὲ δέκ' ἔξελον οἴω̨.
ὣς τότε μὲν πρόπαν ἠ̃μαρ ἐς ἠέλιον καταδύντα
ἥμεθα δαινύμενοι κρέα τ' ἄσπετα καὶ μέθυ ἡδύ.
οὐ γάρ πω νηω̃ν ἐξέφθιτο οἰ̃νος ἐρυθρόσ,
ἀλλ' ἐνέην: πολλὸν γὰρ ἐν ἀμφιφορευ̃σιν ἕκαστοι
ἠφύσαμεν Κικόνων ἱερὸν πτολίεθρον ἑλόντεσ.
Κυκλώπων δ' ἐς γαι̃αν ἐλεύσσομεν ἐγγὺς ἐόντων,
καπνόν τ' αὐτω̃ν τε φθογγὴν ὀΐων τε καὶ αἰγω̃ν.
ἠ̃μος δ' ἠέλιος κατέδυ καὶ ἐπὶ κνέφας ἠ̃λθε,
δὴ τότε κοιμήθημεν ἐπὶ ῥηγμι̃νι θαλάσσησ.
ἠ̃μος δ' ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος 'Ηώσ,
καὶ τότ' ἐγὼν ἀγορὴν θέμενος μετὰ πα̃σιν ἔειπον:

   "ἄλλοι μὲν νυ̃ν μίμνετ', ἐμοὶ ἐρίηρες ἑται̃ροι:
αὐτὰρ ἐγὼ σὺν νηΐ τ' ἐμη̨̃ καὶ ἐμοι̃σ' ἑτάροισιν
ἐλθὼν τω̃νδ' ἀνδρω̃ν πειρήσομαι, οἵ τινές εἰσιν,
ἤ ῥ' οἵ γ' ὑβρισταί τε καὶ ἄγριοι οὐδὲ δίκαιοι,
ἠ̃ε φιλόξεινοι, καί σφιν νόος ἐστὶ θεουδήσ."

   ὣς εἰπὼν ἀνὰ νηὸς ἔβην, ἐκέλευσα δ' ἑταίρους
αὐτούς τ' ἀμβαίνειν ἀνά τε πρυμνήσια λυ̃σαι.
οἱ δ' αἰ̃ψ' εἴσβαινον καὶ ἐπὶ κληι̃σι καθι̃ζον,
ἑξη̃ς δ' ἑζόμενοι πολιὴν ἅλα τύπτον ἐρετμοι̃σ.
ἀλλ' ὅτε δὴ τὸν χω̃ρον ἀφικόμεθ' ἐγγὺς ἐόντα,
ἔνθα δ' ἐπ' ἐσχατιη̨̃ σπέος εἴδομεν ἄγχι θαλάσσησ,
ὑψηλόν, δάφνη̨σι κατηρεφέσ: ἔνθα δὲ πολλὰ
μη̃λ', ὄϊές τε καὶ αἰ̃γεσ, ἰαύεσκον: περὶ δ' αὐλὴ
ὑψηλὴ δέδμητο κατωρυχέεσσι λίθοισι
μακρη̨̃σίν τε πίτυσσιν ἰδὲ δρυσὶν ὑψικόμοισιν.
ἔνθα δ' ἀνὴρ ἐνίαυε πελώριοσ, ὅς ῥα τὰ μη̃λα
οἰ̃ος ποιμαίνεσκεν ἀπόπροθεν: οὐδὲ μετ' ἄλλους
πωλει̃τ', ἀλλ' ἀπάνευθεν ἐὼν ἀθεμίστια ἤ̨δη.
καὶ γὰρ θαυ̃μ' ἐτέτυκτο πελώριον, οὐδὲ ἐώ̨κει
ἀνδρί γε σιτοφάγω̨, ἀλλὰ ῥίω̨ ὑλήεντι
ὑψηλω̃ν ὀρέων, ὅ τε φαίνεται οἰ̃ον ἀπ' ἄλλων.

   δὴ τότε τοὺς ἄλλους κελόμην ἐρίηρας ἑταίρους
αὐτου̃ πὰρ νηΐ τε μένειν καὶ νη̃α ἔρυσθαι:
αὐτὰρ ἐγὼ κρίνας ἑτάρων δυοκαίδεκ' ἀρίστους
βη̃ν: ἀτὰρ αἴγεον ἀσκὸν ἔχον μέλανος οἴνοιο,
ἡδέοσ, ὅν μοι δω̃κε Μάρων, Εὐάνθεος υἱόσ,
ἱρεὺς 'Απόλλωνοσ, ὃς 'Ίσμαρον ἀμφιβεβήκει,
οὕνεκά μιν σὺν παιδὶ περισχόμεθ' ἠδὲ γυναικὶ
ἁζόμενοι: ὤ̨κει γὰρ ἐν ἄλσεϊ δενδρήεντι
Φοίβου 'Απόλλωνοσ. ὁ δέ μοι πόρεν ἀγλαὰ δω̃ρα:
χρυσου̃ μέν μοι δω̃κ' εὐεργέος ἑπτὰ τάλαντα,
δω̃κε δέ μοι κρητη̃ρα πανάργυρον, αὐτὰρ ἔπειτα
οἰ̃νον ἐν ἀμφιφορευ̃σι δυώδεκα πα̃σιν ἀφύσσασ,
ἡδὺν ἀκηράσιον, θει̃ον ποτόν: οὐδέ τις αὐτὸν
ἠείδη δμώων οὐδ' ἀμφιπόλων ἐνὶ οἴκω̨,
ἀλλ' αὐτὸς ἄλοχός τε φίλη ταμίη τε μί' οἴη.
τὸν δ' ὅτε πίνοιεν μελιηδέα οἰ̃νον ἐρυθρόν,
ἓν δέπας ἐμπλήσας ὕδατος ἀνὰ εἴκοσι μέτρα
χευ̃', ὀδμὴ δ' ἡδει̃α ἀπὸ κρητη̃ρος ὀδώδει,
θεσπεσίη: τότ' ἂν οὔ τοι ἀποσχέσθαι φίλον ἠ̃εν.
του̃ φέρον ἐμπλήσας ἀσκὸν μέγαν, ἐν δὲ καὶ ἠ̨̃α
κωρύκω̨: αὐτίκα γάρ μοι ὀΐσατο θυμὸς ἀγήνωρ
ἄνδρ' ἐπελεύσεσθαι μεγάλην ἐπιειμένον ἀλκήν,
ἄγριον, οὔτε δίκας εὐ̃ εἰδότα οὔτε θέμιστασ.

   καρπαλίμως δ' εἰς ἄντρον ἀφικόμεθ', οὐδέ μιν ἔνδον
εὕρομεν, ἀλλ' ἐνόμευε νομὸν κάτα πίονα μη̃λα.
ἐλθόντες δ' εἰς ἄντρον ἐθηεύμεσθα ἕκαστα:
ταρσοὶ μὲν τυρω̃ν βρι̃θον στείνοντο δὲ σηκοὶ
ἀρνω̃ν ἠδ' ἐρίφων: διακεκριμέναι δὲ ἕκασται
ἔρχατο, χωρὶς μὲν πρόγονοι, χωρὶς δὲ μέτασσαι,
χωρὶς δ' αὐ̃θ' ἕρσαι: ναι̃ον δ' ὀρω̨̃ ἄγγεα πάντα,
γαυλοί τε σκαφίδες τε, τετυγμένα, τοι̃σ' ἐνάμελγεν.
ἔνθ' ἐμὲ μὲν πρώτισθ' ἕταροι λίσσοντ' ἐπέεσσι
τυρω̃ν αἰνυμένους ἰέναι πάλιν, αὐτὰρ ἔπειτα
καρπαλίμως ἐπὶ νη̃α θοὴν ἐρίφους τε καὶ ἄρνας
σηκω̃ν ἐξελάσαντας ἐπιπλει̃ν ἁλμυρὸν ὕδωρ:
ἀλλ' ἐγὼ οὐ πιθόμην, _ἠ̃ τ' ἂν πολὺ κέρδιον ἠ̃εν, _
ὄφρ' αὐτόν τε ἴδοιμι, καὶ εἴ μοι ξείνια δοίη.
οὐδ' ἄρ' ἔμελλ' ἑτάροισι φανεὶς ἐρατεινὸς ἔσεσθαι.

   ἔνθα δὲ πυ̃ρ κήαντες ἐθύσαμεν ἠδὲ καὶ αὐτοὶ
τυρω̃ν αἰνύμενοι φάγομεν, μένομέν τέ μιν ἔνδον
ἥμενοι, εἱ̃ος ἐπη̃λθε νέμων. φέρε δ' ὄβριμον ἄχθος
ὕλης ἀζαλέησ, ἵνα οἱ ποτιδόρπιον εἴη.
ἔντοσθεν δ' ἄντροιο βαλὼν ὀρυμαγδὸν ἔθηκεν:
ἡμει̃ς δὲ δείσαντες ἀπεσσύμεθ' ἐς μυχὸν ἄντρου.
αὐτὰρ ὅ γ' εἰς εὐρὺ σπέος ἤλασε πίονα μη̃λα,
πάντα μάλ', ὅσσ' ἤμελγε, τὰ δ' ἄρσενα λει̃πε θύρηφιν,
ἀρνειούς τε τράγους τε, βαθείης ἔντοθεν αὐλη̃σ.
αὐτὰρ ἔπειτ' ἐπέθηκε θυρεὸν μέγαν ὑψόσ' ἀείρασ,
ὄβριμον: οὐκ ἂν τόν γε δύω καὶ εἴκοσ' ἄμαξαι
ἐσθλαὶ τετράκυκλοι ἀπ' οὔδεος ὀχλίσσειαν:
τόσσην ἠλίβατον πέτρην ἐπέθηκε θύρη̨σιν.
ἑζόμενος δ' ἤμελγεν ὄϊς καὶ μηκάδας αἰ̃γασ,
πάντα κατὰ μοι̃ραν, καὶ ὑπ' ἔμβρυον ἡ̃κεν ἑκάστη̨.
αὐτίκα δ' ἥμισυ μὲν θρέψας λευκοι̃ο γάλακτος
πλεκτοι̃σ' ἐν ταλάροισιν ἀμησάμενος κατέθηκεν,
ἥμισυ δ' αὐ̃τ' ἔστησεν ἐν ἄγγεσιν, ὄφρα οἱ εἴη
πίνειν αἰνυμένω̨ καί οἱ ποτιδόρπιον εἴη.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ σπευ̃σε πονησάμενος τὰ ἃ ἔργα,
καὶ τότε πυ̃ρ ἀνέκαιε καὶ εἴσιδεν, εἴρετο δ' ἥμεασ:

   "ὠ̃ ξει̃νοι, τίνες ἐστέ; πόθεν πλει̃θ' ὑγρὰ κέλευθα;
ἤ τι κατὰ πρη̃ξιν ἠ̃ μαψιδίως ἀλάλησθε
οἱ̃ά τε ληϊστη̃ρες ὑπεὶρ ἅλα, τοί τ' ἀλόωνται
ψυχὰς παρθέμενοι, κακὸν ἀλλοδαποι̃σι φέροντεσ;"

   ὣς ἔφαθ', ἡμι̃ν δ' αὐ̃τε κατεκλάσθη φίλον ἠ̃τορ,
δεισάντων φθόγγον τε βαρὺν αὐτόν τε πέλωρον.
ἀλλὰ καὶ ὡ̃ς μιν ἔπεσσιν ἀμειβόμενος προσέειπον:

   "ἡμει̃ς τοι Τροίηθεν ἀποπλαγχθέντες 'Αχαιοὶ
παντοίοισ' ἀνέμοισιν ὑπὲρ μέγα λαι̃τμα θαλάσσησ,
οἴκαδε ἱέμενοι, ἄλλην ὁδὸν ἄλλα κέλευθα
ἤλθομεν: οὕτω που Ζεὺς ἤθελε μητίσασθαι.
λαοὶ δ' 'Ατρεΐδεω 'Αγαμέμνονος εὐχόμεθ' εἰ̃ναι,
του̃ δὴ νυ̃ν γε μέγιστον ὑπουράνιον κλέος ἐστί:
τόσσην γὰρ διέπερσε πόλιν καὶ ἀπώλεσε λαοὺς
πολλούσ. ἡμει̃ς δ' αὐ̃τε κιχανόμενοι τὰ σὰ γου̃να
ἱκόμεθ', εἴ τι πόροις ξεινήϊον ἠὲ καὶ ἄλλως
δοίης δωτίνην, ἥ τε ξείνων θέμις ἐστίν.
ἀλλ' αἰδει̃ο, φέριστε, θεούσ: ἱκέται δέ τοί εἰμεν.
Ζεὺς δ' ἐπιτιμήτωρ ἱκετάων τε ξείνων τε,
ξείνιοσ, ὃς ξείνοισιν ἅμ' αἰδοίοισιν ὀπηδει̃."

   ὣς ἐφάμην, ὁ δέ μ' αὐτίκ' ἀμείβετο νηλέϊ θυμω̨̃:
"νήπιός εἰσ, ὠ̃ ξει̃ν', ἢ τηλόθεν εἰλήλουθασ,
ὅς με θεοὺς κέλεαι ἢ δειδίμεν ἢ ἀλέασθαι.
οὐ γὰρ Κύκλωπες Διὸς αἰγιόχου ἀλέγουσιν
οὐδὲ θεω̃ν μακάρων, ἐπεὶ ἠ̃ πολὺ φέρτεροί εἰμεν:
οὐδ' ἂν ἐγὼ Διὸς ἔχθος ἀλευάμενος πεφιδοίμην
οὔτε σευ̃ οὔθ' ἑτάρων, εἰ μὴ θυμός με κελεύοι.
ἀλλά μοι εἴφ', ὅπη̨ ἔσχες ἰὼν εὐεργέα νη̃α,
ἤ που ἐπ' ἐσχατιη̃ς ἠ̃ καὶ σχεδόν, ὄφρα δαείω."

   ὣς φάτο πειράζων, ἐμὲ δ' οὐ λάθεν εἰδότα πολλά,
ἀλλά μιν ἄψορρον προσέφην δολίοισ' ἐπέεσσι:

   "νέα μέν μοι κατέαξε Ποσειδάων ἐνοσίχθων,
πρὸς πέτρη̨σι βαλὼν ὑμη̃ς ἑπὶ πείρασι γαίησ,
ἄκρη̨ προσπελάσασ: ἄνεμος δ' ἐκ πόντου ἔνεικεν:
αὐτὰρ ἐγὼ σὺν τοι̃σδε ὑπέκφυγον αἰπὺν ὄλεθρον."

   ὣς ἐφάμην, ὁ δέ μ' οὐδὲν ἀμείβετο νηλέϊ θυμω̨̃,
ἀλλ' ὅ γ' ἀναΐξας ἑτάροισ' ἐπὶ χει̃ρας ἴαλλε,
σὺν δὲ δύω μάρψας ὥς τε σκύλακας ποτὶ γαίη̨
κόπτ': ἐκ δ' ἐγκέφαλος χαμάδις ῥέε, δευ̃ε δὲ γαι̃αν.
τοὺς δὲ διὰ μελεϊστὶ ταμὼν ὁπλίσσατο δόρπον:
ἤσθιε δ' ὥς τε λέων ὀρεσίτροφοσ, οὐδ' ἀπέλειπεν,
ἔγκατά τε σάρκας τε καὶ ὀστέα μυελόεντα.
ἡμει̃ς δὲ κλαίοντες ἀνεσχέθομεν Διὶ χει̃ρασ,
σχέτλια ἔργ' ὁρόωντεσ: ἀμηχανίη δ' ἔχε θυμόν.
αὐτὰρ ἐπεὶ Κύκλωψ μεγάλην ἐμπλήσατο νηδὺν
ἀνδρόμεα κρέ' ἔδων καὶ ἐπ' ἄκρητον γάλα πίνων,
κει̃τ' ἔντοσθ' ἄντροιο τανυσσάμενος διὰ μήλων.
τὸν μὲν ἐγὼ βούλευσα κατὰ μεγαλήτορα θυμὸν
ἄσσον ἰών, ξίφος ὀξὺ ἐρυσσάμενος παρὰ μηρου̃,
οὐτάμεναι πρὸς στη̃θοσ, ὅθι φρένες ἡ̃παρ ἔχουσι,
χείρ' ἐπιμασσάμενοσ: ἕτερος δέ με θυμὸς ἔρυκεν.
αὐτου̃ γάρ κε καὶ ἄμμες ἀπωλόμεθ' αἰπὺν ὄλεθρον:
οὐ γάρ κεν δυνάμεσθα θυράων ὑψηλάων
χερσὶν ἀπώσασθαι λίθον ὄβριμον, ὃν προσέθηκεν.
ὣς τότε μὲν στενάχοντες ἐμείναμεν 'Ηω̃ δι̃αν.

   ἠ̃μος δ' ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος 'Ηώσ,
καὶ τότε πυ̃ρ ἀνέκαιε καὶ ἤμελγε κλυτὰ μη̃λα,
πάντα κατὰ μοι̃ραν, καὶ ὑπ' ἔμβρυον ἡ̃κεν ἑκάστη̨.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ σπευ̃σε πονησάμενος τὰ ἃ ἔργα,
σὺν δ' ὅ γε δὴ αὐ̃τε δύω μάρψας ὁπλίσσατο δει̃πνον.
δειπνήσας δ' ἄντρου ἐξήλασε πίονα μη̃λα,
ῥηϊδίως ἀφελὼν θυρεὸν μέγαν: αὐτὰρ ἔπειτα
ἂψ ἐπέθηχ', ὡς εἴ τε φαρέτρη̨ πω̃μ' ἐπιθείη.
πολλη̨̃ δὲ ῥοίζω̨ πρὸς ὄρος τρέπε πίονα μη̃λα
Κύκλωψ: αὐτὰρ ἐγὼ λιπόμην κακὰ βυσσοδομεύων,
εἴ πως τεισαίμην, δοίη δέ μοι εὐ̃χος 'Αθήνη.
ἥδε δέ μοι κατὰ θυμὸν ἀρίστη φαίνετο βουλή:
Κύκλωπος γὰρ ἔκειτο μέγα ῥόπαλον παρὰ σηκω̨̃,
χλωρὸν ἐλαΐνεον: τὸ μὲν ἔκταμεν, ὄφρα φοροίη
αὐανθέν. τὸ μὲν ἄμμες ἐΐσκομεν εἰσορόωντες
ὅσσον θ' ἱστὸν νηὸς ἐεικοσόροιο μελαίνησ,
φορτίδος εὐρείησ, ἥ τ' ἐκπεράα̨ μέγα λαι̃τμα:
τόσσον ἔην μη̃κοσ, τόσσον πάχος εἰσοράασθαι.
του̃ μὲν ὅσον τ' ὄργυιαν ἐγὼν ἀπέκοψα παραστὰς
καὶ παρέθηχ' ἑτάροισιν, ἀποξυ̃ναι δ' ἐκέλευσα:
οἱ δ' ὁμαλὸν ποίησαν: ἐγὼ δ' ἐθόωσα παραστὰς
ἄκρον, ἄφαρ δὲ λαβὼν ἐπυράκτεον ἐν πυρὶ κηλέω̨.
καὶ τὸ μὲν εὐ̃ κατέθηκα κατακρύψας ὑπὸ κόπρω̨,
ἥ ῥα κατὰ σπείους κέχυτο μεγάλ' ἤλιθα πολλή:
αὐτὰρ τοὺς ἄλλους κλήρω̨ πεπαλέσθαι ἄνωγον,
ὅς τις τολμήσειεν ἐμοὶ σὺν μοχλὸν ἀείρας
τρι̃ψαι ἐν ὀφθαλμω̨̃, ὅτε τὸν γλυκὺς ὕπνος ἱκάνοι.
οἱ δ' ἔλαχον, τοὺς ἄν κε καὶ ἤθελον αὐτὸς ἑλέσθαι,
τέσσαρεσ, αὐτὰρ ἐγὼ πέμπτος μετὰ τοι̃σιν ἐλέγμην.

   ἑσπέριος δ' ἠ̃λθεν καλλίτριχα μη̃λα νομεύων:
αὐτίκα δ' εἰς εὐρὺ σπέος ἤλασε πίονα μη̃λα,
πάντα μάλ', οὐδέ τι λει̃πε βαθείης ἔντοθεν αὐλη̃σ,
ἤ τι ὀϊσάμενοσ, ἢ καὶ θεὸς ὣς ἐκέλευσεν.
αὐτὰρ ἔπειτ' ἐπέθηκε θυρεὸν μέγαν ὑψόσ' ἀείρασ:
ἑζόμενος δ' ἤμελγεν ὄϊς καὶ μηκάδας αἰ̃γασ,
πάντα κατὰ μοι̃ραν, καὶ ὑπ' ἔμβρυον ἡ̃κεν ἑκάστη̨.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ σπευ̃σε πονησάμενος τὰ ἃ ἔργα,
σὺν δ' ὅ γε δὴ αὐ̃τε δύω μάρψας ὁπλίσσατο δόρπον.
καὶ τότ' ἐγὼ Κύκλωπα προσηύδων ἄγχι παραστάσ,
κισσύβιον μετὰ χερσὶν ἔχων μέλανος οἴνοιο:

   "Κύκλωψ, τη̃, πίε οἰ̃νον, ἐπεὶ φάγες ἀνδρόμεα κρέα,
ὄφρ' εἰδη̨̃σ, οἱ̃όν τι ποτὸν τόδε νηυ̃ς ἐκεκεύθει
ἡμετέρη: σοὶ δ' αὐ̃ λοιβὴν φέρον, εἴ μ' ἐλεήσας
οἴκαδε πέμψειασ: σὺ δὲ μαίνεαι οὐκέτ' ἀνεκτω̃σ.
σχέτλιε, πω̃ς κέν τίς σε καὶ ὕστερον ἄλλος ἵκοιτο
ἀνθρώπων πολέων; ἐπεὶ οὐ κατὰ μοι̃ραν ἔρεξασ."

   ὣς ἐφάμην, ὁ δὲ δέκτο καὶ ἔκπιεν: ἥσατο δ' αἰνω̃ς
ἡδὺ ποτὸν πίνων καί μ' ἤ̨τεε δεύτερον αὐ̃τισ:

   "δός μοι ἔτι πρόφρων καί μοι τεὸν οὔνομα εἰπὲ
αὐτίκα νυ̃ν, ἵνα τοι δω̃ ξείνιον, ὡ̨̃ κε σὺ χαίρη̨σ.
καὶ γὰρ Κυκλώπεσσι φέρει ζείδωρος ἄρουρα
οἰ̃νον ἐριστάφυλον, καί σφιν Διὸς ὄμβρος ἀέξει:
ἀλλὰ τόδ' ἀμβροσίης καὶ νέκταρός ἐστιν ἀπορρώξ."

   ὣς ἔφατ': αὐτάρ οἱ αὐ̃τις ἐγὼ πόρον αἴθοπα οἰ̃νον:
τρὶς μὲν ἔδωκα φέρων, τρὶς δ' ἔκπιεν ἀφραδίη̨σιν.
αὐτὰρ ἐπεὶ Κύκλωπα περὶ φρένας ἤλυθεν οἰ̃νοσ,
καὶ τότε δή μιν ἔπεσσι προσηύδων μειλιχίοισι:

   "Κύκλωψ, εἰρωτα̨̃ς μ' ὄνομα κλυτόν; αὐτὰρ ἐγώ τοι
ἐξερέω: σὺ δέ μοι δὸς ξείνιον, ὥς περ ὑπέστησ.
Οὐ̃τις ἐμοί γ' ὄνομα: Οὐ̃τιν δέ με κικλήσκουσι
μήτηρ ἠδὲ πατὴρ ἠδ' ἄλλοι πάντες ἑται̃ροι."

   ὣς ἐφάμην, ὁ δέ μ' αὐτίκ' ἀμείβετο νηλέϊ θυμω̨̃:
"Οὐ̃τιν ἐγὼ πύματον ἔδομαι μετὰ οἱ̃σ' ἑτάροισι,
τοὺς δ' ἄλλους πρόσθεν: τὸ δέ τοι ξεινήϊον ἔσται."

   ἠ̃, καὶ ἀνακλινθεὶς πέσεν ὕπτιοσ, αὐτὰρ ἔπειτα
κει̃τ' ἀποδοχμώσας παχὺν αὐχένα, κὰδ δέ μιν ὕπνος
ἥ̨ρει πανδαμάτωρ: φάρυγος δ' ἐξέσσυτο οἰ̃νος
ψωμοί τ' ἀνδρόμεοι: ὁ δ' ἐρεύγετο οἰνοβαρείων.
καὶ τότ' ἐγὼ τὸν μοχλὸν ὑπὸ σποδου̃ ἤλασα πολλη̃σ,
εἱ̃ος θερμαίνοιτο: ἔπεσσι δὲ πάντας ἑταίρους
θάρσυνον, μή τίς μοι ὑποδδείσας ἀναδύη.
ἀλλ' ὅτε δὴ τάχ' ὁ μοχλὸς ἐλάϊνος ἐν πυρὶ μέλλεν
ἅψασθαι, χλωρός περ ἐών, διεφαίνετο δ' αἰνω̃σ,
καὶ τότ' ἐγὼν ἄσσον φέρον ἐκ πυρόσ, ἀμφὶ δ' ἑται̃ροι
ἵσταντ': αὐτὰρ θάρσος ἐνέπνευσεν μέγα δαίμων.
οἱ μὲν μοχλὸν ἑλόντες ἐλάϊνον, ὀξὺν ἐπ' ἄκρω̨,
ὀφθαλμω̨̃ ἐνέρεισαν: ἐγὼ δ' ἐφύπερθεν ἐρεισθεὶς
δίνεον, ὡς ὅτε τις τρυπα̨̃ δόρυ νήϊον ἀνὴρ
τρυπάνω̨, οἱ δέ τ' ἔνερθεν ὑποσσείουσιν ἱμάντι
ἁψάμενοι ἑκάτερθε, τὸ δὲ τρέχει ἐμμενὲς αἰεί:
ὣς του̃ ἐν ὀφθαλμω̨̃ πυριήκεα μοχλὸν ἑλόντες
δινέομεν, τὸν δ' αἱ̃μα περίρρεε θερμὸν ἐόντα.
πάντα δέ οἱ βλέφαρ' ἀμφὶ καὶ ὀφρύας εὑ̃σεν ἀϋτμὴ
γλήνης καιομένησ: σφαραγευ̃ντο δέ οἱ πυρὶ ῥίζαι.
ὡς δ' ὅτ' ἀνὴρ χαλκεὺς πέλεκυν μέγαν ἠὲ σκέπαρνον
εἰν ὕδατι ψυχρω̨̃ βάπτη̨ μεγάλα ἰάχοντα
φαρμάσσων: τὸ γὰρ αὐ̃τε σιδήρου γε κράτος ἐστίν:
ὣς του̃ σίζ' ὀφθαλμὸς ἐλαϊνέω̨ περὶ μοχλω̨̃.
σμερδαλέον δὲ μέγ' ὤ̨μωξεν, περὶ δ' ἴαχε πέτρη,
ἡμει̃ς δὲ δείσαντες ἀπεσσύμεθ'. αὐτὰρ ὁ μοχλὸν
ἐξέρυσ' ὀφθαλμοι̃ο πεφυρμένον αἵματι πολλω̨̃.
τὸν μὲν ἔπειτ' ἔρριψεν ἀπὸ ἕο χερσὶν ἀλύων,
αὐτὰρ ὁ Κύκλωπας μεγάλ' ἤπυεν, οἵ ῥά μιν ἀμφὶς
ὤ̨κεον ἐν σπήεσσι δι' ἄκριας ἠνεμοέσσασ.
οἱ δὲ βοη̃ς ἀΐοντες ἐφοίτων ἄλλοθεν ἄλλοσ,
ἱστάμενοι δ' εἴροντο περὶ σπέοσ, ὅττι ἑ κήδοι:

   "τίπτε τόσον, Πολύφημ', ἀρημένος ὡ̃δ' ἐβόησας
νύκτα δι' ἀμβροσίην καὶ ἀΰπνους ἄμμε τίθησθα;
ἠ̃ μή τίς σευ μη̃λα βροτω̃ν ἀέκοντος ἐλαύνει;
ἠ̃ μή τίς σ' αὐτὸν κτείνει δόλω̨ ἠὲ βίηφι;"

   τοὺς δ' αὐ̃τ' ἐξ ἄντρου προσέφη κρατερὸς Πολύφημοσ:
"ὠ̃ φίλοι, Οὐ̃τίς με κτείνει δόλω̨ οὐδὲ βίηφιν."

   οἱ δ' ἀπαμειβόμενοι ἔπεα πτερόεντ' ἀγόρευον:
"εἰ μὲν δὴ μή τίς σε βιάζεται οἰ̃ον ἐόντα,
νου̃σόν γ' οὔ πως ἔστι Διὸς μεγάλου ἀλέασθαι,
ἀλλὰ σύ γ' εὔχεο πατρὶ Ποσειδάωνι ἄνακτι."

   ὣς ἄρ' ἔφαν ἀπιόντεσ, ἐμὸν δ' ἐγέλασσε φίλον κη̃ρ,
ὡς ὄνομ' ἐξαπάτησεν ἐμὸν καὶ μη̃τις ἀμύμων.
Κύκλωψ δὲ στενάχων τε καὶ ὠδίνων ὀδύνη̨σι,
χερσὶ ψηλαφόων, ἀπὸ μὲν λίθον εἱ̃λε θυράων,
αὐτὸς δ' εἰνὶ θύρη̨σι καθέζετο χει̃ρε πετάσσασ,
εἴ τινά που μετ' ὄεσσι λάβοι στείχοντα θύραζε:
οὕτω γάρ πού μ' ἤλπετ' ἐνὶ φρεσὶ νήπιον εἰ̃ναι.
αὐτὰρ ἐγὼ βούλευον, ὅπως ὄχ' ἄριστα γένοιτο,
εἴ τιν' ἑταίροισιν θανάτου λύσιν ἠδ' ἐμοὶ αὐτω̨̃
εὑροίμην: πάντας δὲ δόλους καὶ μη̃τιν ὕφαινον,
ὥς τε περὶ ψυχη̃σ: μέγα γὰρ κακὸν ἐγγύθεν ἠ̃εν.
ἥδε δέ μοι κατὰ θυμὸν ἀρίστη φαίνετο βουλή:
ἄρσενες οἴιες ἠ̃σαν ἐϋτρεφέες δασύμαλλοι,
καλοί τε μεγάλοι τε, ἰοδνεφὲς εἰ̃ρος ἔχοντεσ:
τοὺς ἀκέων συνέεργον ἐϋστρεφέεσσι λύγοισι,
τη̨̃σ' ἔπι Κύκλωψ εὑ̃δε πέλωρ, ἀθεμίστια εἰδώσ,
σύντρεις αἰνύμενοσ: ὁ μὲν ἐν μέσω̨ ἄνδρα φέρεσκε,
τὼ δ' ἑτέρω ἑκάτερθεν ἴτην σώοντες ἑταίρουσ.
τρει̃ς δὲ ἕκαστον φω̃τ' ὄϊες φέρον: αὐτὰρ ἐγώ γε, _
ἀρνειὸς γὰρ ἔην μήλων ὄχ' ἄριστος ἁπάντων, _
του̃ κατὰ νω̃τα λαβών, λασίην ὑπὸ γαστέρ' ἐλυσθεὶς
κείμην: αὐτὰρ χερσὶν ἀώτου θεσπεσίοιο
νωλεμέως στρεφθεὶς ἐχόμην τετληότι θυμω̨̃.
ὣς τότε μὲν στενάχοντες ἐμείναμεν 'Ηω̃ δι̃αν.

   ἠ̃μος δ' ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος 'Ηώσ,
καὶ τότ' ἔπειτα νομόνδ' ἐξέσσυτο ἄρσενα μη̃λα,
θήλειαι δὲ μέμηκον ἀνήμελκτοι περὶ σηκούσ:
οὔθατα γὰρ σφαραγευ̃ντο. ἄναξ δ' ὀδύνη̨σι κακη̨̃σι
τειρόμενος πάντων ὀΐων ἐπεμαίετο νω̃τα
ὀρθω̃ν ἑσταότων: τὸ δὲ νήπιος οὐκ ἐνόησεν,
ὥς οἱ ὑπ' εἰροπόκων ὀΐων στέρνοισι δέδεντο.
ὕστατος ἀρνειὸς μήλων ἔστειχε θύραζε,
λάχνω̨ στεινόμενος καὶ ἐμοὶ πυκινὰ φρονέοντι.
τὸν δ' ἐπιμασσάμενος προσέφη κρατερὸς Πολύφημοσ:

   "κριὲ πέπον, τί μοι ὡ̃δε διὰ σπέος ἔσσυο μήλων
ὕστατοσ; οὔ τι πάρος γε λελειμμένος ἔρχεαι οἰω̃ν,
ἀλλὰ πολὺ πρω̃τος νέμεαι τέρεν' ἄνθεα ποίης
μακρὰ βιβάσ, πρω̃τος δὲ ῥοὰς ποταμω̃ν ἀφικάνεισ,
πρω̃τος δὲ σταθμόνδε λιλαίεαι ἀπονέεσθαι
ἑσπέριοσ, νυ̃ν αὐ̃τε πανύστατοσ. ἠ̃ σύ γ' ἄνακτος
ὀφθαλμὸν ποθέεισ; τὸν ἀνὴρ κακὸς ἐξαλάωσε
σὺν λυγροι̃σ' ἑτάροισι, δαμασσάμενος φρένας οἴνω̨,
Οὐ̃τισ, ὃν οὔ πώ φημι πεφυγμένον ἔμμεν ὄλεθρον.
εἰ δὴ ὁμοφρονέοις ποτιφωνήεις τε γένοιο
εἰπει̃ν, ὅππη̨ κει̃νος ἐμὸν μένος ἠλασκάζει:
τω̃ κέ οἱ ἐγκέφαλός γε διὰ σπέος ἄλλυδις ἄλλη̨
θεινομένου ῥαίοιτο πρὸς οὔδεϊ, κὰδ δέ τ' ἐμὸν κη̃ρ
λωφήσειε κακω̃ν, τά μοι οὐτιδανὸς πόρεν Οὐ̃τισ."

   ὣς εἰπὼν τὸν κριὸν ἀπὸ ἕο πέμπε θύραζε.
ἐλθόντες δ' ἠβαιὸν ἀπὸ σπείους τε καὶ αὐλη̃ς
πρω̃τος ὑπ' ἀρνειου̃ λυόμην, ὑπέλυσα δ' ἑταίρουσ.
καρπαλίμως δὲ τὰ μη̃λα ταναύποδα, πίονα δημω̨̃,
πολλὰ περιτροπέοντες ἐλαύνομεν, ὄφρ' ἐπὶ νη̃α
ἱκόμεθ': ἀσπάσιοι δὲ φίλοισ' ἑτάροισι φάνημεν,
οἳ φύγομεν θάνατον: τοὺς δὲ στενάχοντο γοω̃ντεσ.
ἀλλ' ἐγὼ οὐκ εἴων, ἀνὰ δ' ὀφρύσι νευ̃ον ἑκάστω̨,
κλαίειν: ἀλλ' ἐκέλευσα θοω̃ς καλλίτριχα μη̃λα
πόλλ' ἐν νηὶ̈ βαλόντας ἐπιπλει̃ν ἁλμυρὸν ὕδωρ.
οἱ δ' αἰ̃ψ' εἴσβαινον καὶ ἐπὶ κληι̃σι καθι̃ζον:
ἑξη̃ς δ' ἑζόμενοι πολιὴν ἅλα τύπτον ἐρετμοι̃σ.
ἀλλ' ὅτε τόσσον ἀπη̃ν, ὅσσον τε γέγωνε βοήσασ,
καὶ τότ' ἐγὼ Κύκλωπα προσηύδων κερτομίοισι:

   "Κύκλωψ, οὐκ ἄρ' ἔμελλες ἀνάλκιδος ἀνδρὸς ἑταίρους
ἔδμεναι ἐν σπη̃ϊ γλαφυρω̨̃ κρατερη̃φι βίηφι.
καὶ λίην σέ γ' ἔμελλε κιχήσεσθαι κακὰ ἔργα,
σχέτλι', ἐπεὶ ξείνους οὐχ ἅζεο σω̨̃ ἐνὶ οἴκω̨
ἐσθέμεναι: τω̃ σε Ζεὺς τείσατο καὶ θεοὶ ἄλλοι."

   ὣς ἐφάμην, ὁ δ' ἔπειτα χολώσατο κηρόθι μα̃λλον:
ἡ̃κε δ' ἀπορρήξας κορυφὴν ὄρεος μεγάλοιο,
κὰδ δ' ἔβαλε προπάροιθε νεὸς κυανοπρώ̨ροιο
[τυτθόν, ἐδεύησεν δ' οἰήϊον ἄκρον ἱκέσθαι.]
ἐκλύσθη δὲ θάλασσα κατερχομένης ὑπὸ πέτρησ:
τὴν δ' ἂψ ἤπειρόνδε παλιρρόθιον φέρε κυ̃μα,
πλημυρὶς ἐκ πόντοιο, θέμωσε δὲ χέρσον ἱκέσθαι.
αὐτὰρ ἐγὼ χείρεσσι λαβὼν περιμήκεα κοντὸν
ὠ̃σα παρέξ: ἑτάροισι δ' ἐποτρύνας ἐκέλευσα
[ἐμβαλέειν κώπη̨σ', ἵν' ὑπὲκ κακότητα φύγοιμεν,]
κρατὶ καταννεύων: οἱ δὲ προπεσόντες ἔρεσσον.
ἀλλ' ὅτε δὴ δὶς τόσσον ἅλα πρήσσοντες ἀπη̃μεν,
καὶ τότε δὴ Κύκλωπα προσηύδων: ἀμφὶ δ' ἑται̃ροι
μειλιχίοισ' ἐπέεσσιν ἐρήτυον ἄλλοθεν ἄλλοσ:

   "σχέτλιε, τίπτ' ἐθέλεις ἐρεθιζέμεν ἄγριον ἄνδρα;
ὃς καὶ νυ̃ν πόντονδε βαλὼν βέλος ἤγαγε νη̃α
αὐ̃τις ἐς ἤπειρον, καὶ δὴ φάμεν αὐτόθ' ὀλέσθαι.
εἰ δὲ φθεγξαμένου τευ ἢ αὐδήσαντος ἄκουσε,
σύν κεν ἄραξ' ἡμέων κεφαλὰς καὶ νήϊα δου̃ρα
μαρμάρω̨ ὀκριόεντι βαλών: τόσσον γὰρ ἵησιν."

   ὣς φάσαν, ἀλλ' οὐ πει̃θον ἐμὸν μεγαλήτορα θυμόν,
ἀλλά μιν ἄψορρον προσέφην κεκοτηότι θυμω̨̃:

   "Κύκλωψ, αἴ κέν τίς σε καταθνητω̃ν ἀνθρώπων
ὀφθαλμου̃ εἴρηται ἀεικελίην ἀλαωτύν,
φάσθαι 'Οδυσση̃α πτολιπόρθιον ἐξαλαω̃σαι,
υἱὸν Λαέρτεω, 'Ιθάκη̨ ἔνι οἰκί' ἔχοντα."

   ὣς ἐφάμην, ὁ δέ μ' οἰμώξας ἠμείβετο μύθω̨:
"ὢ πόποι, ἠ̃ μάλα δή με παλαίφατα θέσφαθ' ἱκάνει.
ἔσκε τις ἐνθάδε μάντις ἀνὴρ ἠΰς τε μέγας τε,
Τήλεμος Εὐρυμίδησ, ὃς μαντοσύνη̨ ἐκέκαστο
καὶ μαντευόμενος κατεγήρα Κυκλώπεσσιν:
ὅς μοι ἔφη τάδε πάντα τελευτήσεσθαι ὀπίσσω,
χειρω̃ν ἐξ 'Οδυση̃ος ἁμαρτήσεσθαι ὀπωπη̃σ.
ἀλλ' αἰεί τινα φω̃τα μέγαν καὶ καλὸν ἐδέγμην
ἐνθάδ' ἐλεύσεσθαι, μεγάλην ἐπιειμένον ἀλκήν:
νυ̃ν δέ μ' ἐὼν ὀλίγος τε καὶ οὐτιδανὸς καὶ ἄκικυς
ὀφθαλμου̃ ἀλάωσεν, ἐπεί μ' ἐδαμάσσατο οἴνω̨.
ἀλλ' ἄγε δευ̃ρ', 'Οδυσευ̃, ἵνα τοι πὰρ ξείνια θείω,
πομπήν τ' ὀτρύνω δόμεναι κλυτὸν ἐννοσίγαιον:
του̃ γὰρ ἐγὼ πάϊς εἰμί, πατὴρ δ' ἐμὸς εὔχεται εἰ̃ναι.
αὐτὸς δ', αἴ κ' ἐθέλη̨σ', ἰήσεται, οὐδέ τις ἄλλος
οὔτε θεω̃ν μακάρων οὔτε θνητω̃ν ἀνθρώπων."

   ὣς ἔφατ', αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενος προσέειπον:
"αἲ γὰρ δὴ ψυχη̃ς τε καὶ αἰω̃νός σε δυναίμην
εὐ̃νιν ποιήσας πέμψαι δόμον 'Άϊδος εἴσω,
ὡς οὐκ ὀφθαλμόν γ' ἰήσεται οὐδ' ἐνοσίχθων."

   ὣς ἐφάμην, ὁ δ' ἔπειτα Ποσειδάωνι ἄνακτι
εὔχετο, χει̃ρ' ὀρέγων εἰς οὐρανὸν ἀστερόεντα:

   "κλυ̃θι, Ποσείδαον γαιήοχε κυανοχαι̃τα:
εἰ ἐτεόν γε σός εἰμι, πατὴρ δ' ἐμὸς εὔχεαι εἰ̃ναι,
δὸς μὴ 'Οδυσση̃α πτολιπόρθιον οἴκαδ' ἱκέσθαι,
[υἱὸν Λαέρτεω, 'Ιθάκη̨ ἔνι οἰκί' ἔχοντα.]
ἀλλ' εἴ οἱ μοι̃ρ' ἐστὶ φίλους τ' ἰδέειν καὶ ἱκέσθαι
οἰ̃κον ἐϋκτίμενον καὶ ἑὴν ἐς πατρίδα γαι̃αν,
ὀψὲ κακω̃ς ἔλθοι, ὀλέσας ἄπο πάντας ἑταίρουσ,
νηὸς ἐπ' ἀλλοτρίησ, εὕροι δ' ἐν πήματα οἴκω̨."

   ὣς ἔφατ' εὐχόμενοσ, του̃ δ' ἔκλυε κυανοχαίτησ.
αὐτὰρ ὅ γ' ἐξαυ̃τις πολὺ μείζονα λα̃αν ἀείρας
ἡ̃κ' ἐπιδινήσασ, ἐπέρεισε δὲ ἰ̃ν' ἀπέλεθρον:
κὰδ δ' ἔβαλεν μετόπισθε νεὸς κυανοπρώ̨ροιο
τυτθόν, ἐδεύησεν δ' οἰήϊον ἄκρον ἱκέσθαι.
ἐκλύσθη δὲ θάλασσα κατερχομένης ὑπὸ πέτρησ:
τὴν δὲ πρόσω φέρε κυ̃μα, θέμωσε δὲ χέρσον ἱκέσθαι.

   ἀλλ' ὅτε δὴ τὴν νη̃σον ἀφικόμεθ', ἔνθα περ ἄλλαι
νη̃ες ἐΰσσελμοι μένον ἁθρόαι, ἀμφὶ δ' ἑται̃ροι
εἵατ' ὀδυρόμενοι, ἡμέας ποτιδέγμενοι αἰεί,
νη̃α μὲν ἔνθ' ἐλθόντες ἐκέλσαμεν ἐν ψαμάθοισιν,
[ἐκ δὲ καὶ αὐτοὶ βη̃μεν ἐπὶ ῥηγμι̃νι θαλάσσησ.]
μη̃λα δὲ Κύκλωπος γλαφυρη̃ς ἐκ νηὸς ἑλόντες
δασσάμεθ', ὡς μή τίς μοι ἀτεμβόμενος κίοι ἴσησ.
ἀρνειὸν δ' ἐμοὶ οἴω̨ ἐϋκνήμιδες ἑται̃ροι
μήλων δαιομένων δόσαν ἔξοχα: τὸν δ' ἐπὶ θινὶ
Ζηνὶ κελαινεφέϊ Κρονίδη̨, ὃς πα̃σιν ἀνάσσει,
ῥέξας μηρί' ἔκαιον: ὁ δ' οὐκ ἐμπάζετο ἱρω̃ν,
ἀλλ' ὅ γε μερμήριζεν, ὅπως ἀπολοίατο πα̃σαι
νη̃ες ἐΰσσελμοι καὶ ἐμοὶ ἐρίηρες ἑται̃ροι.

   ὣς τότε μὲν πρόπαν ἠ̃μαρ ἐς ἠέλιον καταδύντα
ἥμεθα δαινύμενοι κρέα τ' ἄσπετα καὶ μέθυ ἡδύ:
ἠ̃μος δ' ἠέλιος κατέδυ καὶ ἐπὶ κνέφας ἠ̃λθε,
δὴ τότε κοιμήθημεν ἐπὶ ῥηγμι̃νι θαλάσσησ.
ἠ̃μος δ' ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος 'Ηώσ,
δὴ τότ' ἐγὼν ἑτάροισιν ἐποτρύνας ἐκέλευσα
αὐτούς τ' ἀμβαίνειν ἀνά τε πρυμνήσια λυ̃σαι.
οἱ δ' αἰ̃ψ' εἴσβαινον καὶ ἐπὶ κληι̃σι καθι̃ζον,
ἑξη̃ς δ' ἑζόμενοι πολιὴν ἅλα τύπτον ἐρετμοι̃σ.

   ἔνθεν δὲ προτέρω πλέομεν ἀκαχήμενοι ἠ̃τορ,
ἄσμενοι ἐκ θανάτοιο, φίλους ὀλέσαντες ἑταίρουσ.