LXX: Is.

'Ησαΐας

^1:1 ὅρασις ἣν εἰ̃δεν Ησαιας υἱὸς Αμως ἣν εἰ̃δεν κατὰ τη̃ς Ιουδαίας καὶ κατὰ Ιερουσαλημ ἐν βασιλεία̨ Οζιου καὶ Ιωαθαμ καὶ Αχαζ καὶ Εζεκιου οἳ ἐβασίλευσαν τη̃ς Ιουδαίας

^1:2 ἄκουε οὐρανέ καὶ ἐνωτίζου γη̃ ὅτι κύριος ἐλάλησεν υἱοὺς ἐγέννησα καὶ ὕψωσα αὐτοὶ δέ με ἠθέτησαν

^1:3 ἔγνω βου̃ς τὸν κτησάμενον καὶ ὄνος τὴν φάτνην του̃ κυρίου αὐτου̃ Ισραηλ δέ με οὐκ ἔγνω καὶ ὁ λαός με οὐ συνη̃κεν

^1:4 οὐαὶ ἔθνος ἁμαρτωλόν λαὸς πλήρης ἁμαρτιω̃ν σπέρμα πονηρόν υἱοὶ ἄνομοι ἐγκατελίπατε τὸν κύριον καὶ παρωργίσατε τὸν ἅγιον του̃ Ισραηλ

^1:5 τί ἔτι πληγη̃τε προστιθέντες ἀνομίαν πα̃σα κεφαλὴ εἰς πόνον καὶ πα̃σα καρδία εἰς λύπην

^1:6 ἀπὸ ποδω̃ν ἕως κεφαλη̃ς οὔτε τραυ̃μα οὔτε μώλωψ οὔτε πληγὴ φλεγμαίνουσα οὐκ ἔστιν μάλαγμα ἐπιθει̃ναι οὔτε ἔλαιον οὔτε καταδέσμους

^1:7 ἡ γη̃ ὑμω̃ν ἔρημος αἱ πόλεις ὑμω̃ν πυρίκαυστοι τὴν χώραν ὑμω̃ν ἐνώπιον ὑμω̃ν ἀλλότριοι κατεσθίουσιν αὐτήν καὶ ἠρήμωται κατεστραμμένη ὑπὸ λαω̃ν ἀλλοτρίων

^1:8 ἐγκαταλειφθήσεται ἡ θυγάτηρ Σιων ὡς σκηνὴ ἐν ἀμπελω̃νι καὶ ὡς ὀπωροφυλάκιον ἐν σικυηράτω̨ ὡς πόλις πολιορκουμένη

^1:9 καὶ εἰ μὴ κύριος σαβαωθ ἐγκατέλιπεν ἡμι̃ν σπέρμα ὡς Σοδομα ἂν ἐγενήθημεν καὶ ὡς Γομορρα ἂν ὡμοιώθημεν

^1:10 ἀκούσατε λόγον κυρίου ἄρχοντες Σοδομων προσέχετε νόμον θεου̃ λαὸς Γομορρας

^1:11 τί μοι πλη̃θος τω̃ν θυσιω̃ν ὑμω̃ν λέγει κύριος πλήρης εἰμὶ ὁλοκαυτωμάτων κριω̃ν καὶ στέαρ ἀρνω̃ν καὶ αἱ̃μα ταύρων καὶ τράγων οὐ βούλομαι

^1:12 οὐδ' ἐὰν ἔρχησθε ὀφθη̃ναί μοι τίς γὰρ ἐξεζήτησεν ταυ̃τα ἐκ τω̃ν χειρω̃ν ὑμω̃ν πατει̃ν τὴν αὐλήν μου

^1:13 οὐ προσθήσεσθε ἐὰν φέρητε σεμίδαλιν μάταιον θυμίαμα βδέλυγμά μοί ἐστιν τὰς νουμηνίας ὑμω̃ν καὶ τὰ σάββατα καὶ ἡμέραν μεγάλην οὐκ ἀνέχομαι νηστείαν καὶ ἀργίαν

^1:14 καὶ τὰς νουμηνίας ὑμω̃ν καὶ τὰς ἑορτὰς ὑμω̃ν μισει̃ ἡ ψυχή μου ἐγενήθητέ μοι εἰς πλησμονήν οὐκέτι ἀνήσω τὰς ἁμαρτίας ὑμω̃ν

^1:15 ὅταν τὰς χει̃ρας ἐκτείνητε πρός με ἀποστρέψω τοὺς ὀφθαλμούς μου ἀφ' ὑμω̃ν καὶ ἐὰν πληθύνητε τὴν δέησιν οὐκ εἰσακούσομαι ὑμω̃ν αἱ γὰρ χει̃ρες ὑμω̃ν αἵματος πλήρεις

^1:16 λούσασθε καθαροὶ γένεσθε ἀφέλετε τὰς πονηρίας ἀπὸ τω̃ν ψυχω̃ν ὑμω̃ν ἀπέναντι τω̃ν ὀφθαλμω̃ν μου παύσασθε ἀπὸ τω̃ν πονηριω̃ν ὑμω̃ν

^1:17 μάθετε καλὸν ποιει̃ν ἐκζητήσατε κρίσιν ῥύσασθε ἀδικούμενον κρίνατε ὀρφανω̨̃ καὶ δικαιώσατε χήραν

^1:18 καὶ δευ̃τε καὶ διελεγχθω̃μεν λέγει κύριος καὶ ἐὰν ὠ̃σιν αἱ ἁμαρτίαι ὑμω̃ν ὡς φοινικου̃ν ὡς χιόνα λευκανω̃ ἐὰν δὲ ὠ̃σιν ὡς κόκκινον ὡς ἔριον λευκανω̃

^1:19 καὶ ἐὰν θέλητε καὶ εἰσακούσητέ μου τὰ ἀγαθὰ τη̃ς γη̃ς φάγεσθε

^1:20 ἐὰν δὲ μὴ θέλητε μηδὲ εἰσακούσητέ μου μάχαιρα ὑμα̃ς κατέδεται τὸ γὰρ στόμα κυρίου ἐλάλησεν ταυ̃τα

^1:21 πω̃ς ἐγένετο πόρνη πόλις πιστὴ Σιων πλήρης κρίσεως ἐν ἡ̨̃ δικαιοσύνη ἐκοιμήθη ἐν αὐτη̨̃ νυ̃ν δὲ φονευταί

^1:22 τὸ ἀργύριον ὑμω̃ν ἀδόκιμον οἱ κάπηλοί σου μίσγουσι τὸν οἰ̃νον ὕδατι

^1:23 οἱ ἄρχοντές σου ἀπειθου̃σιν κοινωνοὶ κλεπτω̃ν ἀγαπω̃ντες δω̃ρα διώκοντες ἀνταπόδομα ὀρφανοι̃ς οὐ κρίνοντες καὶ κρίσιν χηρω̃ν οὐ προσέχοντες

^1:24 διὰ του̃το τάδε λέγει ὁ δεσπότης κύριος σαβαωθ οὐαὶ οἱ ἰσχύοντες Ισραηλ οὐ παύσεται γάρ μου ὁ θυμὸς ἐν τοι̃ς ὑπεναντίοις καὶ κρίσιν ἐκ τω̃ν ἐχθρω̃ν μου ποιήσω

^1:25 καὶ ἐπάξω τὴν χει̃ρά μου ἐπὶ σὲ καὶ πυρώσω σε εἰς καθαρόν τοὺς δὲ ἀπειθου̃ντας ἀπολέσω καὶ ἀφελω̃ πάντας ἀνόμους ἀπὸ σου̃ καὶ πάντας ὑπερηφάνους ταπεινώσω

^1:26 καὶ ἐπιστήσω τοὺς κριτάς σου ὡς τὸ πρότερον καὶ τοὺς συμβούλους σου ὡς τὸ ἀπ' ἀρχη̃ς καὶ μετὰ ταυ̃τα κληθήση̨ πόλις δικαιοσύνης μητρόπολις πιστὴ Σιων

^1:27 μετὰ γὰρ κρίματος σωθήσεται ἡ αἰχμαλωσία αὐτη̃ς καὶ μετὰ ἐλεημοσύνης

^1:28 καὶ συντριβήσονται οἱ ἄνομοι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἅμα καὶ οἱ ἐγκαταλείποντες τὸν κύριον συντελεσθήσονται

^1:29 διότι αἰσχυνθήσονται ἐπὶ τοι̃ς εἰδώλοις αὐτω̃ν ἃ αὐτοὶ ἠβούλοντο καὶ ἐπη̨σχύνθησαν ἐπὶ τοι̃ς κήποις αὐτω̃ν ἃ ἐπεθύμησαν

^1:30 ἔσονται γὰρ ὡς τερέβινθος ἀποβεβληκυι̃α τὰ φύλλα καὶ ὡς παράδεισος ὕδωρ μὴ ἔχων

^1:31 καὶ ἔσται ἡ ἰσχὺς αὐτω̃ν ὡς καλάμη στιππύου καὶ αἱ ἐργασίαι αὐτω̃ν ὡς σπινθη̃ρες πυρός καὶ κατακαυθήσονται οἱ ἄνομοι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἅμα καὶ οὐκ ἔσται ὁ σβέσων

^2:1 ὁ λόγος ὁ γενόμενος παρὰ κυρίου πρὸς Ησαιαν υἱὸν Αμως περὶ τη̃ς Ιουδαίας καὶ περὶ Ιερουσαλημ

^2:2 ὅτι ἔσται ἐν ται̃ς ἐσχάταις ἡμέραις ἐμφανὲς τὸ ὄρος κυρίου καὶ ὁ οἰ̃κος του̃ θεου̃ ἐπ' ἄκρων τω̃ν ὀρέων καὶ ὑψωθήσεται ὑπεράνω τω̃ν βουνω̃ν καὶ ἥξουσιν ἐπ' αὐτὸ πάντα τὰ ἔθνη

^2:3 καὶ πορεύσονται ἔθνη πολλὰ καὶ ἐρου̃σιν δευ̃τε καὶ ἀναβω̃μεν εἰς τὸ ὄρος κυρίου καὶ εἰς τὸν οἰ̃κον του̃ θεου̃ Ιακωβ καὶ ἀναγγελει̃ ἡμι̃ν τὴν ὁδὸν αὐτου̃ καὶ πορευσόμεθα ἐν αὐτη̨̃ ἐκ γὰρ Σιων ἐξελεύσεται νόμος καὶ λόγος κυρίου ἐξ Ιερουσαλημ

^2:4 καὶ κρινει̃ ἀνὰ μέσον τω̃ν ἐθνω̃ν καὶ ἐλέγξει λαὸν πολύν καὶ συγκόψουσιν τὰς μαχαίρας αὐτω̃ν εἰς ἄροτρα καὶ τὰς ζιβύνας αὐτω̃ν εἰς δρέπανα καὶ οὐ λήμψεται ἔτι ἔθνος ἐπ' ἔθνος μάχαιραν καὶ οὐ μὴ μάθωσιν ἔτι πολεμει̃ν

^2:5 καὶ νυ̃ν ὁ οἰ̃κος του̃ Ιακωβ δευ̃τε πορευθω̃μεν τω̨̃ φωτὶ κυρίου

^2:6 ἀνη̃κεν γὰρ τὸν λαὸν αὐτου̃ τὸν οἰ̃κον του̃ Ισραηλ ὅτι ἐνεπλήσθη ὡς τὸ ἀπ' ἀρχη̃ς ἡ χώρα αὐτω̃ν κληδονισμω̃ν ὡς ἡ τω̃ν ἀλλοφύλων καὶ τέκνα πολλὰ ἀλλόφυλα ἐγενήθη αὐτοι̃ς

^2:7 ἐνεπλήσθη γὰρ ἡ χώρα αὐτω̃ν ἀργυρίου καὶ χρυσίου καὶ οὐκ ἠ̃ν ἀριθμὸς τω̃ν θησαυρω̃ν αὐτω̃ν καὶ ἐνεπλήσθη ἡ γη̃ ἵππων καὶ οὐκ ἠ̃ν ἀριθμὸς τω̃ν ἁρμάτων αὐτω̃ν

^2:8 καὶ ἐνεπλήσθη ἡ γη̃ βδελυγμάτων τω̃ν ἔργων τω̃ν χειρω̃ν αὐτω̃ν καὶ προσεκύνησαν οἱ̃ς ἐποίησαν οἱ δάκτυλοι αὐτω̃ν

^2:9 καὶ ἔκυψεν ἄνθρωπος καὶ ἐταπεινώθη ἀνήρ καὶ οὐ μὴ ἀνήσω αὐτούς

^2:10 καὶ νυ̃ν εἰσέλθετε εἰς τὰς πέτρας καὶ κρύπτεσθε εἰς τὴν γη̃ν ἀπὸ προσώπου του̃ φόβου κυρίου καὶ ἀπὸ τη̃ς δόξης τη̃ς ἰσχύος αὐτου̃ ὅταν ἀναστη̨̃ θραυ̃σαι τὴν γη̃ν

^2:11 οἱ γὰρ ὀφθαλμοὶ κυρίου ὑψηλοί ὁ δὲ ἄνθρωπος ταπεινός καὶ ταπεινωθήσεται τὸ ὕψος τω̃ν ἀνθρώπων καὶ ὑψωθήσεται κύριος μόνος ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨

^2:12 ἡμέρα γὰρ κυρίου σαβαωθ ἐπὶ πάντα ὑβριστὴν καὶ ὑπερήφανον καὶ ἐπὶ πάντα ὑψηλὸν καὶ μετέωρον καὶ ταπεινωθήσονται

^2:13 καὶ ἐπὶ πα̃σαν κέδρον του̃ Λιβάνου τω̃ν ὑψηλω̃ν καὶ μετεώρων καὶ ἐπὶ πα̃ν δένδρον βαλάνου Βασαν

^2:14 καὶ ἐπὶ πα̃ν ὄρος καὶ ἐπὶ πάντα βουνὸν ὑψηλὸν

^2:15 καὶ ἐπὶ πάντα πύργον ὑψηλὸν καὶ ἐπὶ πα̃ν τει̃χος ὑψηλὸν

^2:16 καὶ ἐπὶ πα̃ν πλοι̃ον θαλάσσης καὶ ἐπὶ πα̃σαν θέαν πλοίων κάλλους

^2:17 καὶ ταπεινωθήσεται πα̃ς ἄνθρωπος καὶ πεσει̃ται ὕψος ἀνθρώπων καὶ ὑψωθήσεται κύριος μόνος ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨

^2:18 καὶ τὰ χειροποίητα πάντα κατακρύψουσιν

^2:19 εἰσενέγκαντες εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς τὰς σχισμὰς τω̃ν πετρω̃ν καὶ εἰς τὰς τρώγλας τη̃ς γη̃ς ἀπὸ προσώπου του̃ φόβου κυρίου καὶ ἀπὸ τη̃ς δόξης τη̃ς ἰσχύος αὐτου̃ ὅταν ἀναστη̨̃ θραυ̃σαι τὴν γη̃ν

^2:20 τη̨̃ γὰρ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ ἐκβαλει̃ ἄνθρωπος τὰ βδελύγματα αὐτου̃ τὰ ἀργυρα̃ καὶ τὰ χρυσα̃ ἃ ἐποίησαν προσκυνει̃ν τοι̃ς ματαίοις καὶ ται̃ς νυκτερίσιν

^2:21 του̃ εἰσελθει̃ν εἰς τὰς τρώγλας τη̃ς στερεα̃ς πέτρας καὶ εἰς τὰς σχισμὰς τω̃ν πετρω̃ν ἀπὸ προσώπου του̃ φόβου κυρίου καὶ ἀπὸ τη̃ς δόξης τη̃ς ἰσχύος αὐτου̃ ὅταν ἀναστη̨̃ θραυ̃σαι τὴν γη̃ν

^3:1 ἰδοὺ δὴ ὁ δεσπότης κύριος σαβαωθ ἀφελει̃ ἀπὸ τη̃ς Ιουδαίας καὶ ἀπὸ Ιερουσαλημ ἰσχύοντα καὶ ἰσχύουσαν ἰσχὺν ἄρτου καὶ ἰσχὺν ὕδατος

^3:2 γίγαντα καὶ ἰσχύοντα καὶ ἄνθρωπον πολεμιστὴν καὶ δικαστὴν καὶ προφήτην καὶ στοχαστὴν καὶ πρεσβύτερον

^3:3 καὶ πεντηκόνταρχον καὶ θαυμαστὸν σύμβουλον καὶ σοφὸν ἀρχιτέκτονα καὶ συνετὸν ἀκροατήν

^3:4 καὶ ἐπιστήσω νεανίσκους ἄρχοντας αὐτω̃ν καὶ ἐμπαι̃κται κυριεύσουσιν αὐτω̃ν

^3:5 καὶ συμπεσει̃ται ὁ λαός ἄνθρωπος πρὸς ἄνθρωπον καὶ ἄνθρωπος πρὸς τὸν πλησίον αὐτου̃ προσκόψει τὸ παιδίον πρὸς τὸν πρεσβύτην ὁ ἄτιμος πρὸς τὸν ἔντιμον

^3:6 ὅτι ἐπιλήμψεται ἄνθρωπος του̃ ἀδελφου̃ αὐτου̃ ἢ του̃ οἰκείου του̃ πατρὸς αὐτου̃ λέγων ἱμάτιον ἔχεις ἀρχηγὸς ἡμω̃ν γενου̃ καὶ τὸ βρω̃μα τὸ ἐμὸν ὑπὸ σὲ ἔστω

^3:7 καὶ ἀποκριθεὶς ἐρει̃ ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ οὐκ ἔσομαί σου ἀρχηγός οὐ γὰρ ἔστιν ἐν τω̨̃ οἴκω̨ μου ἄρτος οὐδὲ ἱμάτιον οὐκ ἔσομαι ἀρχηγὸς του̃ λαου̃ τούτου

^3:8 ὅτι ἀνει̃ται Ιερουσαλημ καὶ ἡ Ιουδαία συμπέπτωκεν καὶ αἱ γλω̃σσαι αὐτω̃ν μετὰ ἀνομίας τὰ πρὸς κύριον ἀπειθου̃ντες διότι νυ̃ν ἐταπεινώθη ἡ δόξα αὐτω̃ν

^3:9 καὶ ἡ αἰσχύνη του̃ προσώπου αὐτω̃ν ἀντέστη αὐτοι̃ς τὴν δὲ ἁμαρτίαν αὐτω̃ν ὡς Σοδομων ἀνήγγειλαν καὶ ἐνεφάνισαν οὐαὶ τη̨̃ ψυχη̨̃ αὐτω̃ν διότι βεβούλευνται βουλὴν πονηρὰν καθ' ἑαυτω̃ν

^3:10 εἰπόντες δήσωμεν τὸν δίκαιον ὅτι δύσχρηστος ἡμι̃ν ἐστιν τοίνυν τὰ γενήματα τω̃ν ἔργων αὐτω̃ν φάγονται

^3:11 οὐαὶ τω̨̃ ἀνόμω̨ πονηρὰ κατὰ τὰ ἔργα τω̃ν χειρω̃ν αὐτου̃ συμβήσεται αὐτω̨̃

^3:12 λαός μου οἱ πράκτορες ὑμω̃ν καλαμω̃νται ὑμα̃ς καὶ οἱ ἀπαιτου̃ντες κυριεύουσιν ὑμω̃ν λαός μου οἱ μακαρίζοντες ὑμα̃ς πλανω̃σιν ὑμα̃ς καὶ τὸν τρίβον τω̃ν ποδω̃ν ὑμω̃ν ταράσσουσιν

^3:13 ἀλλὰ νυ̃ν καταστήσεται εἰς κρίσιν κύριος καὶ στήσει εἰς κρίσιν τὸν λαὸν αὐτου̃

^3:14 αὐτὸς κύριος εἰς κρίσιν ἥξει μετὰ τω̃ν πρεσβυτέρων του̃ λαου̃ καὶ μετὰ τω̃ν ἀρχόντων αὐτου̃ ὑμει̃ς δὲ τί ἐνεπυρίσατε τὸν ἀμπελω̃νά μου καὶ ἡ ἁρπαγὴ του̃ πτωχου̃ ἐν τοι̃ς οἴκοις ὑμω̃ν

^3:15 τί ὑμει̃ς ἀδικει̃τε τὸν λαόν μου καὶ τὸ πρόσωπον τω̃ν πτωχω̃ν καταισχύνετε

^3:16 τάδε λέγει κύριος ἀνθ' ὡ̃ν ὑψώθησαν αἱ θυγατέρες Σιων καὶ ἐπορεύθησαν ὑψηλω̨̃ τραχήλω̨ καὶ ἐν νεύμασιν ὀφθαλμω̃ν καὶ τη̨̃ πορεία̨ τω̃ν ποδω̃ν ἅμα σύρουσαι τοὺς χιτω̃νας καὶ τοι̃ς ποσὶν ἅμα παίζουσαι

^3:17 καὶ ταπεινώσει ὁ θεὸς ἀρχούσας θυγατέρας Σιων καὶ κύριος ἀποκαλύψει τὸ σχη̃μα αὐτω̃ν

^3:18 ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ καὶ ἀφελει̃ κύριος τὴν δόξαν του̃ ἱματισμου̃ αὐτω̃ν καὶ τοὺς κόσμους αὐτω̃ν καὶ τὰ ἐμπλόκια καὶ τοὺς κοσύμβους καὶ τοὺς μηνίσκους

^3:19 καὶ τὸ κάθεμα καὶ τὸν κόσμον του̃ προσώπου αὐτω̃ν

^3:20 καὶ τὴν σύνθεσιν του̃ κόσμου τη̃ς δόξης καὶ τοὺς χλιδω̃νας καὶ τὰ ψέλια καὶ τὸ ἐμπλόκιον καὶ τὰ περιδέξια καὶ τοὺς δακτυλίους καὶ τὰ ἐνώτια

^3:21 καὶ τὰ περιπόρφυρα καὶ τὰ μεσοπόρφυρα

^3:22 καὶ τὰ ἐπιβλήματα τὰ κατὰ τὴν οἰκίαν καὶ τὰ διαφανη̃ λακωνικὰ

^3:23 καὶ τὰ βύσσινα καὶ τὰ ὑακίνθινα καὶ τὰ κόκκινα καὶ τὴν βύσσον σὺν χρυσίω̨ καὶ ὑακίνθω̨ συγκαθυφασμένα καὶ θέριστρα κατάκλιτα

^3:24 καὶ ἔσται ἀντὶ ὀσμη̃ς ἡδείας κονιορτός καὶ ἀντὶ ζώνης σχοινίω̨ ζώση̨ καὶ ἀντὶ του̃ κόσμου τη̃ς κεφαλη̃ς του̃ χρυσίου φαλάκρωμα ἕξεις διὰ τὰ ἔργα σου καὶ ἀντὶ του̃ χιτω̃νος του̃ μεσοπορφύρου περιζώση̨ σάκκον

^3:25 καὶ ὁ υἱός σου ὁ κάλλιστος ὃν ἀγαπα̨̃ς μαχαίρα̨ πεσει̃ται καὶ οἱ ἰσχύοντες ὑμω̃ν μαχαίρα̨ πεσου̃νται

^3:26 καὶ ταπεινωθήσονται καὶ πενθήσουσιν αἱ θη̃και του̃ κόσμου ὑμω̃ν καὶ καταλειφθήση̨ μόνη καὶ εἰς τὴν γη̃ν ἐδαφισθήση̨

^4:1 καὶ ἐπιλήμψονται ἑπτὰ γυναι̃κες ἀνθρώπου ἑνὸς λέγουσαι τὸν ἄρτον ἡμω̃ν φαγόμεθα καὶ τὰ ἱμάτια ἡμω̃ν περιβαλούμεθα πλὴν τὸ ὄνομα τὸ σὸν κεκλήσθω ἐφ' ἡμα̃ς ἄφελε τὸν ὀνειδισμὸν ἡμω̃ν

^4:2 τη̨̃ δὲ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ ἐπιλάμψει ὁ θεὸς ἐν βουλη̨̃ μετὰ δόξης ἐπὶ τη̃ς γη̃ς του̃ ὑψω̃σαι καὶ δοξάσαι τὸ καταλειφθὲν του̃ Ισραηλ

^4:3 καὶ ἔσται τὸ ὑπολειφθὲν ἐν Σιων καὶ τὸ καταλειφθὲν ἐν Ιερουσαλημ ἅγιοι κληθήσονται πάντες οἱ γραφέντες εἰς ζωὴν ἐν Ιερουσαλημ

^4:4 ὅτι ἐκπλυνει̃ κύριος τὸν ῥύπον τω̃ν υἱω̃ν καὶ τω̃ν θυγατέρων Σιων καὶ τὸ αἱ̃μα ἐκκαθαριει̃ ἐκ μέσου αὐτω̃ν ἐν πνεύματι κρίσεως καὶ πνεύματι καύσεως

^4:5 καὶ ἥξει καὶ ἔσται πα̃ς τόπος του̃ ὄρους Σιων καὶ πάντα τὰ περικύκλω̨ αὐτη̃ς σκιάσει νεφέλη ἡμέρας καὶ ὡς καπνου̃ καὶ ὡς φωτὸς πυρὸς καιομένου νυκτός πάση̨ τη̨̃ δόξη̨ σκεπασθήσεται

^4:6 καὶ ἔσται εἰς σκιὰν ἀπὸ καύματος καὶ ἐν σκέπη̨ καὶ ἐν ἀποκρύφω̨ ἀπὸ σκληρότητος καὶ ὑετου̃

^5:1 ἄ̨σω δὴ τω̨̃ ἠγαπημένω̨ ἀ̨̃σμα του̃ ἀγαπητου̃ τω̨̃ ἀμπελω̃νί μου ἀμπελὼν ἐγενήθη τω̨̃ ἠγαπημένω̨ ἐν κέρατι ἐν τόπω̨ πίονι

^5:2 καὶ φραγμὸν περιέθηκα καὶ ἐχαράκωσα καὶ ἐφύτευσα ἄμπελον σωρηχ καὶ ὠ̨κοδόμησα πύργον ἐν μέσω̨ αὐτου̃ καὶ προλήνιον ὤρυξα ἐν αὐτω̨̃ καὶ ἔμεινα του̃ ποιη̃σαι σταφυλήν ἐποίησεν δὲ ἀκάνθας

^5:3 καὶ νυ̃ν ἄνθρωπος του̃ Ιουδα καὶ οἱ ἐνοικου̃ντες ἐν Ιερουσαλημ κρίνατε ἐν ἐμοὶ καὶ ἀνὰ μέσον του̃ ἀμπελω̃νός μου

^5:4 τί ποιήσω ἔτι τω̨̃ ἀμπελω̃νί μου καὶ οὐκ ἐποίησα αὐτω̨̃ διότι ἔμεινα του̃ ποιη̃σαι σταφυλήν ἐποίησεν δὲ ἀκάνθας

^5:5 νυ̃ν δὲ ἀναγγελω̃ ὑμι̃ν τί ποιήσω τω̨̃ ἀμπελω̃νί μου ἀφελω̃ τὸν φραγμὸν αὐτου̃ καὶ ἔσται εἰς διαρπαγήν καὶ καθελω̃ τὸν τοι̃χον αὐτου̃ καὶ ἔσται εἰς καταπάτημα

^5:6 καὶ ἀνήσω τὸν ἀμπελω̃νά μου καὶ οὐ μὴ τμηθη̨̃ οὐδὲ μὴ σκαφη̨̃ καὶ ἀναβήσεται εἰς αὐτὸν ὡς εἰς χέρσον ἄκανθα καὶ ται̃ς νεφέλαις ἐντελου̃μαι του̃ μὴ βρέξαι εἰς αὐτὸν ὑετόν

^5:7 ὁ γὰρ ἀμπελὼν κυρίου σαβαωθ οἰ̃κος του̃ Ισραηλ ἐστίν καὶ ἄνθρωπος του̃ Ιουδα νεόφυτον ἠγαπημένον ἔμεινα του̃ ποιη̃σαι κρίσιν ἐποίησεν δὲ ἀνομίαν καὶ οὐ δικαιοσύνην ἀλλὰ κραυγήν

^5:8 οὐαὶ οἱ συνάπτοντες οἰκίαν πρὸς οἰκίαν καὶ ἀγρὸν πρὸς ἀγρὸν ἐγγίζοντες ἵνα του̃ πλησίον ἀφέλωνταί τι μὴ οἰκήσετε μόνοι ἐπὶ τη̃ς γη̃ς

^5:9 ἠκούσθη γὰρ εἰς τὰ ὠ̃τα κυρίου σαβαωθ ταυ̃τα ἐὰν γὰρ γένωνται οἰκίαι πολλαί εἰς ἔρημον ἔσονται μεγάλαι καὶ καλαί καὶ οὐκ ἔσονται οἱ ἐνοικου̃ντες ἐν αὐται̃ς

^5:10 οὑ̃ γὰρ ἐργω̃νται δέκα ζεύγη βοω̃ν ποιήσει κεράμιον ἕν καὶ ὁ σπείρων ἀρτάβας ἓξ ποιήσει μέτρα τρία

^5:11 οὐαὶ οἱ ἐγειρόμενοι τὸ πρωὶ καὶ τὸ σικερα διώκοντες οἱ μένοντες τὸ ὀψέ ὁ γὰρ οἰ̃νος αὐτοὺς συγκαύσει

^5:12 μετὰ γὰρ κιθάρας καὶ ψαλτηρίου καὶ τυμπάνων καὶ αὐλω̃ν τὸν οἰ̃νον πίνουσιν τὰ δὲ ἔργα κυρίου οὐκ ἐμβλέπουσιν καὶ τὰ ἔργα τω̃ν χειρω̃ν αὐτου̃ οὐ κατανοου̃σιν

^5:13 τοίνυν αἰχμάλωτος ὁ λαός μου ἐγενήθη διὰ τὸ μὴ εἰδέναι αὐτοὺς τὸν κύριον καὶ πλη̃θος ἐγενήθη νεκρω̃ν διὰ λιμὸν καὶ δίψαν ὕδατος

^5:14 καὶ ἐπλάτυνεν ὁ ἅ̨δης τὴν ψυχὴν αὐτου̃ καὶ διήνοιξεν τὸ στόμα αὐτου̃ του̃ μὴ διαλιπει̃ν καὶ καταβήσονται οἱ ἔνδοξοι καὶ οἱ μεγάλοι καὶ οἱ πλούσιοι καὶ οἱ λοιμοὶ αὐτη̃ς

^5:15 καὶ ταπεινωθήσεται ἄνθρωπος καὶ ἀτιμασθήσεται ἀνήρ καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ οἱ μετέωροι ταπεινωθήσονται

^5:16 καὶ ὑψωθήσεται κύριος σαβαωθ ἐν κρίματι καὶ ὁ θεὸς ὁ ἅγιος δοξασθήσεται ἐν δικαιοσύνη̨

^5:17 καὶ βοσκηθήσονται οἱ διηρπασμένοι ὡς ταυ̃ροι καὶ τὰς ἐρήμους τω̃ν ἀπειλημμένων ἄρνες φάγονται

^5:18 οὐαὶ οἱ ἐπισπώμενοι τὰς ἁμαρτίας ὡς σχοινίω̨ μακρω̨̃ καὶ ὡς ζυγου̃ ἱμάντι δαμάλεως τὰς ἀνομίας

^5:19 οἱ λέγοντες τὸ τάχος ἐγγισάτω ἃ ποιήσει ἵνα ἴδωμεν καὶ ἐλθάτω ἡ βουλὴ του̃ ἁγίου Ισραηλ ἵνα γνω̃μεν

^5:20 οὐαὶ οἱ λέγοντες τὸ πονηρὸν καλὸν καὶ τὸ καλὸν πονηρόν οἱ τιθέντες τὸ σκότος φω̃ς καὶ τὸ φω̃ς σκότος οἱ τιθέντες τὸ πικρὸν γλυκὺ καὶ τὸ γλυκὺ πικρόν

^5:21 οὐαὶ οἱ συνετοὶ ἐν ἑαυτοι̃ς καὶ ἐνώπιον ἑαυτω̃ν ἐπιστήμονες

^5:22 οὐαὶ οἱ ἰσχύοντες ὑμω̃ν οἱ τὸν οἰ̃νον πίνοντες καὶ οἱ δυνάσται οἱ κεραννύντες τὸ σικερα

^5:23 οἱ δικαιου̃ντες τὸν ἀσεβη̃ ἕνεκεν δώρων καὶ τὸ δίκαιον του̃ δικαίου αἴροντες

^5:24 διὰ του̃το ὃν τρόπον καυθήσεται καλάμη ὑπὸ ἄνθρακος πυρὸς καὶ συγκαυθήσεται ὑπὸ φλογὸς ἀνειμένης ἡ ῥίζα αὐτω̃ν ὡς χνου̃ς ἔσται καὶ τὸ ἄνθος αὐτω̃ν ὡς κονιορτὸς ἀναβήσεται οὐ γὰρ ἠθέλησαν τὸν νόμον κυρίου σαβαωθ ἀλλὰ τὸ λόγιον του̃ ἁγίου Ισραηλ παρώξυναν

^5:25 καὶ ἐθυμώθη ὀργη̨̃ κύριος σαβαωθ ἐπὶ τὸν λαὸν αὐτου̃ καὶ ἐπέβαλεν τὴν χει̃ρα αὐτου̃ ἐπ' αὐτοὺς καὶ ἐπάταξεν αὐτούς καὶ παρωξύνθη τὰ ὄρη καὶ ἐγενήθη τὰ θνησιμαι̃α αὐτω̃ν ὡς κοπρία ἐν μέσω̨ ὁδου̃ καὶ ἐν πα̃σι τούτοις οὐκ ἀπεστράφη ὁ θυμός ἀλλ' ἔτι ἡ χεὶρ ὑψηλή

^5:26 τοιγαρου̃ν ἀρει̃ σύσσημον ἐν τοι̃ς ἔθνεσιν τοι̃ς μακρὰν καὶ συριει̃ αὐτοι̃ς ἀπ' ἄκρου τη̃ς γη̃ς καὶ ἰδοὺ ταχὺ κούφως ἔρχονται

^5:27 οὐ πεινάσουσιν οὐδὲ κοπιάσουσιν οὐδὲ νυστάξουσιν οὐδὲ κοιμηθήσονται οὐδὲ λύσουσιν τὰς ζώνας αὐτω̃ν ἀπὸ τη̃ς ὀσφύος αὐτω̃ν οὐδὲ μὴ ῥαγω̃σιν οἱ ἱμάντες τω̃ν ὑποδημάτων αὐτω̃ν

^5:28 ὡ̃ν τὰ βέλη ὀξει̃ά ἐστιν καὶ τὰ τόξα αὐτω̃ν ἐντεταμένα οἱ πόδες τω̃ν ἵππων αὐτω̃ν ὡς στερεὰ πέτρα ἐλογίσθησαν οἱ τροχοὶ τω̃ν ἁρμάτων αὐτω̃ν ὡς καταιγίς

^5:29 ὁρμω̃σιν ὡς λέοντες καὶ παρέστηκαν ὡς σκύμνος λέοντος καὶ ἐπιλήμψεται καὶ βοήσει ὡς θηρίου καὶ ἐκβαλει̃ καὶ οὐκ ἔσται ὁ ῥυόμενος αὐτούς

^5:30 καὶ βοήσει δι' αὐτοὺς ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ ὡς φωνὴ θαλάσσης κυμαινούσης καὶ ἐμβλέψονται εἰς τὴν γη̃ν καὶ ἰδοὺ σκότος σκληρὸν ἐν τη̨̃ ἀπορία̨ αὐτω̃ν

^6:1 καὶ ἐγένετο του̃ ἐνιαυτου̃ οὑ̃ ἀπέθανεν Οζιας ὁ βασιλεύς εἰ̃δον τὸν κύριον καθήμενον ἐπὶ θρόνου ὑψηλου̃ καὶ ἐπηρμένου καὶ πλήρης ὁ οἰ̃κος τη̃ς δόξης αὐτου̃

^6:2 καὶ σεραφιν εἱστήκεισαν κύκλω̨ αὐτου̃ ἓξ πτέρυγες τω̨̃ ἑνὶ καὶ ἓξ πτέρυγες τω̨̃ ἑνί καὶ ται̃ς μὲν δυσὶν κατεκάλυπτον τὸ πρόσωπον καὶ ται̃ς δυσὶν κατεκάλυπτον τοὺς πόδας καὶ ται̃ς δυσὶν ἐπέταντο

^6:3 καὶ ἐκέκραγον ἕτερος πρὸς τὸν ἕτερον καὶ ἔλεγον ἅγιος ἅγιος ἅγιος κύριος σαβαωθ πλήρης πα̃σα ἡ γη̃ τη̃ς δόξης αὐτου̃

^6:4 καὶ ἐπήρθη τὸ ὑπέρθυρον ἀπὸ τη̃ς φωνη̃ς ἡ̃ς ἐκέκραγον καὶ ὁ οἰ̃κος ἐπλήσθη καπνου̃

^6:5 καὶ εἰ̃πα ὠ̃ τάλας ἐγώ ὅτι κατανένυγμαι ὅτι ἄνθρωπος ὢν καὶ ἀκάθαρτα χείλη ἔχων ἐν μέσω̨ λαου̃ ἀκάθαρτα χείλη ἔχοντος ἐγὼ οἰκω̃ καὶ τὸν βασιλέα κύριον σαβαωθ εἰ̃δον τοι̃ς ὀφθαλμοι̃ς μου

^6:6 καὶ ἀπεστάλη πρός με ἓν τω̃ν σεραφιν καὶ ἐν τη̨̃ χειρὶ εἰ̃χεν ἄνθρακα ὃν τη̨̃ λαβίδι ἔλαβεν ἀπὸ του̃ θυσιαστηρίου

^6:7 καὶ ἥψατο του̃ στόματός μου καὶ εἰ̃πεν ἰδοὺ ἥψατο του̃το τω̃ν χειλέων σου καὶ ἀφελει̃ τὰς ἀνομίας σου καὶ τὰς ἁμαρτίας σου περικαθαριει̃

^6:8 καὶ ἤκουσα τη̃ς φωνη̃ς κυρίου λέγοντος τίνα ἀποστείλω καὶ τίς πορεύσεται πρὸς τὸν λαὸν του̃τον καὶ εἰ̃πα ἰδού εἰμι ἐγώ ἀπόστειλόν με

^6:9 καὶ εἰ̃πεν πορεύθητι καὶ εἰπὸν τω̨̃ λαω̨̃ τούτω̨ ἀκοη̨̃ ἀκούσετε καὶ οὐ μὴ συνη̃τε καὶ βλέποντες βλέψετε καὶ οὐ μὴ ἴδητε

^6:10 ἐπαχύνθη γὰρ ἡ καρδία του̃ λαου̃ τούτου καὶ τοι̃ς ὠσὶν αὐτω̃ν βαρέως ἤκουσαν καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτω̃ν ἐκάμμυσαν μήποτε ἴδωσιν τοι̃ς ὀφθαλμοι̃ς καὶ τοι̃ς ὠσὶν ἀκούσωσιν καὶ τη̨̃ καρδία̨ συνω̃σιν καὶ ἐπιστρέψωσιν καὶ ἰάσομαι αὐτούς

^6:11 καὶ εἰ̃πα ἕως πότε κύριε καὶ εἰ̃πεν ἕως ἂν ἐρημωθω̃σιν πόλεις παρὰ τὸ μὴ κατοικει̃σθαι καὶ οἰ̃κοι παρὰ τὸ μὴ εἰ̃ναι ἀνθρώπους καὶ ἡ γη̃ καταλειφθήσεται ἔρημος

^6:12 καὶ μετὰ ταυ̃τα μακρυνει̃ ὁ θεὸς τοὺς ἀνθρώπους καὶ οἱ καταλειφθέντες πληθυνθήσονται ἐπὶ τη̃ς γη̃ς

^6:13 καὶ ἔτι ἐπ' αὐτη̃ς ἔστιν τὸ ἐπιδέκατον καὶ πάλιν ἔσται εἰς προνομὴν ὡς τερέβινθος καὶ ὡς βάλανος ὅταν ἐκπέση̨ ἀπὸ τη̃ς θήκης αὐτη̃ς

^7:1 καὶ ἐγένετο ἐν ται̃ς ἡμέραις Αχαζ του̃ Ιωαθαμ του̃ υἱου̃ Οζιου βασιλέως Ιουδα ἀνέβη Ραασσων βασιλεὺς Αραμ καὶ Φακεε υἱὸς Ρομελιου βασιλεὺς Ισραηλ ἐπὶ Ιερουσαλημ πολεμη̃σαι αὐτὴν καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν πολιορκη̃σαι αὐτήν

^7:2 καὶ ἀνηγγέλη εἰς τὸν οἰ̃κον Δαυιδ λέγοντες συνεφώνησεν Αραμ πρὸς τὸν Εφραιμ καὶ ἐξέστη ἡ ψυχὴ αὐτου̃ καὶ ἡ ψυχὴ του̃ λαου̃ αὐτου̃ ὃν τρόπον ὅταν ἐν δρυμω̨̃ ξύλον ὑπὸ πνεύματος σαλευθη̨̃

^7:3 καὶ εἰ̃πεν κύριος πρὸς Ησαιαν ἔξελθε εἰς συνάντησιν Αχαζ σὺ καὶ ὁ καταλειφθεὶς Ιασουβ ὁ υἱός σου πρὸς τὴν κολυμβήθραν τη̃ς ἄνω ὁδου̃ του̃ ἀγρου̃ του̃ γναφέως

^7:4 καὶ ἐρει̃ς αὐτω̨̃ φύλαξαι του̃ ἡσυχάσαι καὶ μὴ φοβου̃ μηδὲ ἡ ψυχή σου ἀσθενείτω ἀπὸ τω̃ν δύο ξύλων τω̃ν δαλω̃ν τω̃ν καπνιζομένων τούτων ὅταν γὰρ ὀργὴ του̃ θυμου̃ μου γένηται πάλιν ἰάσομαι

^7:5 καὶ ὁ υἱὸς του̃ Αραμ καὶ ὁ υἱὸς του̃ Ρομελιου ὅτι ἐβουλεύσαντο βουλὴν πονηρὰν περὶ σου̃ λέγοντες

^7:6 ἀναβησόμεθα εἰς τὴν Ιουδαίαν καὶ συλλαλήσαντες αὐτοι̃ς ἀποστρέψομεν αὐτοὺς πρὸς ἡμα̃ς καὶ βασιλεύσομεν αὐτη̃ς τὸν υἱὸν Ταβεηλ

^7:7 τάδε λέγει κύριος σαβαωθ οὐ μὴ ἐμμείνη̨ ἡ βουλὴ αὕτη οὐδὲ ἔσται

^7:8 ἀλλ' ἡ κεφαλὴ Αραμ Δαμασκός ἀλλ' ἔτι ἑξήκοντα καὶ πέντε ἐτω̃ν ἐκλείψει ἡ βασιλεία Εφραιμ ἀπὸ λαου̃

^7:9 καὶ ἡ κεφαλὴ Εφραιμ Σομορων καὶ ἡ κεφαλὴ Σομορων υἱὸς του̃ Ρομελιου καὶ ἐὰν μὴ πιστεύσητε οὐδὲ μὴ συνη̃τε

^7:10 καὶ προσέθετο κύριος λαλη̃σαι τω̨̃ Αχαζ λέγων

^7:11 αἴτησαι σεαυτω̨̃ σημει̃ον παρὰ κυρίου θεου̃ σου εἰς βάθος ἢ εἰς ὕψος

^7:12 καὶ εἰ̃πεν Αχαζ οὐ μὴ αἰτήσω οὐδ' οὐ μὴ πειράσω κύριον

^7:13 καὶ εἰ̃πεν ἀκούσατε δή οἰ̃κος Δαυιδ μὴ μικρὸν ὑμι̃ν ἀγω̃να παρέχειν ἀνθρώποις καὶ πω̃ς κυρίω̨ παρέχετε ἀγω̃να

^7:14 διὰ του̃το δώσει κύριος αὐτὸς ὑμι̃ν σημει̃ον ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει καὶ τέξεται υἱόν καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτου̃ Εμμανουηλ

^7:15 βούτυρον καὶ μέλι φάγεται πρὶν ἢ γνω̃ναι αὐτὸν ἢ προελέσθαι πονηρὰ ἐκλέξεται τὸ ἀγαθόν

^7:16 διότι πρὶν ἢ γνω̃ναι τὸ παιδίον ἀγαθὸν ἢ κακὸν ἀπειθει̃ πονηρία̨ του̃ ἐκλέξασθαι τὸ ἀγαθόν καὶ καταλειφθήσεται ἡ γη̃ ἣν σὺ φοβη̨̃ ἀπὸ προσώπου τω̃ν δύο βασιλέων

^7:17 ἀλλὰ ἐπάξει ὁ θεὸς ἐπὶ σὲ καὶ ἐπὶ τὸν λαόν σου καὶ ἐπὶ τὸν οἰ̃κον του̃ πατρός σου ἡμέρας αἳ οὔπω ἥκασιν ἀφ' ἡ̃ς ἡμέρας ἀφει̃λεν Εφραιμ ἀπὸ Ιουδα τὸν βασιλέα τω̃ν 'Ασσυρίων

^7:18 καὶ ἔσται ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ συριει̃ κύριος μυίαις ὃ κυριεύει μέρους ποταμου̃ Αἰγύπτου καὶ τη̨̃ μελίσση̨ ἥ ἐστιν ἐν χώρα̨ 'Ασσυρίων

^7:19 καὶ ἐλεύσονται πάντες καὶ ἀναπαύσονται ἐν ται̃ς φάραγξι τη̃ς χώρας καὶ ἐν ται̃ς τρώγλαις τω̃ν πετρω̃ν καὶ εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς πα̃σαν ῥαγάδα καὶ ἐν παντὶ ξύλω̨

^7:20 ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ ξυρήσει κύριος τω̨̃ ξυρω̨̃ τω̨̃ μεγάλω̨ καὶ μεμεθυσμένω̨ ὅ ἐστιν πέραν του̃ ποταμου̃ βασιλέως 'Ασσυρίων τὴν κεφαλὴν καὶ τὰς τρίχας τω̃ν ποδω̃ν καὶ τὸν πώγωνα ἀφελει̃

^7:21 καὶ ἔσται ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ θρέψει ἄνθρωπος δάμαλιν βοω̃ν καὶ δύο πρόβατα

^7:22 καὶ ἔσται ἀπὸ του̃ πλει̃στον ποιει̃ν γάλα βούτυρον καὶ μέλι φάγεται πα̃ς ὁ καταλειφθεὶς ἐπὶ τη̃ς γη̃ς

^7:23 καὶ ἔσται ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ πα̃ς τόπος οὑ̃ ἐὰν ὠ̃σιν χίλιαι ἄμπελοι χιλίων σίκλων εἰς χέρσον ἔσονται καὶ εἰς ἄκανθαν

^7:24 μετὰ βέλους καὶ τοξεύματος εἰσελεύσονται ἐκει̃ ὅτι χέρσος καὶ ἄκανθα ἔσται πα̃σα ἡ γη̃

^7:25 καὶ πα̃ν ὄρος ἀροτριώμενον ἀροτριαθήσεται καὶ οὐ μὴ ἐπέλθη̨ ἐκει̃ φόβος ἔσται γὰρ ἀπὸ τη̃ς χέρσου καὶ ἀκάνθης εἰς βόσκημα προβάτου καὶ εἰς καταπάτημα βοός

^8:1 καὶ εἰ̃πεν κύριος πρός με λαβὲ σεαυτω̨̃ τόμον καινου̃ μεγάλου καὶ γράψον εἰς αὐτὸν γραφίδι ἀνθρώπου του̃ ὀξέως προνομὴν ποιη̃σαι σκύλων πάρεστιν γάρ

^8:2 καὶ μάρτυράς μοι ποίησον πιστοὺς ἀνθρώπους τὸν Ουριαν καὶ τὸν Ζαχαριαν υἱὸν Βαραχιου

^8:3 καὶ προση̃λθον πρὸς τὴν προφη̃τιν καὶ ἐν γαστρὶ ἔλαβεν καὶ ἔτεκεν υἱόν καὶ εἰ̃πεν κύριός μοι κάλεσον τὸ ὄνομα αὐτου̃ ταχέως σκύλευσον ὀξέως προνόμευσον

^8:4 διότι πρὶν ἢ γνω̃ναι τὸ παιδίον καλει̃ν πατέρα ἢ μητέρα λήμψεται δύναμιν Δαμασκου̃ καὶ τὰ σκυ̃λα Σαμαρείας ἔναντι βασιλέως 'Ασσυρίων

^8:5 καὶ προσέθετο κύριος λαλη̃σαί μοι ἔτι

^8:6 διὰ τὸ μὴ βούλεσθαι τὸν λαὸν του̃τον τὸ ὕδωρ του̃ Σιλωαμ τὸ πορευόμενον ἡσυχη̨̃ ἀλλὰ βούλεσθαι ἔχειν τὸν Ραασσων καὶ τὸν υἱὸν Ρομελιου βασιλέα ἐφ' ὑμω̃ν

^8:7 διὰ του̃το ἰδοὺ ἀνάγει κύριος ἐφ' ὑμα̃ς τὸ ὕδωρ του̃ ποταμου̃ τὸ ἰσχυρὸν καὶ τὸ πολύ τὸν βασιλέα τω̃ν 'Ασσυρίων καὶ τὴν δόξαν αὐτου̃ καὶ ἀναβήσεται ἐπὶ πα̃σαν φάραγγα ὑμω̃ν καὶ περιπατήσει ἐπὶ πα̃ν τει̃χος ὑμω̃ν

^8:8 καὶ ἀφελει̃ ἀπὸ τη̃ς Ιουδαίας ἄνθρωπον ὃς δυνήσεται κεφαλὴν ἀ̃ραι ἢ δυνατὸν συντελέσασθαί τι καὶ ἔσται ἡ παρεμβολὴ αὐτου̃ ὥστε πληρω̃σαι τὸ πλάτος τη̃ς χώρας σου μεθ' ἡμω̃ν ὁ θεός

^8:9 γνω̃τε ἔθνη καὶ ἡττα̃σθε ἐπακούσατε ἕως ἐσχάτου τη̃ς γη̃ς ἰσχυκότες ἡττα̃σθε ἐὰν γὰρ πάλιν ἰσχύσητε πάλιν ἡττηθήσεσθε

^8:10 καὶ ἣν ἂν βουλεύσησθε βουλήν διασκεδάσει κύριος καὶ λόγον ὃν ἐὰν λαλήσητε οὐ μὴ ἐμμείνη̨ ὑμι̃ν ὅτι μεθ' ἡμω̃ν κύριος ὁ θεός

^8:11 οὕτως λέγει κύριος τη̨̃ ἰσχυρα̨̃ χειρὶ ἀπειθου̃σιν τη̨̃ πορεία̨ τη̃ς ὁδου̃ του̃ λαου̃ τούτου λέγοντες

^8:12 μήποτε εἴπητε σκληρόν πα̃ν γάρ ὃ ἐὰν εἴπη̨ ὁ λαὸς οὑ̃τος σκληρόν ἐστιν τὸν δὲ φόβον αὐτου̃ οὐ μὴ φοβηθη̃τε οὐδὲ μὴ ταραχθη̃τε

^8:13 κύριον αὐτὸν ἁγιάσατε καὶ αὐτὸς ἔσται σου φόβος

^8:14 καὶ ἐὰν ἐπ' αὐτω̨̃ πεποιθὼς ἠ̨̃ς ἔσται σοι εἰς ἁγίασμα καὶ οὐχ ὡς λίθου προσκόμματι συναντήσεσθε αὐτω̨̃ οὐδὲ ὡς πέτρας πτώματι ὁ δὲ οἰ̃κος Ιακωβ ἐν παγίδι καὶ ἐν κοιλάσματι ἐγκαθήμενοι ἐν Ιερουσαλημ

^8:15 διὰ του̃το ἀδυνατήσουσιν ἐν αὐτοι̃ς πολλοὶ καὶ πεσου̃νται καὶ συντριβήσονται καὶ ἐγγιου̃σιν καὶ ἁλώσονται ἄνθρωποι ἐν ἀσφαλεία̨ ὄντες

^8:16 τότε φανεροὶ ἔσονται οἱ σφραγιζόμενοι τὸν νόμον του̃ μὴ μαθει̃ν

^8:17 καὶ ἐρει̃ μενω̃ τὸν θεὸν τὸν ἀποστρέψαντα τὸ πρόσωπον αὐτου̃ ἀπὸ του̃ οἴκου Ιακωβ καὶ πεποιθὼς ἔσομαι ἐπ' αὐτω̨̃

^8:18 ἰδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδία ἅ μοι ἔδωκεν ὁ θεός καὶ ἔσται εἰς σημει̃α καὶ τέρατα ἐν τω̨̃ οἴκω̨ Ισραηλ παρὰ κυρίου σαβαωθ ὃς κατοικει̃ ἐν τω̨̃ ὄρει Σιων

^8:19 καὶ ἐὰν εἴπωσιν πρὸς ὑμα̃ς ζητήσατε τοὺς ἀπὸ τη̃ς γη̃ς φωνου̃ντας καὶ τοὺς ἐγγαστριμύθους τοὺς κενολογου̃ντας οἳ ἐκ τη̃ς κοιλίας φωνου̃σιν οὐκ ἔθνος πρὸς θεὸν αὐτου̃ τί ἐκζητου̃σιν περὶ τω̃ν ζώντων τοὺς νεκρούς

^8:20 νόμον γὰρ εἰς βοήθειαν ἔδωκεν ἵνα εἴπωσιν οὐχ ὡς τὸ ῥη̃μα του̃το περὶ οὑ̃ οὐκ ἔστιν δω̃ρα δου̃ναι περὶ αὐτου̃

^8:21 καὶ ἥξει ἐφ' ὑμα̃ς σκληρὰ λιμός καὶ ἔσται ὡς ἂν πεινάσητε λυπηθήσεσθε καὶ κακω̃ς ἐρει̃τε τὸν ἄρχοντα καὶ τὰ παταχρα καὶ ἀναβλέψονται εἰς τὸν οὐρανὸν ἄνω

^8:22 καὶ εἰς τὴν γη̃ν κάτω ἐμβλέψονται καὶ ἰδοὺ θλι̃ψις καὶ στενοχωρία καὶ σκότος ἀπορία στενὴ καὶ σκότος ὥστε μὴ βλέπειν

^8:23 καὶ οὐκ ἀπορηθήσεται ὁ ἐν στενοχωρία̨ ὢν ἕως καιρου̃ του̃το πρω̃τον ποίει ταχὺ ποίει χώρα Ζαβουλων ἡ γη̃ Νεφθαλιμ ὁδὸν θαλάσσης καὶ οἱ λοιποὶ οἱ τὴν παραλίαν κατοικου̃ντες καὶ πέραν του̃ Ιορδάνου Γαλιλαία τω̃ν ἐθνω̃ν τὰ μέρη τη̃ς Ιουδαίας

^9:1 ὁ λαὸς ὁ πορευόμενος ἐν σκότει ἴδετε φω̃ς μέγα οἱ κατοικου̃ντες ἐν χώρα̨ καὶ σκια̨̃ θανάτου φω̃ς λάμψει ἐφ' ὑμα̃ς

^9:2 τὸ πλει̃στον του̃ λαου̃ ὃ κατήγαγες ἐν εὐφροσύνη̨ σου καὶ εὐφρανθήσονται ἐνώπιόν σου ὡς οἱ εὐφραινόμενοι ἐν ἀμήτω̨ καὶ ὃν τρόπον οἱ διαιρούμενοι σκυ̃λα

^9:3 διότι ἀφή̨ρηται ὁ ζυγὸς ὁ ἐπ' αὐτω̃ν κείμενος καὶ ἡ ῥάβδος ἡ ἐπὶ του̃ τραχήλου αὐτω̃ν τὴν γὰρ ῥάβδον τω̃ν ἀπαιτούντων διεσκέδασεν κύριος ὡς τη̨̃ ἡμέρα̨ τη̨̃ ἐπὶ Μαδιαμ

^9:4 ὅτι πα̃σαν στολὴν ἐπισυνηγμένην δόλω̨ καὶ ἱμάτιον μετὰ καταλλαγη̃ς ἀποτείσουσιν καὶ θελήσουσιν εἰ ἐγενήθησαν πυρίκαυστοι

^9:5 ὅτι παιδίον ἐγεννήθη ἡμι̃ν υἱὸς καὶ ἐδόθη ἡμι̃ν οὑ̃ ἡ ἀρχὴ ἐγενήθη ἐπὶ του̃ ὤμου αὐτου̃ καὶ καλει̃ται τὸ ὄνομα αὐτου̃ μεγάλης βουλη̃ς ἄγγελος ἐγὼ γὰρ ἄξω εἰρήνην ἐπὶ τοὺς ἄρχοντας εἰρήνην καὶ ὑγίειαν αὐτω̨̃

^9:6 μεγάλη ἡ ἀρχὴ αὐτου̃ καὶ τη̃ς εἰρήνης αὐτου̃ οὐκ ἔστιν ὅριον ἐπὶ τὸν θρόνον Δαυιδ καὶ τὴν βασιλείαν αὐτου̃ κατορθω̃σαι αὐτὴν καὶ ἀντιλαβέσθαι αὐτη̃ς ἐν δικαιοσύνη̨ καὶ ἐν κρίματι ἀπὸ του̃ νυ̃ν καὶ εἰς τὸν αἰω̃να χρόνον ὁ ζη̃λος κυρίου σαβαωθ ποιήσει ταυ̃τα

^9:7 θάνατον ἀπέστειλεν κύριος ἐπὶ Ιακωβ καὶ ἠ̃λθεν ἐπὶ Ισραηλ

^9:8 καὶ γνώσονται πα̃ς ὁ λαὸς του̃ Εφραιμ καὶ οἱ ἐγκαθήμενοι ἐν Σαμαρεία̨ ἐφ' ὕβρει καὶ ὑψηλη̨̃ καρδία̨ λέγοντες

^9:9 πλίνθοι πεπτώκασιν ἀλλὰ δευ̃τε λαξεύσωμεν λίθους καὶ ἐκκόψωμεν συκαμίνους καὶ κέδρους καὶ οἰκοδομήσωμεν ἑαυτοι̃ς πύργον

^9:10 καὶ ῥάξει ὁ θεὸς τοὺς ἐπανιστανομένους ἐπ' ὄρος Σιων ἐπ' αὐτοὺς καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτω̃ν διασκεδάσει

^9:11 Συρίαν ἀφ' ἡλίου ἀνατολω̃ν καὶ τοὺς 'Έλληνας ἀφ' ἡλίου δυσμω̃ν τοὺς κατεσθίοντας τὸν Ισραηλ ὅλω̨ τω̨̃ στόματι ἐπὶ τούτοις πα̃σιν οὐκ ἀπεστράφη ὁ θυμός ἀλλ' ἔτι ἡ χεὶρ ὑψηλή

^9:12 καὶ ὁ λαὸς οὐκ ἀπεστράφη ἕως ἐπλήγη καὶ τὸν κύριον οὐκ ἐξεζήτησαν

^9:13 καὶ ἀφει̃λεν κύριος ἀπὸ Ισραηλ κεφαλὴν καὶ οὐράν μέγαν καὶ μικρὸν ἐν μια̨̃ ἡμέρα̨

^9:14 πρεσβύτην καὶ τοὺς τὰ πρόσωπα θαυμάζοντας αὕτη ἡ ἀρχή καὶ προφήτην διδάσκοντα ἄνομα οὑ̃τος ἡ οὐρά

^9:15 καὶ ἔσονται οἱ μακαρίζοντες τὸν λαὸν του̃τον πλανω̃ντες καὶ πλανω̃σιν ὅπως καταπίωσιν αὐτούς

^9:16 διὰ του̃το ἐπὶ τοὺς νεανίσκους αὐτω̃ν οὐκ εὐφρανθήσεται ὁ θεὸς καὶ τοὺς ὀρφανοὺς αὐτω̃ν καὶ τὰς χήρας αὐτω̃ν οὐκ ἐλεήσει ὅτι πάντες ἄνομοι καὶ πονηροί καὶ πα̃ν στόμα λαλει̃ ἄδικα ἐπὶ πα̃σιν τούτοις οὐκ ἀπεστράφη ὁ θυμός ἀλλ' ἔτι ἡ χεὶρ ὑψηλή

^9:17 καὶ καυθήσεται ὡς πυ̃ρ ἡ ἀνομία καὶ ὡς ἄγρωστις ξηρὰ βρωθήσεται ὑπὸ πυρός καὶ καυθήσεται ἐν τοι̃ς δάσεσι του̃ δρυμου̃ καὶ συγκαταφάγεται τὰ κύκλω̨ τω̃ν βουνω̃ν πάντα

^9:18 διὰ θυμὸν ὀργη̃ς κυρίου συγκέκαυται ἡ γη̃ ὅλη καὶ ἔσται ὁ λαὸς ὡς ὑπὸ πυρὸς κατακεκαυμένος ἄνθρωπος τὸν ἀδελφὸν αὐτου̃ οὐκ ἐλεήσει

^9:19 ἀλλὰ ἐκκλινει̃ εἰς τὰ δεξιά ὅτι πεινάσει καὶ φάγεται ἐκ τω̃ν ἀριστερω̃ν καὶ οὐ μὴ ἐμπλησθη̨̃ ἄνθρωπος ἔσθων τὰς σάρκας του̃ βραχίονος αὐτου̃

^9:20 φάγεται γὰρ Μανασση του̃ Εφραιμ καὶ Εφραιμ του̃ Μανασση ὅτι ἅμα πολιορκήσουσιν τὸν Ιουδαν ἐπὶ τούτοις πα̃σιν οὐκ ἀπεστράφη ὁ θυμός ἀλλ' ἔτι ἡ χεὶρ ὑψηλή

^10:1 οὐαὶ τοι̃ς γράφουσιν πονηρίαν γράφοντες γὰρ πονηρίαν γράφουσιν

^10:2 ἐκκλίνοντες κρίσιν πτωχω̃ν ἁρπάζοντες κρίμα πενήτων του̃ λαου̃ μου ὥστε εἰ̃ναι αὐτοι̃ς χήραν εἰς ἁρπαγὴν καὶ ὀρφανὸν εἰς προνομήν

^10:3 καὶ τί ποιήσουσιν ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ τη̃ς ἐπισκοπη̃ς ἡ γὰρ θλι̃ψις ὑμι̃ν πόρρωθεν ἥξει καὶ πρὸς τίνα καταφεύξεσθε του̃ βοηθηθη̃ναι καὶ που̃ καταλείψετε τὴν δόξαν ὑμω̃ν

^10:4 του̃ μὴ ἐμπεσει̃ν εἰς ἐπαγωγήν ἐπὶ πα̃σι τούτοις οὐκ ἀπεστράφη ὁ θυμός ἀλλ' ἔτι ἡ χεὶρ ὑψηλή

^10:5 οὐαὶ 'Ασσυρίοις ἡ ῥάβδος του̃ θυμου̃ μου καὶ ὀργη̃ς ἐστιν ἐν ται̃ς χερσὶν αὐτω̃ν

^10:6 τὴν ὀργήν μου εἰς ἔθνος ἄνομον ἀποστελω̃ καὶ τω̨̃ ἐμω̨̃ λαω̨̃ συντάξω ποιη̃σαι σκυ̃λα καὶ προνομὴν καὶ καταπατει̃ν τὰς πόλεις καὶ θει̃ναι αὐτὰς εἰς κονιορτόν

^10:7 αὐτὸς δὲ οὐχ οὕτως ἐνεθυμήθη καὶ τη̨̃ ψυχη̨̃ οὐχ οὕτως λελόγισται ἀλλὰ ἀπαλλάξει ὁ νου̃ς αὐτου̃ καὶ του̃ ἔθνη ἐξολεθρευ̃σαι οὐκ ὀλίγα

^10:8 καὶ ἐὰν εἴπωσιν αὐτω̨̃ σὺ μόνος εἰ̃ ἄρχων

^10:9 καὶ ἐρει̃ οὐκ ἔλαβον τὴν χώραν τὴν ἐπάνω Βαβυλω̃νος καὶ Χαλαννη οὑ̃ ὁ πύργος ὠ̨κοδομήθη καὶ ἔλαβον 'Αραβίαν καὶ Δαμασκὸν καὶ Σαμάρειαν

^10:10 ὃν τρόπον ταύτας ἔλαβον ἐν τη̨̃ χειρί μου καὶ πάσας τὰς ἀρχὰς λήμψομαι ὀλολύξατε τὰ γλυπτὰ ἐν Ιερουσαλημ καὶ ἐν Σαμαρεία̨

^10:11 ὃν τρόπον γὰρ ἐποίησα Σαμαρεία̨ καὶ τοι̃ς χειροποιήτοις αὐτη̃ς οὕτως ποιήσω καὶ Ιερουσαλημ καὶ τοι̃ς εἰδώλοις αὐτη̃ς

^10:12 καὶ ἔσται ὅταν συντελέση̨ κύριος πάντα ποιω̃ν ἐν τω̨̃ ὄρει Σιων καὶ ἐν Ιερουσαλημ ἐπάξει ἐπὶ τὸν νου̃ν τὸν μέγαν τὸν ἄρχοντα τω̃ν 'Ασσυρίων καὶ ἐπὶ τὸ ὕψος τη̃ς δόξης τω̃ν ὀφθαλμω̃ν αὐτου̃

^10:13 εἰ̃πεν γάρ τη̨̃ ἰσχύι ποιήσω καὶ τη̨̃ σοφία̨ τη̃ς συνέσεως ἀφελω̃ ὅρια ἐθνω̃ν καὶ τὴν ἰσχὺν αὐτω̃ν προνομεύσω καὶ σείσω πόλεις κατοικουμένας

^10:14 καὶ τὴν οἰκουμένην ὅλην καταλήμψομαι τη̨̃ χειρὶ ὡς νοσσιὰν καὶ ὡς καταλελειμμένα ὠ̨ὰ ἀρω̃ καὶ οὐκ ἔστιν ὃς διαφεύξεταί με ἢ ἀντείπη̨ μοι

^10:15 μὴ δοξασθήσεται ἀξίνη ἄνευ του̃ κόπτοντος ἐν αὐτη̨̃ ἢ ὑψωθήσεται πρίων ἄνευ του̃ ἕλκοντος αὐτόν ὡσαύτως ἐάν τις ἄρη̨ ῥάβδον ἢ ξύλον

^10:16 καὶ οὐχ οὕτως ἀλλὰ ἀποστελει̃ κύριος σαβαωθ εἰς τὴν σὴν τιμὴν ἀτιμίαν καὶ εἰς τὴν σὴν δόξαν πυ̃ρ καιόμενον καυθήσεται

^10:17 καὶ ἔσται τὸ φω̃ς του̃ Ισραηλ εἰς πυ̃ρ καὶ ἁγιάσει αὐτὸν ἐν πυρὶ καιομένω̨ καὶ φάγεται ὡσεὶ χόρτον τὴν ὕλην τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨

^10:18 ἀποσβεσθήσεται τὰ ὄρη καὶ οἱ βουνοὶ καὶ οἱ δρυμοί καὶ καταφάγεται ἀπὸ ψυχη̃ς ἕως σαρκω̃ν καὶ ἔσται ὁ φεύγων ὡς ὁ φεύγων ἀπὸ φλογὸς καιομένης

^10:19 καὶ οἱ καταλειφθέντες ἀπ' αὐτω̃ν ἔσονται ἀριθμός καὶ παιδίον γράψει αὐτούς

^10:20 καὶ ἔσται ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ οὐκέτι προστεθήσεται τὸ καταλειφθὲν Ισραηλ καὶ οἱ σωθέντες του̃ Ιακωβ οὐκέτι μὴ πεποιθότες ὠ̃σιν ἐπὶ τοὺς ἀδικήσαντας αὐτούς ἀλλὰ ἔσονται πεποιθότες ἐπὶ τὸν θεὸν τὸν ἅγιον του̃ Ισραηλ τη̨̃ ἀληθεία̨

^10:21 καὶ ἔσται τὸ καταλειφθὲν του̃ Ιακωβ ἐπὶ θεὸν ἰσχύοντα

^10:22 καὶ ἐὰν γένηται ὁ λαὸς Ισραηλ ὡς ἡ ἄμμος τη̃ς θαλάσσης τὸ κατάλειμμα αὐτω̃ν σωθήσεται λόγον γὰρ συντελω̃ν καὶ συντέμνων ἐν δικαιοσύνη̨

^10:23 ὅτι λόγον συντετμημένον ποιήσει ὁ θεὸς ἐν τη̨̃ οἰκουμένη̨ ὅλη̨

^10:24 διὰ του̃το τάδε λέγει κύριος σαβαωθ μὴ φοβου̃ ὁ λαός μου οἱ κατοικου̃ντες ἐν Σιων ἀπὸ 'Ασσυρίων ὅτι ἐν ῥάβδω̨ πατάξει σε πληγὴν γὰρ ἐγὼ ἐπάγω ἐπὶ σὲ του̃ ἰδει̃ν ὁδὸν Αἰγύπτου

^10:25 ἔτι γὰρ μικρὸν καὶ παύσεται ἡ ὀργή ὁ δὲ θυμός μου ἐπὶ τὴν βουλὴν αὐτω̃ν

^10:26 καὶ ἐπεγερει̃ ὁ θεὸς ἐπ' αὐτοὺς κατὰ τὴν πληγὴν τὴν Μαδιαμ ἐν τόπω̨ θλίψεως καὶ ὁ θυμὸς αὐτου̃ τη̨̃ ὁδω̨̃ τη̨̃ κατὰ θάλασσαν εἰς τὴν ὁδὸν τὴν κατ' Αἴγυπτον

^10:27 καὶ ἔσται ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ ἀφαιρεθήσεται ὁ φόβος αὐτου̃ ἀπὸ σου̃ καὶ ὁ ζυγὸς αὐτου̃ ἀπὸ του̃ ὤμου σου καὶ καταφθαρήσεται ὁ ζυγὸς ἀπὸ τω̃ν ὤμων ὑμω̃ν

^10:28 ἥξει γὰρ εἰς τὴν πόλιν Αγγαι καὶ παρελεύσεται εἰς Μαγεδω καὶ ἐν Μαχμας θήσει τὰ σκεύη αὐτου̃

^10:29 καὶ παρελεύσεται φάραγγα καὶ ἥξει εἰς Αγγαι φόβος λήμψεται Ραμα πόλιν Σαουλ φεύξεται

^10:30 ἡ θυγάτηρ Γαλλιμ ἐπακούσεται Λαισα ἐπακούσεται Αναθωθ

^10:31 ἐξέστη Μαδεβηνα καὶ οἱ κατοικου̃ντες Γιββιρ παρακαλει̃τε

^10:32 σήμερον ἐν ὁδω̨̃ του̃ μει̃ναι τη̨̃ χειρὶ παρακαλει̃τε τὸ ὄρος τὴν θυγατέρα Σιων καὶ οἱ βουνοὶ οἱ ἐν Ιερουσαλημ

^10:33 ἰδοὺ γὰρ ὁ δεσπότης κύριος σαβαωθ συνταράσσει τοὺς ἐνδόξους μετὰ ἰσχύος καὶ οἱ ὑψηλοὶ τη̨̃ ὕβρει συντριβήσονται καὶ οἱ ὑψηλοὶ ταπεινωθήσονται

^10:34 καὶ πεσου̃νται οἱ ὑψηλοὶ μαχαίρα̨ ὁ δὲ Λίβανος σὺν τοι̃ς ὑψηλοι̃ς πεσει̃ται

^11:1 καὶ ἐξελεύσεται ῥάβδος ἐκ τη̃ς ῥίζης Ιεσσαι καὶ ἄνθος ἐκ τη̃ς ῥίζης ἀναβήσεται

^11:2 καὶ ἀναπαύσεται ἐπ' αὐτὸν πνευ̃μα του̃ θεου̃ πνευ̃μα σοφίας καὶ συνέσεως πνευ̃μα βουλη̃ς καὶ ἰσχύος πνευ̃μα γνώσεως καὶ εὐσεβείας

^11:3 ἐμπλήσει αὐτὸν πνευ̃μα φόβου θεου̃ οὐ κατὰ τὴν δόξαν κρινει̃ οὐδὲ κατὰ τὴν λαλιὰν ἐλέγξει

^11:4 ἀλλὰ κρινει̃ ταπεινω̨̃ κρίσιν καὶ ἐλέγξει τοὺς ταπεινοὺς τη̃ς γη̃ς καὶ πατάξει γη̃ν τω̨̃ λόγω̨ του̃ στόματος αὐτου̃ καὶ ἐν πνεύματι διὰ χειλέων ἀνελει̃ ἀσεβη̃

^11:5 καὶ ἔσται δικαιοσύνη̨ ἐζωσμένος τὴν ὀσφὺν αὐτου̃ καὶ ἀληθεία̨ εἰλημένος τὰς πλευράς

^11:6 καὶ συμβοσκηθήσεται λύκος μετὰ ἀρνός καὶ πάρδαλις συναναπαύσεται ἐρίφω̨ καὶ μοσχάριον καὶ ταυ̃ρος καὶ λέων ἅμα βοσκηθήσονται καὶ παιδίον μικρὸν ἄξει αὐτούς

^11:7 καὶ βου̃ς καὶ ἄρκος ἅμα βοσκηθήσονται καὶ ἅμα τὰ παιδία αὐτω̃ν ἔσονται καὶ λέων καὶ βου̃ς ἅμα φάγονται ἄχυρα

^11:8 καὶ παιδίον νήπιον ἐπὶ τρώγλην ἀσπίδων καὶ ἐπὶ κοίτην ἐκγόνων ἀσπίδων τὴν χει̃ρα ἐπιβαλει̃

^11:9 καὶ οὐ μὴ κακοποιήσωσιν οὐδὲ μὴ δύνωνται ἀπολέσαι οὐδένα ἐπὶ τὸ ὄρος τὸ ἅγιόν μου ὅτι ἐνεπλήσθη ἡ σύμπασα του̃ γνω̃ναι τὸν κύριον ὡς ὕδωρ πολὺ κατακαλύψαι θαλάσσας

^11:10 καὶ ἔσται ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ ἡ ῥίζα του̃ Ιεσσαι καὶ ὁ ἀνιστάμενος ἄρχειν ἐθνω̃ν ἐπ' αὐτω̨̃ ἔθνη ἐλπιου̃σιν καὶ ἔσται ἡ ἀνάπαυσις αὐτου̃ τιμή

^11:11 καὶ ἔσται τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ προσθήσει κύριος του̃ δει̃ξαι τὴν χει̃ρα αὐτου̃ του̃ ζηλω̃σαι τὸ καταλειφθὲν ὑπόλοιπον του̃ λαου̃ ὃ ἂν καταλειφθη̨̃ ἀπὸ τω̃ν 'Ασσυρίων καὶ ἀπὸ Αἰγύπτου καὶ Βαβυλωνίας καὶ Αἰθιοπίας καὶ ἀπὸ Αιλαμιτω̃ν καὶ ἀπὸ ἡλίου ἀνατολω̃ν καὶ ἐξ 'Αραβίας

^11:12 καὶ ἀρει̃ σημει̃ον εἰς τὰ ἔθνη καὶ συνάξει τοὺς ἀπολομένους Ισραηλ καὶ τοὺς διεσπαρμένους του̃ Ιουδα συνάξει ἐκ τω̃ν τεσσάρων πτερύγων τη̃ς γη̃ς

^11:13 καὶ ἀφαιρεθήσεται ὁ ζη̃λος Εφραιμ καὶ οἱ ἐχθροὶ Ιουδα ἀπολου̃νται Εφραιμ οὐ ζηλώσει Ιουδαν καὶ Ιουδας οὐ θλίψει Εφραιμ

^11:14 καὶ πετασθήσονται ἐν πλοίοις ἀλλοφύλων θάλασσαν ἅμα προνομεύσουσιν καὶ τοὺς ἀφ' ἡλίου ἀνατολω̃ν καὶ Ιδουμαίαν καὶ ἐπὶ Μωαβ πρω̃τον τὰς χει̃ρας ἐπιβαλου̃σιν οἱ δὲ υἱοὶ Αμμων πρω̃τοι ὑπακούσονται

^11:15 καὶ ἐρημώσει κύριος τὴν θάλασσαν Αἰγύπτου καὶ ἐπιβαλει̃ τὴν χει̃ρα αὐτου̃ ἐπὶ τὸν ποταμὸν πνεύματι βιαίω̨ καὶ πατάξει ἑπτὰ φάραγγας ὥστε διαπορεύεσθαι αὐτὸν ἐν ὑποδήμασιν

^11:16 καὶ ἔσται δίοδος τω̨̃ καταλειφθέντι μου λαω̨̃ ἐν Αἰγύπτω̨ καὶ ἔσται τω̨̃ Ισραηλ ὡς ἡ ἡμέρα ὅτε ἐξη̃λθεν ἐκ γη̃ς Αἰγύπτου

^12:1 καὶ ἐρει̃ς ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ εὐλογήσω σε κύριε διότι ὠργίσθης μοι καὶ ἀπέστρεψας τὸν θυμόν σου καὶ ἠλέησάς με

^12:2 ἰδοὺ ὁ θεός μου σωτήρ μου κύριος πεποιθὼς ἔσομαι ἐπ' αὐτω̨̃ καὶ σωθήσομαι ἐν αὐτω̨̃ καὶ οὐ φοβηθήσομαι διότι ἡ δόξα μου καὶ ἡ αἴνεσίς μου κύριος καὶ ἐγένετό μοι εἰς σωτηρίαν

^12:3 καὶ ἀντλήσετε ὕδωρ μετ' εὐφροσύνης ἐκ τω̃ν πηγω̃ν του̃ σωτηρίου

^12:4 καὶ ἐρει̃ς ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ ὑμνει̃τε κύριον βοα̃τε τὸ ὄνομα αὐτου̃ ἀναγγείλατε ἐν τοι̃ς ἔθνεσιν τὰ ἔνδοξα αὐτου̃ μιμνή̨σκεσθε ὅτι ὑψώθη τὸ ὄνομα αὐτου̃

^12:5 ὑμνήσατε τὸ ὄνομα κυρίου ὅτι ὑψηλὰ ἐποίησεν ἀναγγείλατε ταυ̃τα ἐν πάση̨ τη̨̃ γη̨̃

^12:6 ἀγαλλια̃σθε καὶ εὐφραίνεσθε οἱ κατοικου̃ντες Σιων ὅτι ὑψώθη ὁ ἅγιος του̃ Ισραηλ ἐν μέσω̨ αὐτη̃ς

^13:1 ὅρασις ἣν εἰ̃δεν Ησαιας υἱὸς Αμως κατὰ Βαβυλω̃νος

^13:2 ἐπ' ὄρους πεδινου̃ ἄρατε σημει̃ον ὑψώσατε τὴν φωνὴν αὐτοι̃ς μὴ φοβει̃σθε παρακαλει̃τε τη̨̃ χειρί ἀνοίξατε οἱ ἄρχοντες

^13:3 ἐγὼ συντάσσω καὶ ἐγὼ ἄγω αὐτούς ἡγιασμένοι εἰσίν καὶ ἐγὼ ἄγω αὐτούς γίγαντες ἔρχονται πληρω̃σαι τὸν θυμόν μου χαίροντες ἅμα καὶ ὑβρίζοντες

^13:4 φωνὴ ἐθνω̃ν πολλω̃ν ἐπὶ τω̃ν ὀρέων ὁμοία ἐθνω̃ν πολλω̃ν φωνὴ βασιλέων καὶ ἐθνω̃ν συνηγμένων κύριος σαβαωθ ἐντέταλται ἔθνει ὁπλομάχω̨

^13:5 ἔρχεσθαι ἐκ γη̃ς πόρρωθεν ἀπ' ἄκρου θεμελίου του̃ οὐρανου̃ κύριος καὶ οἱ ὁπλομάχοι αὐτου̃ του̃ καταφθει̃ραι τὴν οἰκουμένην ὅλην

^13:6 ὀλολύζετε ἐγγὺς γὰρ ἡ ἡμέρα κυρίου καὶ συντριβὴ παρὰ του̃ θεου̃ ἥξει

^13:7 διὰ του̃το πα̃σα χεὶρ ἐκλυθήσεται καὶ πα̃σα ψυχὴ ἀνθρώπου δειλιάσει

^13:8 καὶ ταραχθήσονται οἱ πρέσβεις καὶ ὠδι̃νες αὐτοὺς ἕξουσιν ὡς γυναικὸς τικτούσης καὶ συμφοράσουσιν ἕτερος πρὸς τὸν ἕτερον καὶ ἐκστήσονται καὶ τὸ πρόσωπον αὐτω̃ν ὡς φλὸξ μεταβαλου̃σιν

^13:9 ἰδοὺ γὰρ ἡμέρα κυρίου ἀνίατος ἔρχεται θυμου̃ καὶ ὀργη̃ς θει̃ναι τὴν οἰκουμένην ὅλην ἔρημον καὶ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἀπολέσαι ἐξ αὐτη̃ς

^13:10 οἱ γὰρ ἀστέρες του̃ οὐρανου̃ καὶ ὁ 'Ωρίων καὶ πα̃ς ὁ κόσμος του̃ οὐρανου̃ τὸ φω̃ς οὐ δώσουσιν καὶ σκοτισθήσεται του̃ ἡλίου ἀνατέλλοντος καὶ ἡ σελήνη οὐ δώσει τὸ φω̃ς αὐτη̃ς

^13:11 καὶ ἐντελου̃μαι τη̨̃ οἰκουμένη̨ ὅλη̨ κακὰ καὶ τοι̃ς ἀσεβέσιν τὰς ἁμαρτίας αὐτω̃ν καὶ ἀπολω̃ ὕβριν ἀνόμων καὶ ὕβριν ὑπερηφάνων ταπεινώσω

^13:12 καὶ ἔσονται οἱ καταλελειμμένοι ἔντιμοι μα̃λλον ἢ τὸ χρυσίον τὸ ἄπυρον καὶ ὁ ἄνθρωπος μα̃λλον ἔντιμος ἔσται ἢ ὁ λίθος ὁ ἐκ Σουφιρ

^13:13 ὁ γὰρ οὐρανὸς θυμωθήσεται καὶ ἡ γη̃ σεισθήσεται ἐκ τω̃ν θεμελίων αὐτη̃ς διὰ θυμὸν ὀργη̃ς κυρίου σαβαωθ τη̨̃ ἡμέρα̨ ἡ̨̃ ἂν ἐπέλθη̨ ὁ θυμὸς αὐτου̃

^13:14 καὶ ἔσονται οἱ καταλελειμμένοι ὡς δορκάδιον φευ̃γον καὶ ὡς πρόβατον πλανώμενον καὶ οὐκ ἔσται ὁ συνάγων ὥστε ἄνθρωπον εἰς τὸν λαὸν αὐτου̃ ἀποστραφη̃ναι καὶ ἄνθρωπον εἰς τὴν χώραν αὐτου̃ διω̃ξαι

^13:15 ὃς γὰρ ἂν ἁλω̨̃ ἡττηθήσεται καὶ οἵτινες συνηγμένοι εἰσίν μαχαίρα̨ πεσου̃νται

^13:16 καὶ τὰ τέκνα αὐτω̃ν ἐνώπιον αὐτω̃ν ῥάξουσιν καὶ τὰς οἰκίας αὐτω̃ν προνομεύσουσιν καὶ τὰς γυναι̃κας αὐτω̃ν ἕξουσιν

^13:17 ἰδοὺ ἐπεγείρω ὑμι̃ν τοὺς Μήδους οἳ οὐ λογίζονται ἀργύριον οὐδὲ χρυσίου χρείαν ἔχουσιν

^13:18 τοξεύματα νεανίσκων συντρίψουσιν καὶ τὰ τέκνα ὑμω̃ν οὐ μὴ ἐλεήσωσιν οὐδὲ ἐπὶ τοι̃ς τέκνοις οὐ φείσονται οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτω̃ν

^13:19 καὶ ἔσται Βαβυλών ἣ καλει̃ται ἔνδοξος ὑπὸ βασιλέως Χαλδαίων ὃν τρόπον κατέστρεψεν ὁ θεὸς Σοδομα καὶ Γομορρα

^13:20 οὐ κατοικηθήσεται εἰς τὸν αἰω̃να χρόνον οὐδὲ μὴ εἰσέλθωσιν εἰς αὐτὴν διὰ πολλω̃ν γενεω̃ν οὐδὲ μὴ διέλθωσιν αὐτὴν 'Άραβες οὐδὲ ποιμένες οὐ μὴ ἀναπαύσωνται ἐν αὐτη̨̃

^13:21 καὶ ἀναπαύσονται ἐκει̃ θηρία καὶ ἐμπλησθήσονται αἱ οἰκίαι ἤχου καὶ ἀναπαύσονται ἐκει̃ σειρη̃νες καὶ δαιμόνια ἐκει̃ ὀρχήσονται

^13:22 καὶ ὀνοκένταυροι ἐκει̃ κατοικήσουσιν καὶ νοσσοποιήσουσιν ἐχι̃νοι ἐν τοι̃ς οἴκοις αὐτω̃ν ταχὺ ἔρχεται καὶ οὐ χρονιει̃

^14:1 καὶ ἐλεήσει κύριος τὸν Ιακωβ καὶ ἐκλέξεται ἔτι τὸν Ισραηλ καὶ ἀναπαύσονται ἐπὶ τη̃ς γη̃ς αὐτω̃ν καὶ ὁ γιώρας προστεθήσεται πρὸς αὐτοὺς καὶ προστεθήσεται πρὸς τὸν οἰ̃κον Ιακωβ

^14:2 καὶ λήμψονται αὐτοὺς ἔθνη καὶ εἰσάξουσιν εἰς τὸν τόπον αὐτω̃ν καὶ κατακληρονομήσουσιν καὶ πληθυνθήσονται ἐπὶ τη̃ς γη̃ς του̃ θεου̃ εἰς δούλους καὶ δούλας καὶ ἔσονται αἰχμάλωτοι οἱ αἰχμαλωτεύσαντες αὐτούς καὶ κυριευθήσονται οἱ κυριεύσαντες αὐτω̃ν

^14:3 καὶ ἔσται ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ ἀναπαύσει σε ὁ θεὸς ἐκ τη̃ς ὀδύνης καὶ του̃ θυμου̃ σου καὶ τη̃ς δουλείας σου τη̃ς σκληρα̃ς ἡ̃ς ἐδούλευσας αὐτοι̃ς

^14:4 καὶ λήμψη̨ τὸν θρη̃νον του̃τον ἐπὶ τὸν βασιλέα Βαβυλω̃νος καὶ ἐρει̃ς ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ πω̃ς ἀναπέπαυται ὁ ἀπαιτω̃ν καὶ ἀναπέπαυται ὁ ἐπισπουδαστής

^14:5 συνέτριψεν ὁ θεὸς τὸν ζυγὸν τω̃ν ἁμαρτωλω̃ν τὸν ζυγὸν τω̃ν ἀρχόντων

^14:6 πατάξας ἔθνος θυμω̨̃ πληγη̨̃ ἀνιάτω̨ παίων ἔθνος πληγὴν θυμου̃ ἣ οὐκ ἐφείσατο

^14:7 ἀνεπαύσατο πεποιθώς πα̃σα ἡ γη̃ βοα̨̃ μετ' εὐφροσύνης

^14:8 καὶ τὰ ξύλα του̃ Λιβάνου εὐφράνθησαν ἐπὶ σοὶ καὶ ἡ κέδρος του̃ Λιβάνου ἀφ' οὑ̃ σὺ κεκοίμησαι οὐκ ἀνέβη ὁ κόπτων ἡμα̃ς

^14:9 ὁ ἅ̨δης κάτωθεν ἐπικράνθη συναντήσας σοι συνηγέρθησάν σοι πάντες οἱ γίγαντες οἱ ἄρξαντες τη̃ς γη̃ς οἱ ἐγείραντες ἐκ τω̃ν θρόνων αὐτω̃ν πάντας βασιλει̃ς ἐθνω̃ν

^14:10 πάντες ἀποκριθήσονται καὶ ἐρου̃σίν σοι καὶ σὺ ἑάλως ὥσπερ καὶ ἡμει̃ς ἐν ἡμι̃ν δὲ κατελογίσθης

^14:11 κατέβη δὲ εἰς ἅ̨δου ἡ δόξα σου ἡ πολλή σου εὐφροσύνη ὑποκάτω σου στρώσουσιν ση̃ψιν καὶ τὸ κατακάλυμμά σου σκώληξ

^14:12 πω̃ς ἐξέπεσεν ἐκ του̃ οὐρανου̃ ὁ ἑωσφόρος ὁ πρωὶ ἀνατέλλων συνετρίβη εἰς τὴν γη̃ν ὁ ἀποστέλλων πρὸς πάντα τὰ ἔθνη

^14:13 σὺ δὲ εἰ̃πας ἐν τη̨̃ διανοία̨ σου εἰς τὸν οὐρανὸν ἀναβήσομαι ἐπάνω τω̃ν ἄστρων του̃ οὐρανου̃ θήσω τὸν θρόνον μου καθιω̃ ἐν ὄρει ὑψηλω̨̃ ἐπὶ τὰ ὄρη τὰ ὑψηλὰ τὰ πρὸς βορρα̃ν

^14:14 ἀναβήσομαι ἐπάνω τω̃ν νεφελω̃ν ἔσομαι ὅμοιος τω̨̃ ὑψίστω̨

^14:15 νυ̃ν δὲ εἰς ἅ̨δου καταβήση̨ καὶ εἰς τὰ θεμέλια τη̃ς γη̃ς

^14:16 οἱ ἰδόντες σε θαυμάσουσιν ἐπὶ σοὶ καὶ ἐρου̃σιν οὑ̃τος ὁ ἄνθρωπος ὁ παροξύνων τὴν γη̃ν σείων βασιλει̃ς

^14:17 ὁ θεὶς τὴν οἰκουμένην ὅλην ἔρημον καὶ τὰς πόλεις καθει̃λεν τοὺς ἐν ἐπαγωγη̨̃ οὐκ ἔλυσεν

^14:18 πάντες οἱ βασιλει̃ς τω̃ν ἐθνω̃ν ἐκοιμήθησαν ἐν τιμη̨̃ ἄνθρωπος ἐν τω̨̃ οἴκω̨ αὐτου̃

^14:19 σὺ δὲ ῥιφήση̨ ἐν τοι̃ς ὄρεσιν ὡς νεκρὸς ἐβδελυγμένος μετὰ πολλω̃ν τεθνηκότων ἐκκεκεντημένων μαχαίραις καταβαινόντων εἰς ἅ̨δου ὃν τρόπον ἱμάτιον ἐν αἵματι πεφυρμένον οὐκ ἔσται καθαρόν

^14:20 οὕτως οὐδὲ σὺ ἔση̨ καθαρός διότι τὴν γη̃ν μου ἀπώλεσας καὶ τὸν λαόν μου ἀπέκτεινας οὐ μὴ μείνη̨ς εἰς τὸν αἰω̃να χρόνον σπέρμα πονηρόν

^14:21 ἑτοίμασον τὰ τέκνα σου σφαγη̃ναι ται̃ς ἁμαρτίαις του̃ πατρός σου ἵνα μὴ ἀναστω̃σιν καὶ τὴν γη̃ν κληρονομήσωσιν καὶ ἐμπλήσωσι τὴν γη̃ν πόλεων

^14:22 καὶ ἐπαναστήσομαι αὐτοι̃ς λέγει κύριος σαβαωθ καὶ ἀπολω̃ αὐτω̃ν ὄνομα καὶ κατάλειμμα καὶ σπέρμα τάδε λέγει κύριος

^14:23 καὶ θήσω τὴν Βαβυλωνίαν ἔρημον ὥστε κατοικει̃ν ἐχίνους καὶ ἔσται εἰς οὐδέν καὶ θήσω αὐτὴν πηλου̃ βάραθρον εἰς ἀπώλειαν

^14:24 τάδε λέγει κύριος σαβαωθ ὃν τρόπον εἴρηκα οὕτως ἔσται καὶ ὃν τρόπον βεβούλευμαι οὕτως μενει̃

^14:25 του̃ ἀπολέσαι τοὺς 'Ασσυρίους ἀπὸ τη̃ς γη̃ς τη̃ς ἐμη̃ς καὶ ἀπὸ τω̃ν ὀρέων μου καὶ ἔσονται εἰς καταπάτημα καὶ ἀφαιρεθήσεται ἀπ' αὐτω̃ν ὁ ζυγὸς αὐτω̃ν καὶ τὸ κυ̃δος αὐτω̃ν ἀπὸ τω̃ν ὤμων ἀφαιρεθήσεται

^14:26 αὕτη ἡ βουλή ἣν βεβούλευται κύριος ἐπὶ τὴν οἰκουμένην ὅλην καὶ αὕτη ἡ χεὶρ ἡ ὑψηλὴ ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη τη̃ς οἰκουμένης

^14:27 ἃ γὰρ ὁ θεὸς ὁ ἅγιος βεβούλευται τίς διασκεδάσει καὶ τὴν χει̃ρα τὴν ὑψηλὴν τίς ἀποστρέψει

^14:28 του̃ ἔτους οὑ̃ ἀπέθανεν Αχαζ ὁ βασιλεύς ἐγενήθη τὸ ῥη̃μα του̃το

^14:29 μὴ εὐφρανθείητε πάντες οἱ ἀλλόφυλοι συνετρίβη γὰρ ὁ ζυγὸς του̃ παίοντος ὑμα̃ς ἐκ γὰρ σπέρματος ὄφεων ἐξελεύσεται ἔκγονα ἀσπίδων καὶ τὰ ἔκγονα αὐτω̃ν ἐξελεύσονται ὄφεις πετόμενοι

^14:30 καὶ βοσκηθήσονται πτωχοὶ δι' αὐτου̃ πτωχοὶ δὲ ἄνδρες ἐπ' εἰρήνης ἀναπαύσονται ἀνελει̃ δὲ λιμω̨̃ τὸ σπέρμα σου καὶ τὸ κατάλειμμά σου ἀνελει̃

^14:31 ὀλολύζετε πύλαι πόλεων κεκραγέτωσαν πόλεις τεταραγμέναι οἱ ἀλλόφυλοι πάντες ὅτι καπνὸς ἀπὸ βορρα̃ ἔρχεται καὶ οὐκ ἔστιν του̃ εἰ̃ναι

^14:32 καὶ τί ἀποκριθήσονται βασιλει̃ς ἐθνω̃ν ὅτι κύριος ἐθεμελίωσεν Σιων καὶ δι' αὐτου̃ σωθήσονται οἱ ταπεινοὶ του̃ λαου̃

^15:1 τὸ ῥη̃μα τὸ κατὰ τη̃ς Μωαβίτιδος νυκτὸς ἀπολει̃ται ἡ Μωαβι̃τις νυκτὸς γὰρ ἀπολει̃ται τὸ τει̃χος τη̃ς Μωαβίτιδος

^15:2 λυπει̃σθε ἐφ' ἑαυτοι̃ς ἀπολει̃ται γὰρ καὶ Δηβων οὑ̃ ὁ βωμὸς ὑμω̃ν ἐκει̃ ἀναβήσεσθε κλαίειν ἐπὶ Ναβαυ τη̃ς Μωαβίτιδος ὀλολύζετε ἐπὶ πάσης κεφαλη̃ς φαλάκρωμα πάντες βραχίονες κατατετμημένοι

^15:3 ἐν ται̃ς πλατείαις αὐτη̃ς περιζώσασθε σάκκους καὶ κόπτεσθε ἐπὶ τω̃ν δωμάτων αὐτη̃ς καὶ ἐν ται̃ς ῥύμαις αὐτη̃ς πάντες ὀλολύζετε μετὰ κλαυθμου̃

^15:4 ὅτι κέκραγεν Εσεβων καὶ Ελεαλη ἕως Ιασσα ἠκούσθη ἡ φωνὴ αὐτω̃ν διὰ του̃το ἡ ὀσφὺς τη̃ς Μωαβίτιδος βοα̨̃ ἡ ψυχὴ αὐτη̃ς γνώσεται

^15:5 ἡ καρδία τη̃ς Μωαβίτιδος βοα̨̃ ἐν αὐτη̨̃ ἕως Σηγωρ δάμαλις γάρ ἐστιν τριετής ἐπὶ δὲ τη̃ς ἀναβάσεως τη̃ς Λουιθ πρὸς σὲ κλαίοντες ἀναβήσονται τη̨̃ ὁδω̨̃ Αρωνιιμ βοα̨̃ σύντριμμα καὶ σεισμός

^15:6 τὸ ὕδωρ τη̃ς Νεμριμ ἔρημον ἔσται καὶ ὁ χόρτος αὐτη̃ς ἐκλείψει χόρτος γὰρ χλωρὸς οὐκ ἔσται

^15:7 μὴ καὶ οὕτως μέλλει σωθη̃ναι ἐπάξω γὰρ ἐπὶ τὴν φάραγγα 'Άραβας καὶ λήμψονται αὐτήν

^15:8 συνη̃ψεν γὰρ ἡ βοὴ τὸ ὅριον τη̃ς Μωαβίτιδος τη̃ς Αγαλλιμ καὶ ὀλολυγμὸς αὐτη̃ς ἕως του̃ φρέατος του̃ Αιλιμ

^15:9 τὸ δὲ ὕδωρ τὸ Ρεμμων πλησθήσεται αἵματος ἐπάξω γὰρ ἐπὶ Ρεμμων 'Άραβας καὶ ἀρω̃ τὸ σπέρμα Μωαβ καὶ Αριηλ καὶ τὸ κατάλοιπον Αδαμα

^16:1 ἀποστελω̃ ὡς ἑρπετὰ ἐπὶ τὴν γη̃ν μὴ πέτρα ἔρημός ἐστιν τὸ ὄρος Σιων

^16:2 ἔση̨ γὰρ ὡς πετεινου̃ ἀνιπταμένου νεοσσὸς ἀφη̨ρημένος θύγατερ Μωαβ ἔπειτα δέ Αρνων

^16:3 πλείονα βουλεύου ποιει̃τε σκέπην πένθους αὐτη̨̃ διὰ παντός ἐν μεσημβρινη̨̃ σκοτία̨ φεύγουσιν ἐξέστησαν μὴ ἀπαχθη̨̃ς

^16:4 παροικήσουσίν σοι οἱ φυγάδες Μωαβ ἔσονται σκέπη ὑμι̃ν ἀπὸ προσώπου διώκοντος ὅτι ἤρθη ἡ συμμαχία σου καὶ ὁ ἄρχων ἀπώλετο ὁ καταπατω̃ν ἐπὶ τη̃ς γη̃ς

^16:5 καὶ διορθωθήσεται μετ' ἐλέους θρόνος καὶ καθίεται ἐπ' αὐτου̃ μετὰ ἀληθείας ἐν σκηνη̨̃ Δαυιδ κρίνων καὶ ἐκζητω̃ν κρίμα καὶ σπεύδων δικαιοσύνην

^16:6 ἠκούσαμεν τὴν ὕβριν Μωαβ ὑβριστὴς σφόδρα τὴν ὑπερηφανίαν ἐξη̃ρας οὐχ οὕτως ἡ μαντεία σου

^16:7 οὐχ οὕτως ὀλολύξει Μωαβ ἐν γὰρ τη̨̃ Μωαβίτιδι πάντες ὀλολύξουσιν τοι̃ς κατοικου̃σιν Δεσεθ μελετήσεις καὶ οὐκ ἐντραπήση̨

^16:8 τὰ πεδία Εσεβων πενθήσει ἄμπελος Σεβαμα καταπίνοντες τὰ ἔθνη καταπατήσατε τὰς ἀμπέλους αὐτη̃ς ἕως Ιαζηρ οὐ μὴ συνάψητε πλανήθητε τὴν ἔρημον οἱ ἀπεσταλμένοι ἐγκατελείφθησαν διέβησαν γὰρ τὴν ἔρημον

^16:9 διὰ του̃το κλαύσομαι ὡς τὸν κλαυθμὸν Ιαζηρ ἄμπελον Σεβαμα τὰ δένδρα σου κατέβαλεν Εσεβων καὶ Ελεαλη ὅτι ἐπὶ τω̨̃ θερισμω̨̃ καὶ ἐπὶ τω̨̃ τρυγήτω̨ σου καταπατήσω καὶ πάντα πεσου̃νται

^16:10 καὶ ἀρθήσεται εὐφροσύνη καὶ ἀγαλλίαμα ἐκ τω̃ν ἀμπελώνων σου καὶ ἐν τοι̃ς ἀμπελω̃σίν σου οὐ μὴ εὐφρανθήσονται καὶ οὐ μὴ πατήσουσιν οἰ̃νον εἰς τὰ ὑπολήνια πέπαυται γάρ

^16:11 διὰ του̃το ἡ κοιλία μου ἐπὶ Μωαβ ὡς κιθάρα ἠχήσει καὶ τὰ ἐντός μου ὡσεὶ τει̃χος ὃ ἐνεκαίνισας

^16:12 καὶ ἔσται εἰς τὸ ἐντραπη̃ναί σε ὅτι ἐκοπίασεν Μωαβ ἐπὶ τοι̃ς βωμοι̃ς καὶ εἰσελεύσεται εἰς τὰ χειροποίητα αὐτη̃ς ὥστε προσεύξασθαι καὶ οὐ μὴ δύνηται ἐξελέσθαι αὐτόν

^16:13 του̃το τὸ ῥη̃μα ὃ ἐλάλησεν κύριος ἐπὶ Μωαβ ὁπότε καὶ ἐλάλησεν

^16:14 καὶ νυ̃ν λέγω ἐν τρισὶν ἔτεσιν ἐτω̃ν μισθωτου̃ ἀτιμασθήσεται ἡ δόξα Μωαβ ἐν παντὶ τω̨̃ πλούτω̨ τω̨̃ πολλω̨̃ καὶ καταλειφθήσεται ὀλιγοστὸς καὶ οὐκ ἔντιμος

^17:1 τὸ ῥη̃μα τὸ κατὰ Δαμασκου̃ ἰδοὺ Δαμασκὸς ἀρθήσεται ἀπὸ πόλεων καὶ ἔσται εἰς πτω̃σιν

^17:2 καταλελειμμένη εἰς τὸν αἰω̃να εἰς κοίτην ποιμνίων καὶ ἀνάπαυσιν καὶ οὐκ ἔσται ὁ διώκων

^17:3 καὶ οὐκέτι ἔσται ὀχυρὰ του̃ καταφυγει̃ν Εφραιμ καὶ οὐκέτι ἔσται βασιλεία ἐν Δαμασκω̨̃ καὶ τὸ λοιπὸν τω̃ν Σύρων ἀπολει̃ται οὐ γὰρ σὺ βελτίων εἰ̃ τω̃ν υἱω̃ν Ισραηλ καὶ τη̃ς δόξης αὐτω̃ν τάδε λέγει κύριος σαβαωθ

^17:4 ἔσται ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ ἔκλειψις τη̃ς δόξης Ιακωβ καὶ τὰ πίονα τη̃ς δόξης αὐτου̃ σεισθήσεται

^17:5 καὶ ἔσται ὃν τρόπον ἐάν τις συναγάγη̨ ἀμητὸν ἑστηκότα καὶ σπέρμα σταχύων ἐν τω̨̃ βραχίονι αὐτου̃ ἀμήση̨ καὶ ἔσται ὃν τρόπον ἐάν τις συναγάγη̨ στάχυν ἐν φάραγγι στερεα̨̃

^17:6 καὶ καταλειφθη̨̃ ἐν αὐτη̨̃ καλάμη ἢ ὡς ῥω̃γες ἐλαίας δύο ἢ τρει̃ς ἐπ' ἄκρου μετεώρου ἢ τέσσαρες ἢ πέντε ἐπὶ τω̃ν κλάδων αὐτω̃ν καταλειφθη̨̃ τάδε λέγει κύριος ὁ θεὸς Ισραηλ

^17:7 τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ πεποιθὼς ἔσται ἄνθρωπος ἐπὶ τω̨̃ ποιήσαντι αὐτόν οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτου̃ εἰς τὸν ἅγιον του̃ Ισραηλ ἐμβλέψονται

^17:8 καὶ οὐ μὴ πεποιθότες ὠ̃σιν ἐπὶ τοι̃ς βωμοι̃ς οὐδὲ ἐπὶ τοι̃ς ἔργοις τω̃ν χειρω̃ν αὐτω̃ν ἃ ἐποίησαν οἱ δάκτυλοι αὐτω̃ν καὶ οὐκ ὄψονται τὰ δένδρα αὐτω̃ν οὐδὲ τὰ βδελύγματα αὐτω̃ν

^17:9 τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ ἔσονται αἱ πόλεις σου ἐγκαταλελειμμέναι ὃν τρόπον ἐγκατέλιπον οἱ Αμορραι̃οι καὶ οἱ Ευαι̃οι ἀπὸ προσώπου τω̃ν υἱω̃ν Ισραηλ καὶ ἔσονται ἔρημοι

^17:10 διότι κατέλιπες τὸν θεὸν τὸν σωτη̃ρά σου καὶ κυρίου του̃ βοηθου̃ σου οὐκ ἐμνήσθης διὰ του̃το φυτεύσεις φύτευμα ἄπιστον καὶ σπέρμα ἄπιστον

^17:11 τη̨̃ δὲ ἡμέρα̨ ἡ̨̃ ἂν φυτεύση̨ς πλανηθήση̨ τὸ δὲ πρωί ἐὰν σπείρη̨ς ἀνθήσει εἰς ἀμητὸν ἡ̨̃ ἂν ἡμέρα̨ κληρώση̨ καὶ ὡς πατὴρ ἀνθρώπου κληρώση̨ τοι̃ς υἱοι̃ς σου

^17:12 οὐαὶ πλη̃θος ἐθνω̃ν πολλω̃ν ὡς θάλασσα κυμαίνουσα οὕτως ταραχθήσεσθε καὶ νω̃τος ἐθνω̃ν πολλω̃ν ὡς ὕδωρ ἠχήσει

^17:13 ὡς ὕδωρ πολὺ ἔθνη πολλά ὡς ὕδατος πολλου̃ βία̨ καταφερομένου καὶ ἀποσκορακιει̃ αὐτὸν καὶ πόρρω αὐτὸν διώξεται ὡς χνου̃ν ἀχύρου λικμώντων ἀπέναντι ἀνέμου καὶ ὡς κονιορτὸν τροχου̃ καταιγὶς φέρουσα

^17:14 πρὸς ἑσπέραν ἔσται πένθος πρὶν ἢ πρωὶ καὶ οὐκ ἔσται αὕτη ἡ μερὶς τω̃ν ὑμα̃ς προνομευσάντων καὶ κληρονομία τοι̃ς ὑμα̃ς κληρονομήσασιν

^18:1 οὐαὶ γη̃ς πλοίων πτέρυγες ἐπέκεινα ποταμω̃ν Αἰθιοπίας

^18:2 ὁ ἀποστέλλων ἐν θαλάσση̨ ὅμηρα καὶ ἐπιστολὰς βυβλίνας ἐπάνω του̃ ὕδατος πορεύσονται γὰρ ἄγγελοι κου̃φοι πρὸς ἔθνος μετέωρον καὶ ξένον λαὸν καὶ χαλεπόν τίς αὐτου̃ ἐπέκεινα ἔθνος ἀνέλπιστον καὶ καταπεπατημένον νυ̃ν οἱ ποταμοὶ τη̃ς γη̃ς

^18:3 πάντες ὡς χώρα κατοικουμένη κατοικηθήσεται ἡ χώρα αὐτω̃ν ὡσεὶ σημει̃ον ἀπὸ ὄρους ἀρθη̨̃ ὡς σάλπιγγος φωνὴ ἀκουστὸν ἔσται

^18:4 ὅτι οὕτως εἰ̃πέν μοι κύριος ἀσφάλεια ἔσται ἐν τη̨̃ ἐμη̨̃ πόλει ὡς φω̃ς καύματος μεσημβρίας καὶ ὡς νεφέλη δρόσου ἡμέρας ἀμήτου ἔσται

^18:5 πρὸ του̃ θερισμου̃ ὅταν συντελεσθη̨̃ ἄνθος καὶ ὄμφαξ ἀνθήση̨ ἄνθος ὀμφακίζουσα καὶ ἀφελει̃ τὰ βοτρύδια τὰ μικρὰ τοι̃ς δρεπάνοις καὶ τὰς κληματίδας ἀφελει̃ καὶ κατακόψει

^18:6 καὶ καταλείψει ἅμα τοι̃ς πετεινοι̃ς του̃ οὐρανου̃ καὶ τοι̃ς θηρίοις τη̃ς γη̃ς καὶ συναχθήσεται ἐπ' αὐτοὺς τὰ πετεινὰ του̃ οὐρανου̃ καὶ πάντα τὰ θηρία τη̃ς γη̃ς ἐπ' αὐτὸν ἥξει

^18:7 ἐν τω̨̃ καιρω̨̃ ἐκείνω̨ ἀνενεχθήσεται δω̃ρα κυρίω̨ σαβαωθ ἐκ λαου̃ τεθλιμμένου καὶ τετιλμένου καὶ ἀπὸ λαου̃ μεγάλου ἀπὸ του̃ νυ̃ν καὶ εἰς τὸν αἰω̃να χρόνον ἔθνος ἐλπίζον καὶ καταπεπατημένον ὅ ἐστιν ἐν μέρει ποταμου̃ τη̃ς χώρας αὐτου̃ εἰς τὸν τόπον οὑ̃ τὸ ὄνομα κυρίου σαβαωθ ἐπεκλήθη ὄρος Σιων

^19:1 ὅρασις Αἰγύπτου ἰδοὺ κύριος κάθηται ἐπὶ νεφέλης κούφης καὶ ἥξει εἰς Αἴγυπτον καὶ σεισθήσεται τὰ χειροποίητα Αἰγύπτου ἀπὸ προσώπου αὐτου̃ καὶ ἡ καρδία αὐτω̃ν ἡττηθήσεται ἐν αὐτοι̃ς

^19:2 καὶ ἐπεγερθήσονται Αἰγύπτιοι ἐπ' Αἰγυπτίους καὶ πολεμήσει ἄνθρωπος τὸν ἀδελφὸν αὐτου̃ καὶ ἄνθρωπος τὸν πλησίον αὐτου̃ πόλις ἐπὶ πόλιν καὶ νομὸς ἐπὶ νομόν

^19:3 καὶ ταραχθήσεται τὸ πνευ̃μα τω̃ν Αἰγυπτίων ἐν αὐτοι̃ς καὶ τὴν βουλὴν αὐτω̃ν διασκεδάσω καὶ ἐπερωτήσουσιν τοὺς θεοὺς αὐτω̃ν καὶ τὰ ἀγάλματα αὐτω̃ν καὶ τοὺς ἐκ τη̃ς γη̃ς φωνου̃ντας καὶ τοὺς ἐγγαστριμύθους

^19:4 καὶ παραδώσω Αἴγυπτον εἰς χει̃ρας ἀνθρώπων κυρίων σκληρω̃ν καὶ βασιλει̃ς σκληροὶ κυριεύσουσιν αὐτω̃ν τάδε λέγει κύριος σαβαωθ

^19:5 καὶ πίονται οἱ Αἰγύπτιοι ὕδωρ τὸ παρὰ θάλασσαν ὁ δὲ ποταμὸς ἐκλείψει καὶ ξηρανθήσεται

^19:6 καὶ ἐκλείψουσιν οἱ ποταμοὶ καὶ αἱ διώρυγες του̃ ποταμου̃ καὶ ξηρανθήσεται πα̃σα συναγωγὴ ὕδατος καὶ ἐν παντὶ ἕλει καλάμου καὶ παπύρου

^19:7 καὶ τὸ ἄχι τὸ χλωρὸν πα̃ν τὸ κύκλω̨ του̃ ποταμου̃ καὶ πα̃ν τὸ σπειρόμενον διὰ του̃ ποταμου̃ ξηρανθήσεται ἀνεμόφθορον

^19:8 καὶ στενάξουσιν οἱ ἁλεει̃ς καὶ στενάξουσιν πάντες οἱ βάλλοντες ἄγκιστρον εἰς τὸν ποταμόν καὶ οἱ βάλλοντες σαγήνας καὶ οἱ ἀμφιβολει̃ς πενθήσουσιν

^19:9 καὶ αἰσχύνη λήμψεται τοὺς ἐργαζομένους τὸ λίνον τὸ σχιστὸν καὶ τοὺς ἐργαζομένους τὴν βύσσον

^19:10 καὶ ἔσονται οἱ διαζόμενοι αὐτὰ ἐν ὀδύνη̨ καὶ πάντες οἱ τὸν ζυ̃θον ποιου̃ντες λυπηθήσονται καὶ τὰς ψυχὰς πονέσουσιν

^19:11 καὶ μωροὶ ἔσονται οἱ ἄρχοντες Τάνεως οἱ σοφοὶ σύμβουλοι του̃ βασιλέως ἡ βουλὴ αὐτω̃ν μωρανθήσεται πω̃ς ἐρει̃τε τω̨̃ βασιλει̃ υἱοὶ συνετω̃ν ἡμει̃ς υἱοὶ βασιλέων τω̃ν ἐξ ἀρχη̃ς

^19:12 που̃ εἰσιν νυ̃ν οἱ σοφοί σου καὶ ἀναγγειλάτωσάν σοι καὶ εἰπάτωσαν τί βεβούλευται κύριος σαβαωθ ἐπ' Αἴγυπτον

^19:13 ἐξέλιπον οἱ ἄρχοντες Τάνεως καὶ ὑψώθησαν οἱ ἄρχοντες Μέμφεως καὶ πλανήσουσιν Αἴγυπτον κατὰ φυλάς

^19:14 κύριος γὰρ ἐκέρασεν αὐτοι̃ς πνευ̃μα πλανήσεως καὶ ἐπλάνησαν Αἴγυπτον ἐν πα̃σι τοι̃ς ἔργοις αὐτω̃ν ὡς πλανα̃ται ὁ μεθύων καὶ ὁ ἐμω̃ν ἅμα

^19:15 καὶ οὐκ ἔσται τοι̃ς Αἰγυπτίοις ἔργον ὃ ποιήσει κεφαλὴν καὶ οὐράν ἀρχὴν καὶ τέλος

^19:16 τη̨̃ δὲ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ ἔσονται οἱ Αἰγύπτιοι ὡς γυναι̃κες ἐν φόβω̨ καὶ ἐν τρόμω̨ ἀπὸ προσώπου τη̃ς χειρὸς κυρίου σαβαωθ ἣν αὐτὸς ἐπιβαλει̃ αὐτοι̃ς

^19:17 καὶ ἔσται ἡ χώρα τω̃ν Ιουδαίων τοι̃ς Αἰγυπτίοις εἰς φόβητρον πα̃ς ὃς ἐὰν ὀνομάση̨ αὐτὴν αὐτοι̃ς φοβηθήσονται διὰ τὴν βουλήν ἣν βεβούλευται κύριος ἐπ' αὐτήν

^19:18 τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ ἔσονται πέντε πόλεις ἐν Αἰγύπτω̨ λαλου̃σαι τη̨̃ γλώσση̨ τη̨̃ Χανανίτιδι καὶ ὀμνύουσαι τω̨̃ ὀνόματι κυρίου πόλισ-ασεδεκ κληθήσεται ἡ μία πόλις

^19:19 τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ ἔσται θυσιαστήριον τω̨̃ κυρίω̨ ἐν χώρα̨ Αἰγυπτίων καὶ στήλη πρὸς τὸ ὅριον αὐτη̃ς τω̨̃ κυρίω̨

^19:20 καὶ ἔσται εἰς σημει̃ον εἰς τὸν αἰω̃να κυρίω̨ ἐν χώρα̨ Αἰγύπτου ὅτι κεκράξονται πρὸς κύριον διὰ τοὺς θλίβοντας αὐτούς καὶ ἀποστελει̃ αὐτοι̃ς κύριος ἄνθρωπον ὃς σώσει αὐτούς κρίνων σώσει αὐτούς

^19:21 καὶ γνωστὸς ἔσται κύριος τοι̃ς Αἰγυπτίοις καὶ γνώσονται οἱ Αἰγύπτιοι τὸν κύριον ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ καὶ ποιήσουσιν θυσίας καὶ εὔξονται εὐχὰς τω̨̃ κυρίω̨ καὶ ἀποδώσουσιν

^19:22 καὶ πατάξει κύριος τοὺς Αἰγυπτίους πληγη̨̃ μεγάλη̨ καὶ ἰάσεται αὐτοὺς ἰάσει καὶ ἐπιστραφήσονται πρὸς κύριον καὶ εἰσακούσεται αὐτω̃ν καὶ ἰάσεται αὐτούς

^19:23 τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ ἔσται ὁδὸς Αἰγύπτου πρὸς 'Ασσυρίους καὶ εἰσελεύσονται 'Ασσύριοι εἰς Αἴγυπτον καὶ Αἰγύπτιοι πορεύσονται πρὸς 'Ασσυρίους καὶ δουλεύσουσιν οἱ Αἰγύπτιοι τοι̃ς 'Ασσυρίοις

^19:24 τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ ἔσται Ισραηλ τρίτος ἐν τοι̃ς 'Ασσυρίοις καὶ ἐν τοι̃ς Αἰγυπτίοις εὐλογημένος ἐν τη̨̃ γη̨̃

^19:25 ἣν εὐλόγησεν κύριος σαβαωθ λέγων εὐλογημένος ὁ λαός μου ὁ ἐν Αἰγύπτω̨ καὶ ὁ ἐν 'Ασσυρίοις καὶ ἡ κληρονομία μου Ισραηλ

^20:1 του̃ ἔτους οὑ̃ εἰση̃λθεν Ταναθαν εἰς 'Άζωτον ἡνίκα ἀπεστάλη ὑπὸ Αρνα βασιλέως 'Ασσυρίων καὶ ἐπολέμησεν τὴν 'Άζωτον καὶ κατελάβετο αὐτήν

^20:2 τότε ἐλάλησεν κύριος πρὸς Ησαιαν λέγων πορεύου καὶ ἄφελε τὸν σάκκον ἀπὸ τη̃ς ὀσφύος σου καὶ τὰ σανδάλιά σου ὑπόλυσαι ἀπὸ τω̃ν ποδω̃ν σου καὶ ἐποίησεν οὕτως πορευόμενος γυμνὸς καὶ ἀνυπόδετος

^20:3 καὶ εἰ̃πεν κύριος ὃν τρόπον πεπόρευται Ησαιας ὁ παι̃ς μου γυμνὸς καὶ ἀνυπόδετος τρία ἔτη ἔσται σημει̃α καὶ τέρατα τοι̃ς Αἰγυπτίοις καὶ Αἰθίοψιν

^20:4 ὅτι οὕτως ἄξει βασιλεὺς 'Ασσυρίων τὴν αἰχμαλωσίαν Αἰγύπτου καὶ Αἰθιόπων νεανίσκους καὶ πρεσβύτας γυμνοὺς καὶ ἀνυποδέτους ἀνακεκαλυμμένους τὴν αἰσχύνην Αἰγύπτου

^20:5 καὶ αἰσχυνθήσονται ἡττηθέντες οἱ Αἰγύπτιοι ἐπὶ τοι̃ς Αἰθίοψιν ἐφ' οἱ̃ς ἠ̃σαν πεποιθότες οἱ Αἰγύπτιοι ἠ̃σαν γὰρ αὐτοι̃ς δόξα

^20:6 καὶ ἐρου̃σιν οἱ κατοικου̃ντες ἐν τη̨̃ νήσω̨ ταύτη̨ ἰδοὺ ἡμει̃ς ἠ̃μεν πεποιθότες του̃ φυγει̃ν εἰς αὐτοὺς εἰς βοήθειαν οἳ οὐκ ἐδύναντο σωθη̃ναι ἀπὸ βασιλέως 'Ασσυρίων καὶ πω̃ς ἡμει̃ς σωθησόμεθα

^21:1 τὸ ὅραμα τη̃ς ἐρήμου ὡς καταιγὶς δι' ἐρήμου διέλθοι ἐξ ἐρήμου ἐρχομένη ἐκ γη̃ς φοβερὸν

^21:2 τὸ ὅραμα καὶ σκληρὸν ἀνηγγέλη μοι ὁ ἀθετω̃ν ἀθετει̃ ὁ ἀνομω̃ν ἀνομει̃ ἐπ' ἐμοὶ οἱ Αιλαμι̃ται καὶ οἱ πρέσβεις τω̃ν Περσω̃ν ἐπ' ἐμὲ ἔρχονται νυ̃ν στενάξω καὶ παρακαλέσω ἐμαυτόν

^21:3 διὰ του̃το ἐνεπλήσθη ἡ ὀσφύς μου ἐκλύσεως καὶ ὠδι̃νες ἔλαβόν με ὡς τὴν τίκτουσαν ἠδίκησα τὸ μὴ ἀκου̃σαι ἐσπούδασα τὸ μὴ βλέπειν

^21:4 ἡ καρδία μου πλανα̃ται καὶ ἡ ἀνομία με βαπτίζει ἡ ψυχή μου ἐφέστηκεν εἰς φόβον

^21:5 ἑτοίμασον τὴν τράπεζαν πίετε φάγετε ἀναστάντες οἱ ἄρχοντες ἑτοιμάσατε θυρεούς

^21:6 ὅτι οὕτως εἰ̃πεν κύριος πρός με βαδίσας σεαυτω̨̃ στη̃σον σκοπὸν καὶ ὃ ἂν ἴδη̨ς ἀνάγγειλον

^21:7 καὶ εἰ̃δον ἀναβάτας ἱππει̃ς δύο ἀναβάτην ὄνου καὶ ἀναβάτην καμήλου ἀκρόασαι ἀκρόασιν πολλὴν

^21:8 καὶ κάλεσον Ουριαν εἰς τὴν σκοπιὰν κυρίου καὶ εἰ̃πεν ἔστην διὰ παντὸς ἡμέρας καὶ ἐπὶ τη̃ς παρεμβολη̃ς ἔστην ὅλην τὴν νύκτα

^21:9 καὶ ἰδοὺ αὐτὸς ἔρχεται ἀναβάτης συνωρίδος καὶ ἀποκριθεὶς εἰ̃πεν πέπτωκεν Βαβυλών καὶ πάντα τὰ ἀγάλματα αὐτη̃ς καὶ τὰ χειροποίητα αὐτη̃ς συνετρίβησαν εἰς τὴν γη̃ν

^21:10 ἀκούσατε οἱ καταλελειμμένοι καὶ οἱ ὀδυνώμενοι ἀκούσατε ἃ ἤκουσα παρὰ κυρίου σαβαωθ ὁ θεὸς του̃ Ισραηλ ἀνήγγειλεν ἡμι̃ν

^21:11 τὸ ὅραμα τη̃ς Ιδουμαίας πρὸς ἐμὲ καλει̃ παρὰ του̃ Σηιρ φυλάσσετε ἐπάλξεις

^21:12 φυλάσσω τὸ πρωὶ καὶ τὴν νύκτα ἐὰν ζητη̨̃ς ζήτει καὶ παρ' ἐμοὶ οἴκει

^21:13 ἐν τω̨̃ δρυμω̨̃ ἑσπέρας κοιμηθήση̨ ἐν τη̨̃ ὁδω̨̃ Δαιδαν

^21:14 εἰς συνάντησιν διψω̃ντι ὕδωρ φέρετε οἱ ἐνοικου̃ντες ἐν χώρα̨ Θαιμαν ἄρτοις συναντα̃τε τοι̃ς φεύγουσιν

^21:15 διὰ τὸ πλη̃θος τω̃ν φευγόντων καὶ διὰ τὸ πλη̃θος τω̃ν πλανωμένων καὶ διὰ τὸ πλη̃θος τη̃ς μαχαίρας καὶ διὰ τὸ πλη̃θος τω̃ν τοξευμάτων τω̃ν διατεταμένων καὶ διὰ τὸ πλη̃θος τω̃ν πεπτωκότων ἐν τω̨̃ πολέμω̨

^21:16 ὅτι οὕτως εἰ̃πέν μοι κύριος ἔτι ἐνιαυτὸς ὡς ἐνιαυτὸς μισθωτου̃ ἐκλείψει ἡ δόξα τω̃ν υἱω̃ν Κηδαρ

^21:17 καὶ τὸ κατάλοιπον τω̃ν τοξευμάτων τω̃ν ἰσχυρω̃ν υἱω̃ν Κηδαρ ἔσται ὀλίγον διότι κύριος ἐλάλησεν ὁ θεὸς Ισραηλ

^22:1 τὸ ῥη̃μα τη̃ς φάραγγος Σιων τί ἐγένετό σοι νυ̃ν ὅτι ἀνέβητε πάντες εἰς δώματα

^22:2 μάταια ἐνεπλήσθη ἡ πόλις βοώντων οἱ τραυματίαι σου οὐ τραυματίαι μαχαίρας οὐδὲ οἱ νεκροί σου νεκροὶ πολέμου

^22:3 πάντες οἱ ἄρχοντές σου πεφεύγασιν καὶ οἱ ἁλόντες σκληρω̃ς δεδεμένοι εἰσίν καὶ οἱ ἰσχύοντες ἐν σοὶ πόρρω πεφεύγασιν

^22:4 διὰ του̃το εἰ̃πα ἄφετέ με πικρω̃ς κλαύσομαι μὴ κατισχύσητε παρακαλει̃ν με ἐπὶ τὸ σύντριμμα τη̃ς θυγατρὸς του̃ γένους μου

^22:5 ὅτι ἡμέρα ταραχη̃ς καὶ ἀπωλείας καὶ καταπατήματος καὶ πλάνησις παρὰ κυρίου σαβαωθ ἐν φάραγγι Σιων πλανω̃νται ἀπὸ μικρου̃ ἕως μεγάλου πλανω̃νται ἐπὶ τὰ ὄρη

^22:6 οἱ δὲ Αιλαμι̃ται ἔλαβον φαρέτρας ἀναβάται ἄνθρωποι ἐφ' ἵπποις καὶ συναγωγὴ παρατάξεως

^22:7 καὶ ἔσονται αἱ ἐκλεκταὶ φάραγγές σου πλησθήσονται ἁρμάτων οἱ δὲ ἱππει̃ς ἐμφράξουσι τὰς πύλας σου

^22:8 καὶ ἀνακαλύψουσιν τὰς πύλας Ιουδα καὶ ἐμβλέψονται τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ εἰς τοὺς ἐκλεκτοὺς οἴκους τη̃ς πόλεως

^22:9 καὶ ἀνακαλύψουσιν τὰ κρυπτὰ τω̃ν οἴκων τη̃ς ἄκρας Δαυιδ καὶ εἴδοσαν ὅτι πλείους εἰσὶν καὶ ὅτι ἀπέστρεψαν τὸ ὕδωρ τη̃ς ἀρχαίας κολυμβήθρας εἰς τὴν πόλιν

^22:10 καὶ ὅτι καθείλοσαν τοὺς οἴκους Ιερουσαλημ εἰς ὀχύρωμα του̃ τείχους τη̨̃ πόλει

^22:11 καὶ ἐποιήσατε ἑαυτοι̃ς ὕδωρ ἀνὰ μέσον τω̃ν δύο τειχέων ἐσώτερον τη̃ς κολυμβήθρας τη̃ς ἀρχαίας καὶ οὐκ ἐνεβλέψατε εἰς τὸν ἀπ' ἀρχη̃ς ποιήσαντα αὐτὴν καὶ τὸν κτίσαντα αὐτὴν οὐκ εἴδετε

^22:12 καὶ ἐκάλεσεν κύριος σαβαωθ ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ κλαυθμὸν καὶ κοπετὸν καὶ ξύρησιν καὶ ζω̃σιν σάκκων

^22:13 αὐτοὶ δὲ ἐποιήσαντο εὐφροσύνην καὶ ἀγαλλίαμα σφάζοντες μόσχους καὶ θύοντες πρόβατα ὥστε φαγει̃ν κρέα καὶ πιει̃ν οἰ̃νον λέγοντες φάγωμεν καὶ πίωμεν αὔριον γὰρ ἀποθνή̨σκομεν

^22:14 καὶ ἀνακεκαλυμμένα ταυ̃τά ἐστιν ἐν τοι̃ς ὠσὶν κυρίου σαβαωθ ὅτι οὐκ ἀφεθήσεται ὑμι̃ν αὕτη ἡ ἁμαρτία ἕως ἂν ἀποθάνητε

^22:15 τάδε λέγει κύριος σαβαωθ πορεύου εἰς τὸ παστοφόριον πρὸς Σομναν τὸν ταμίαν καὶ εἰπὸν αὐτω̨̃

^22:16 τί σὺ ὡ̃δε καὶ τί σοί ἐστιν ὡ̃δε ὅτι ἐλατόμησας σεαυτω̨̃ ὡ̃δε μνημει̃ον καὶ ἐποίησας σεαυτω̨̃ ἐν ὑψηλω̨̃ μνημει̃ον καὶ ἔγραψας σεαυτω̨̃ ἐν πέτρα̨ σκηνήν

^22:17 ἰδοὺ δὴ κύριος σαβαωθ ἐκβαλει̃ καὶ ἐκτρίψει ἄνδρα καὶ ἀφελει̃ τὴν στολήν σου

^22:18 καὶ τὸν στέφανόν σου τὸν ἔνδοξον καὶ ῥίψει σε εἰς χώραν μεγάλην καὶ ἀμέτρητον καὶ ἐκει̃ ἀποθανη̨̃ καὶ θήσει τὸ ἅρμα σου τὸ καλὸν εἰς ἀτιμίαν καὶ τὸν οἰ̃κον του̃ ἄρχοντός σου εἰς καταπάτημα

^22:19 καὶ ἀφαιρεθήση̨ ἐκ τη̃ς οἰκονομίας σου καὶ ἐκ τη̃ς στάσεώς σου

^22:20 καὶ ἔσται ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ καλέσω τὸν παι̃δά μου Ελιακιμ τὸν του̃ Χελκιου

^22:21 καὶ ἐνδύσω αὐτὸν τὴν στολήν σου καὶ τὸν στέφανόν σου δώσω αὐτω̨̃ καὶ τὸ κράτος καὶ τὴν οἰκονομίαν σου δώσω εἰς τὰς χει̃ρας αὐτου̃ καὶ ἔσται ὡς πατὴρ τοι̃ς ἐνοικου̃σιν ἐν Ιερουσαλημ καὶ τοι̃ς ἐνοικου̃σιν ἐν Ιουδα

^22:22 καὶ δώσω τὴν δόξαν Δαυιδ αὐτω̨̃ καὶ ἄρξει καὶ οὐκ ἔσται ὁ ἀντιλέγων

^22:23 καὶ στήσω αὐτὸν ἄρχοντα ἐν τόπω̨ πιστω̨̃ καὶ ἔσται εἰς θρόνον δόξης του̃ οἴκου του̃ πατρὸς αὐτου̃

^22:24 καὶ ἔσται πεποιθὼς ἐπ' αὐτὸν πα̃ς ἔνδοξος ἐν τω̨̃ οἴκω̨ του̃ πατρὸς αὐτου̃ ἀπὸ μικρου̃ ἕως μεγάλου καὶ ἔσονται ἐπικρεμάμενοι αὐτω̨̃

^22:25 ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ τάδε λέγει κύριος σαβαωθ κινηθήσεται ὁ ἄνθρωπος ὁ ἐστηριγμένος ἐν τόπω̨ πιστω̨̃ καὶ πεσει̃ται καὶ ἀφαιρεθήσεται ἡ δόξα ἡ ἐπ' αὐτόν ὅτι κύριος ἐλάλησεν

^23:1 τὸ ὅραμα Τύρου ὀλολύζετε πλοι̃α Καρχηδόνος ὅτι ἀπώλετο καὶ οὐκέτι ἔρχονται ἐκ γη̃ς Κιτιαίων ἠ̃κται αἰχμάλωτος

^23:2 τίνι ὅμοιοι γεγόνασιν οἱ ἐνοικου̃ντες ἐν τη̨̃ νήσω̨ μεταβόλοι Φοινίκης διαπερω̃ντες τὴν θάλασσαν

^23:3 ἐν ὕδατι πολλω̨̃ σπέρμα μεταβόλων ὡς ἀμητου̃ εἰσφερομένου οἱ μεταβόλοι τω̃ν ἐθνω̃ν

^23:4 αἰσχύνθητι Σιδών εἰ̃πεν ἡ θάλασσα ἡ δὲ ἰσχὺς τη̃ς θαλάσσης εἰ̃πεν οὐκ ὤδινον οὐδὲ ἔτεκον οὐδὲ ἐξέθρεψα νεανίσκους οὐδὲ ὕψωσα παρθένους

^23:5 ὅταν δὲ ἀκουστὸν γένηται Αἰγύπτω̨ λήμψεται αὐτοὺς ὀδύνη περὶ Τύρου

^23:6 ἀπέλθατε εἰς Καρχηδόνα ὀλολύξατε οἱ ἐνοικου̃ντες ἐν τη̨̃ νήσω̨ ταύτη̨

^23:7 οὐχ αὕτη ἠ̃ν ὑμω̃ν ἡ ὕβρις ἡ ἀπ' ἀρχη̃ς πρὶν ἢ παραδοθη̃ναι αὐτήν

^23:8 τίς ταυ̃τα ἐβούλευσεν ἐπὶ Τύρον μὴ ἥσσων ἐστὶν ἢ οὐκ ἰσχύει οἱ ἔμποροι αὐτη̃ς ἔνδοξοι ἄρχοντες τη̃ς γη̃ς

^23:9 κύριος σαβαωθ ἐβουλεύσατο παραλυ̃σαι πα̃σαν τὴν ὕβριν τω̃ν ἐνδόξων καὶ ἀτιμάσαι πα̃ν ἔνδοξον ἐπὶ τη̃ς γη̃ς

^23:10 ἐργάζου τὴν γη̃ν σου καὶ γὰρ πλοι̃α οὐκέτι ἔρχεται ἐκ Καρχηδόνος

^23:11 ἡ δὲ χείρ σου οὐκέτι ἰσχύει κατὰ θάλασσαν ἡ παροξύνουσα βασιλει̃ς κύριος σαβαωθ ἐνετείλατο περὶ Χανααν ἀπολέσαι αὐτη̃ς τὴν ἰσχύν

^23:12 καὶ ἐρου̃σιν οὐκέτι μὴ προσθη̃τε του̃ ὑβρίζειν καὶ ἀδικει̃ν τὴν θυγατέρα Σιδω̃νος καὶ ἐὰν ἀπέλθη̨ς εἰς Κιτιει̃ς οὐδὲ ἐκει̃ σοι ἀνάπαυσις ἔσται

^23:13 καὶ εἰς γη̃ν Χαλδαίων καὶ αὕτη ἠρήμωται ἀπὸ τω̃ν 'Ασσυρίων οὐδὲ ἐκει̃ σοι ἀνάπαυσις ἔσται ὅτι ὁ τοι̃χος αὐτη̃ς πέπτωκεν

^23:14 ὀλολύζετε πλοι̃α Καρχηδόνος ὅτι ἀπώλετο τὸ ὀχύρωμα ὑμω̃ν

^23:15 καὶ ἔσται ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ καταλειφθήσεται Τύρος ἔτη ἑβδομήκοντα ὡς χρόνος βασιλέως ὡς χρόνος ἀνθρώπου καὶ ἔσται μετὰ ἑβδομήκοντα ἔτη ἔσται Τύρος ὡς ἀ̨̃σμα πόρνης

^23:16 λαβὲ κιθάραν ῥέμβευσον πόλεις πόρνη ἐπιλελησμένη καλω̃ς κιθάρισον πολλὰ ἀ̨̃σον ἵνα σου μνεία γένηται

^23:17 καὶ ἔσται μετὰ ἑβδομήκοντα ἔτη ἐπισκοπὴν ποιήσει ὁ θεὸς Τύρου καὶ πάλιν ἀποκατασταθήσεται εἰς τὸ ἀρχαι̃ον καὶ ἔσται ἐμπόριον πάσαις ται̃ς βασιλείαις τη̃ς οἰκουμένης

^23:18 καὶ ἔσται αὐτη̃ς ἡ ἐμπορία καὶ ὁ μισθὸς ἅγιον τω̨̃ κυρίω̨ οὐκ αὐτοι̃ς συναχθήσεται ἀλλὰ τοι̃ς κατοικου̃σιν ἔναντι κυρίου πα̃σα ἡ ἐμπορία αὐτη̃ς φαγει̃ν καὶ πιει̃ν καὶ ἐμπλησθη̃ναι εἰς συμβολὴν μνημόσυνον ἔναντι κυρίου

^24:1 ἰδοὺ κύριος καταφθείρει τὴν οἰκουμένην καὶ ἐρημώσει αὐτὴν καὶ ἀνακαλύψει τὸ πρόσωπον αὐτη̃ς καὶ διασπερει̃ τοὺς ἐνοικου̃ντας ἐν αὐτη̨̃

^24:2 καὶ ἔσται ὁ λαὸς ὡς ὁ ἱερεὺς καὶ ὁ παι̃ς ὡς ὁ κύριος καὶ ἡ θεράπαινα ὡς ἡ κυρία ἔσται ὁ ἀγοράζων ὡς ὁ πωλω̃ν καὶ ὁ δανείζων ὡς ὁ δανειζόμενος καὶ ὁ ὀφείλων ὡς ὡ̨̃ ὀφείλει

^24:3 φθορα̨̃ φθαρήσεται ἡ γη̃ καὶ προνομη̨̃ προνομευθήσεται ἡ γη̃ τὸ γὰρ στόμα κυρίου ἐλάλησεν ταυ̃τα

^24:4 ἐπένθησεν ἡ γη̃ καὶ ἐφθάρη ἡ οἰκουμένη ἐπένθησαν οἱ ὑψηλοὶ τη̃ς γη̃ς

^24:5 ἡ δὲ γη̃ ἠνόμησεν διὰ τοὺς κατοικου̃ντας αὐτήν διότι παρέβησαν τὸν νόμον καὶ ἤλλαξαν τὰ προστάγματα διαθήκην αἰώνιον

^24:6 διὰ του̃το ἀρὰ ἔδεται τὴν γη̃ν ὅτι ἡμάρτοσαν οἱ κατοικου̃ντες αὐτήν διὰ του̃το πτωχοὶ ἔσονται οἱ ἐνοικου̃ντες ἐν τη̨̃ γη̨̃ καὶ καταλειφθήσονται ἄνθρωποι ὀλίγοι

^24:7 πενθήσει οἰ̃νος πενθήσει ἄμπελος στενάξουσιν πάντες οἱ εὐφραινόμενοι τὴν ψυχήν

^24:8 πέπαυται εὐφροσύνη τυμπάνων πέπαυται αὐθάδεια καὶ πλου̃τος ἀσεβω̃ν πέπαυται φωνὴ κιθάρας

^24:9 ἠ̨σχύνθησαν οὐκ ἔπιον οἰ̃νον πικρὸν ἐγένετο τὸ σικερα τοι̃ς πίνουσιν

^24:10 ἠρημώθη πα̃σα πόλις κλείσει οἰκίαν του̃ μὴ εἰσελθει̃ν

^24:11 ὀλολύζετε περὶ του̃ οἴνου πανταχη̨̃ πέπαυται πα̃σα εὐφροσύνη τη̃ς γη̃ς

^24:12 καὶ καταλειφθήσονται πόλεις ἔρημοι καὶ οἰ̃κοι ἐγκαταλελειμμένοι ἀπολου̃νται

^24:13 ταυ̃τα πάντα ἔσται ἐν τη̨̃ γη̨̃ ἐν μέσω̨ τω̃ν ἐθνω̃ν ὃν τρόπον ἐάν τις καλαμήσηται ἐλαίαν οὕτως καλαμήσονται αὐτούς καὶ ἐὰν παύσηται ὁ τρύγητος

^24:14 οὑ̃τοι φωνη̨̃ βοήσονται οἱ δὲ καταλειφθέντες ἐπὶ τη̃ς γη̃ς εὐφρανθήσονται ἅμα τη̨̃ δόξη̨ κυρίου ταραχθήσεται τὸ ὕδωρ τη̃ς θαλάσσης

^24:15 διὰ του̃το ἡ δόξα κυρίου ἐν ται̃ς νήσοις ἔσται τη̃ς θαλάσσης τὸ ὄνομα κυρίου ἔνδοξον ἔσται κύριε ὁ θεὸς Ισραηλ

^24:16 ἀπὸ τω̃ν πτερύγων τη̃ς γη̃ς τέρατα ἠκούσαμεν ἐλπὶς τω̨̃ εὐσεβει̃ καὶ ἐρου̃σιν οὐαὶ τοι̃ς ἀθετου̃σιν οἱ ἀθετου̃ντες τὸν νόμον

^24:17 φόβος καὶ βόθυνος καὶ παγὶς ἐφ' ὑμα̃ς τοὺς ἐνοικου̃ντας ἐπὶ τη̃ς γη̃ς

^24:18 καὶ ἔσται ὁ φεύγων τὸν φόβον ἐμπεσει̃ται εἰς τὸν βόθυνον ὁ δὲ ἐκβαίνων ἐκ του̃ βοθύνου ἁλώσεται ὑπὸ τη̃ς παγίδος ὅτι θυρίδες ἐκ του̃ οὐρανου̃ ἠνεώ̨χθησαν καὶ σεισθήσεται τὰ θεμέλια τη̃ς γη̃ς

^24:19 ταραχη̨̃ ταραχθήσεται ἡ γη̃ καὶ ἀπορία̨ ἀπορηθήσεται ἡ γη̃

^24:20 ἔκλινεν καὶ σεισθήσεται ὡς ὀπωροφυλάκιον ἡ γη̃ ὡς ὁ μεθύων καὶ κραιπαλω̃ν καὶ πεσει̃ται καὶ οὐ μὴ δύνηται ἀναστη̃ναι κατίσχυσεν γὰρ ἐπ' αὐτη̃ς ἡ ἀνομία

^24:21 καὶ ἐπάξει ὁ θεὸς ἐπὶ τὸν κόσμον του̃ οὐρανου̃ τὴν χει̃ρα καὶ ἐπὶ τοὺς βασιλει̃ς τη̃ς γη̃ς

^24:22 καὶ συνάξουσιν καὶ ἀποκλείσουσιν εἰς ὀχύρωμα καὶ εἰς δεσμωτήριον διὰ πολλω̃ν γενεω̃ν ἐπισκοπὴ ἔσται αὐτω̃ν

^24:23 καὶ τακήσεται ἡ πλίνθος καὶ πεσει̃ται τὸ τει̃χος ὅτι βασιλεύσει κύριος ἐν Σιων καὶ ἐν Ιερουσαλημ καὶ ἐνώπιον τω̃ν πρεσβυτέρων δοξασθήσεται

^25:1 κύριε ὁ θεός μου δοξάσω σε ὑμνήσω τὸ ὄνομά σου ὅτι ἐποίησας θαυμαστὰ πράγματα βουλὴν ἀρχαίαν ἀληθινήν γένοιτο κύριε

^25:2 ὅτι ἔθηκας πόλεις εἰς χω̃μα πόλεις ὀχυρὰς του̃ πεσει̃ν αὐτω̃ν τὰ θεμέλια τω̃ν ἀσεβω̃ν πόλις εἰς τὸν αἰω̃να οὐ μὴ οἰκοδομηθη̨̃

^25:3 διὰ του̃το εὐλογήσει σε ὁ λαὸς ὁ πτωχός καὶ πόλεις ἀνθρώπων ἀδικουμένων εὐλογήσουσίν σε

^25:4 ἐγένου γὰρ πάση̨ πόλει ταπεινη̨̃ βοηθὸς καὶ τοι̃ς ἀθυμήσασιν διὰ ἔνδειαν σκέπη ἀπὸ ἀνθρώπων πονηρω̃ν ῥύση̨ αὐτούς σκέπη διψώντων καὶ πνευ̃μα ἀνθρώπων ἀδικουμένων

^25:5 εὐλογήσουσίν σε ὡς ἄνθρωποι ὀλιγόψυχοι διψω̃ντες ἐν Σιων ἀπὸ ἀνθρώπων ἀσεβω̃ν οἱ̃ς ἡμα̃ς παρέδωκας

^25:6 καὶ ποιήσει κύριος σαβαωθ πα̃σι τοι̃ς ἔθνεσιν ἐπὶ τὸ ὄρος του̃το πίονται εὐφροσύνην πίονται οἰ̃νον χρίσονται μύρον

^25:7 ἐν τω̨̃ ὄρει τούτω̨ παράδος ταυ̃τα πάντα τοι̃ς ἔθνεσιν ἡ γὰρ βουλὴ αὕτη ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη

^25:8 κατέπιεν ὁ θάνατος ἰσχύσας καὶ πάλιν ἀφει̃λεν ὁ θεὸς πα̃ν δάκρυον ἀπὸ παντὸς προσώπου τὸ ὄνειδος του̃ λαου̃ ἀφει̃λεν ἀπὸ πάσης τη̃ς γη̃ς τὸ γὰρ στόμα κυρίου ἐλάλησεν

^25:9 καὶ ἐρου̃σιν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ ἰδοὺ ὁ θεὸς ἡμω̃ν ἐφ' ὡ̨̃ ἠλπίζομεν καὶ ἠγαλλιώμεθα καὶ εὐφρανθησόμεθα ἐπὶ τη̨̃ σωτηρία̨ ἡμω̃ν

^25:10 ὅτι ἀνάπαυσιν δώσει ὁ θεὸς ἐπὶ τὸ ὄρος του̃το καὶ καταπατηθήσεται ἡ Μωαβι̃τις ὃν τρόπον πατου̃σιν ἅλωνα ἐν ἁμάξαις

^25:11 καὶ ἀνήσει τὰς χει̃ρας αὐτου̃ ὃν τρόπον καὶ αὐτὸς ἐταπείνωσεν του̃ ἀπολέσαι καὶ ταπεινώσει τὴν ὕβριν αὐτου̃ ἐφ' ἃ τὰς χει̃ρας ἐπέβαλεν

^25:12 καὶ τὸ ὕψος τη̃ς καταφυγη̃ς του̃ τοίχου σου ταπεινώσει καὶ καταβήσεται ἕως του̃ ἐδάφους

^26:1 τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ ἄ̨σονται τὸ ἀ̨̃σμα του̃το ἐπὶ γη̃ς Ιουδα λέγοντες ἰδοὺ πόλις ὀχυρά καὶ σωτήριον ἡμω̃ν θήσει τει̃χος καὶ περίτειχος

^26:2 ἀνοίξατε πύλας εἰσελθάτω λαὸς φυλάσσων δικαιοσύνην καὶ φυλάσσων ἀλήθειαν

^26:3 ἀντιλαμβανόμενος ἀληθείας καὶ φυλάσσων εἰρήνην ὅτι ἐπὶ σοὶ

^26:4 ἤλπισαν κύριε ἕως του̃ αἰω̃νος ὁ θεὸς ὁ μέγας ὁ αἰώνιος

^26:5 ὃς ταπεινώσας κατήγαγες τοὺς ἐνοικου̃ντας ἐν ὑψηλοι̃ς πόλεις ὀχυρὰς καταβαλει̃ς καὶ κατάξεις ἕως ἐδάφους

^26:6 καὶ πατήσουσιν αὐτοὺς πόδες πραέων καὶ ταπεινω̃ν

^26:7 ὁδὸς εὐσεβω̃ν εὐθει̃α ἐγένετο καὶ παρεσκευασμένη ἡ ὁδὸς τω̃ν εὐσεβω̃ν

^26:8 ἡ γὰρ ὁδὸς κυρίου κρίσις ἠλπίσαμεν ἐπὶ τω̨̃ ὀνόματί σου καὶ ἐπὶ τη̨̃ μνεία̨

^26:9 ἡ̨̃ ἐπιθυμει̃ ἡ ψυχὴ ἡμω̃ν ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζει τὸ πνευ̃μά μου πρὸς σέ ὁ θεός διότι φω̃ς τὰ προστάγματά σου ἐπὶ τη̃ς γη̃ς δικαιοσύνην μάθετε οἱ ἐνοικου̃ντες ἐπὶ τη̃ς γη̃ς

^26:10 πέπαυται γὰρ ὁ ἀσεβής οὐ μὴ μάθη̨ δικαιοσύνην ἐπὶ τη̃ς γη̃ς ἀλήθειαν οὐ μὴ ποιήση̨ ἀρθήτω ὁ ἀσεβής ἵνα μὴ ἴδη̨ τὴν δόξαν κυρίου

^26:11 κύριε ὑψηλός σου ὁ βραχίων καὶ οὐκ ἤ̨δεισαν γνόντες δὲ αἰσχυνθήσονται ζη̃λος λήμψεται λαὸν ἀπαίδευτον καὶ νυ̃ν πυ̃ρ τοὺς ὑπεναντίους ἔδεται

^26:12 κύριε ὁ θεὸς ἡμω̃ν εἰρήνην δὸς ἡμι̃ν πάντα γὰρ ἀπέδωκας ἡμι̃ν

^26:13 κύριε ὁ θεὸς ἡμω̃ν κτη̃σαι ἡμα̃ς κύριε ἐκτὸς σου̃ ἄλλον οὐκ οἴδαμεν τὸ ὄνομά σου ὀνομάζομεν

^26:14 οἱ δὲ νεκροὶ ζωὴν οὐ μὴ ἴδωσιν οὐδὲ ἰατροὶ οὐ μὴ ἀναστήσωσιν διὰ του̃το ἐπήγαγες καὶ ἀπώλεσας καὶ ἠ̃ρας πα̃ν ἄρσεν αὐτω̃ν

^26:15 πρόσθες αὐτοι̃ς κακά κύριε πρόσθες κακὰ πα̃σιν τοι̃ς ἐνδόξοις τη̃ς γη̃ς

^26:16 κύριε ἐν θλίψει ἐμνήσθην σου ἐν θλίψει μικρα̨̃ ἡ παιδεία σου ἡμι̃ν

^26:17 καὶ ὡς ἡ ὠδίνουσα ἐγγίζει του̃ τεκει̃ν καὶ ἐπὶ τη̨̃ ὠδι̃νι αὐτη̃ς ἐκέκραξεν οὕτως ἐγενήθημεν τω̨̃ ἀγαπητω̨̃ σου διὰ τὸν φόβον σου κύριε

^26:18 ἐν γαστρὶ ἐλάβομεν καὶ ὠδινήσαμεν καὶ ἐτέκομεν πνευ̃μα σωτηρίας σου ἐποιήσαμεν ἐπὶ τη̃ς γη̃ς ἀλλὰ πεσου̃νται οἱ ἐνοικου̃ντες ἐπὶ τη̃ς γη̃ς

^26:19 ἀναστήσονται οἱ νεκροί καὶ ἐγερθήσονται οἱ ἐν τοι̃ς μνημείοις καὶ εὐφρανθήσονται οἱ ἐν τη̨̃ γη̨̃ ἡ γὰρ δρόσος ἡ παρὰ σου̃ ἴαμα αὐτοι̃ς ἐστιν ἡ δὲ γη̃ τω̃ν ἀσεβω̃ν πεσει̃ται

^26:20 βάδιζε λαός μου εἴσελθε εἰς τὰ ταμίειά σου ἀπόκλεισον τὴν θύραν σου ἀποκρύβηθι μικρὸν ὅσον ὅσον ἕως ἂν παρέλθη̨ ἡ ὀργὴ κυρίου

^26:21 ἰδοὺ γὰρ κύριος ἀπὸ του̃ ἁγίου ἐπάγει τὴν ὀργὴν ἐπὶ τοὺς ἐνοικου̃ντας ἐπὶ τη̃ς γη̃ς καὶ ἀνακαλύψει ἡ γη̃ τὸ αἱ̃μα αὐτη̃ς καὶ οὐ κατακαλύψει τοὺς ἀνη̨ρημένους

^27:1 τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ ἐπάξει ὁ θεὸς τὴν μάχαιραν τὴν ἁγίαν καὶ τὴν μεγάλην καὶ τὴν ἰσχυρὰν ἐπὶ τὸν δράκοντα ὄφιν φεύγοντα ἐπὶ τὸν δράκοντα ὄφιν σκολιὸν καὶ ἀνελει̃ τὸν δράκοντα

^27:2 τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ ἀμπελὼν καλός ἐπιθύμημα ἐξάρχειν κατ' αὐτη̃ς

^27:3 ἐγὼ πόλις ἰσχυρά πόλις πολιορκουμένη μάτην ποτιω̃ αὐτήν ἁλώσεται γὰρ νυκτός ἡμέρας δὲ πεσει̃ται τὸ τει̃χος

^27:4 οὐκ ἔστιν ἣ οὐκ ἐπελάβετο αὐτη̃ς τίς με θήσει φυλάσσειν καλάμην ἐν ἀγρω̨̃ διὰ τὴν πολεμίαν ταύτην ἠθέτηκα αὐτήν τοίνυν διὰ του̃το ἐποίησεν κύριος ὁ θεὸς πάντα ὅσα συνέταξεν κατακέκαυμαι

^27:5 βοήσονται οἱ ἐνοικου̃ντες ἐν αὐτη̨̃ ποιήσωμεν εἰρήνην αὐτω̨̃ ποιήσωμεν εἰρήνην

^27:6 οἱ ἐρχόμενοι τέκνα Ιακωβ βλαστήσει καὶ ἐξανθήσει Ισραηλ καὶ ἐμπλησθήσεται ἡ οἰκουμένη του̃ καρπου̃ αὐτου̃

^27:7 μὴ ὡς αὐτὸς ἐπάταξεν καὶ αὐτὸς οὕτως πληγήσεται καὶ ὡς αὐτὸς ἀνει̃λεν οὕτως ἀναιρεθήσεται

^27:8 μαχόμενος καὶ ὀνειδίζων ἐξαποστελει̃ αὐτούς οὐ σὺ ἠ̃σθα ὁ μελετω̃ν τω̨̃ πνεύματι τω̨̃ σκληρω̨̃ ἀνελει̃ν αὐτοὺς πνεύματι θυμου̃

^27:9 διὰ του̃το ἀφαιρεθήσεται ἡ ἀνομία Ιακωβ καὶ του̃τό ἐστιν ἡ εὐλογία αὐτου̃ ὅταν ἀφέλωμαι αὐτου̃ τὴν ἁμαρτίαν ὅταν θω̃σιν πάντας τοὺς λίθους τω̃ν βωμω̃ν κατακεκομμένους ὡς κονίαν λεπτήν καὶ οὐ μὴ μείνη̨ τὰ δένδρα αὐτω̃ν καὶ τὰ εἴδωλα αὐτω̃ν ἐκκεκομμένα ὥσπερ δρυμὸς μακράν

^27:10 τὸ κατοικούμενον ποίμνιον ἀνειμένον ἔσται ὡς ποίμνιον καταλελειμμένον καὶ ἔσται πολὺν χρόνον εἰς βόσκημα καὶ ἐκει̃ ἀναπαύσονται

^27:11 καὶ μετὰ χρόνον οὐκ ἔσται ἐν αὐτη̨̃ πα̃ν χλωρὸν διὰ τὸ ξηρανθη̃ναι γυναι̃κες ἐρχόμεναι ἀπὸ θέας δευ̃τε οὐ γὰρ λαός ἐστιν ἔχων σύνεσιν διὰ του̃το οὐ μὴ οἰκτιρήση̨ ὁ ποιήσας αὐτούς οὐδὲ ὁ πλάσας αὐτοὺς οὐ μὴ ἐλεήση̨

^27:12 καὶ ἔσται ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ συμφράξει κύριος ἀπὸ τη̃ς διώρυγος του̃ ποταμου̃ ἕως 'Ρινοκορούρων ὑμει̃ς δὲ συναγάγετε τοὺς υἱοὺς Ισραηλ κατὰ ἕνα ἕνα

^27:13 καὶ ἔσται ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ σαλπιου̃σιν τη̨̃ σάλπιγγι τη̨̃ μεγάλη̨ καὶ ἥξουσιν οἱ ἀπολόμενοι ἐν τη̨̃ χώρα̨ τω̃ν 'Ασσυρίων καὶ οἱ ἀπολόμενοι ἐν Αἰγύπτω̨ καὶ προσκυνήσουσιν τω̨̃ κυρίω̨ ἐπὶ τὸ ὄρος τὸ ἅγιον ἐν Ιερουσαλημ

^28:1 οὐαὶ τω̨̃ στεφάνω̨ τη̃ς ὕβρεως οἱ μισθωτοὶ Εφραιμ τὸ ἄνθος τὸ ἐκπεσὸν ἐκ τη̃ς δόξης ἐπὶ τη̃ς κορυφη̃ς του̃ ὄρους του̃ παχέος οἱ μεθύοντες ἄνευ οἴνου

^28:2 ἰδοὺ ἰσχυρὸν καὶ σκληρὸν ὁ θυμὸς κυρίου ὡς χάλαζα καταφερομένη οὐκ ἔχουσα σκέπην βία̨ καταφερομένη ὡς ὕδατος πολὺ πλη̃θος συ̃ρον χώραν τη̨̃ γη̨̃ ποιήσει ἀνάπαυσιν ται̃ς χερσίν

^28:3 καὶ τοι̃ς ποσὶν καταπατηθήσεται ὁ στέφανος τη̃ς ὕβρεως οἱ μισθωτοὶ του̃ Εφραιμ

^28:4 καὶ ἔσται τὸ ἄνθος τὸ ἐκπεσὸν τη̃ς ἐλπίδος τη̃ς δόξης ἐπ' ἄκρου του̃ ὄρους του̃ ὑψηλου̃ ὡς πρόδρομος σύκου ὁ ἰδὼν αὐτὸ πρὶν ἢ εἰς τὴν χει̃ρα αὐτου̃ λαβει̃ν θελήσει αὐτὸ καταπιει̃ν

^28:5 τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ ἔσται κύριος σαβαωθ ὁ στέφανος τη̃ς ἐλπίδος ὁ πλακεὶς τη̃ς δόξης τω̨̃ καταλειφθέντι μου λαω̨̃

^28:6 καταλειφθήσονται ἐπὶ πνεύματι κρίσεως ἐπὶ κρίσιν καὶ ἰσχὺν κωλύων ἀνελει̃ν

^28:7 οὑ̃τοι γὰρ οἴνω̨ πεπλανημένοι εἰσίν ἐπλανήθησαν διὰ τὸ σικερα ἱερεὺς καὶ προφήτης ἐξέστησαν διὰ τὸν οἰ̃νον ἐσείσθησαν ἀπὸ τη̃ς μέθης του̃ σικερα ἐπλανήθησαν του̃τ' ἔστι φάσμα

^28:8 ἀρὰ ἔδεται ταύτην τὴν βουλήν αὕτη γὰρ ἡ βουλὴ ἕνεκεν πλεονεξίας

^28:9 τίνι ἀνηγγείλαμεν κακὰ καὶ τίνι ἀνηγγείλαμεν ἀγγελίαν οἱ ἀπογεγαλακτισμένοι ἀπὸ γάλακτος οἱ ἀπεσπασμένοι ἀπὸ μαστου̃

^28:10 θλι̃ψιν ἐπὶ θλι̃ψιν προσδέχου ἐλπίδα ἐπ' ἐλπίδι ἔτι μικρὸν ἔτι μικρὸν

^28:11 διὰ φαυλισμὸν χειλέων διὰ γλώσσης ἑτέρας ὅτι λαλήσουσιν τω̨̃ λαω̨̃ τούτω̨

^28:12 λέγοντες αὐτω̨̃ του̃το τὸ ἀνάπαυμα τω̨̃ πεινω̃ντι καὶ του̃το τὸ σύντριμμα καὶ οὐκ ἠθέλησαν ἀκούειν

^28:13 καὶ ἔσται αὐτοι̃ς τὸ λόγιον κυρίου του̃ θεου̃ θλι̃ψις ἐπὶ θλι̃ψιν ἐλπὶς ἐπ' ἐλπίδι ἔτι μικρὸν ἔτι μικρόν ἵνα πορευθω̃σιν καὶ πέσωσιν εἰς τὰ ὀπίσω καὶ κινδυνεύσουσιν καὶ συντριβήσονται καὶ ἁλώσονται

^28:14 διὰ του̃το ἀκούσατε λόγον κυρίου ἄνδρες τεθλιμμένοι καὶ ἄρχοντες του̃ λαου̃ τούτου του̃ ἐν Ιερουσαλημ

^28:15 ὅτι εἴπατε ἐποιήσαμεν διαθήκην μετὰ του̃ ἅ̨δου καὶ μετὰ του̃ θανάτου συνθήκας καταιγὶς φερομένη ἐὰν παρέλθη̨ οὐ μὴ ἔλθη̨ ἐφ' ἡμα̃ς ἐθήκαμεν ψευ̃δος τὴν ἐλπίδα ἡμω̃ν καὶ τω̨̃ ψεύδει σκεπασθησόμεθα

^28:16 διὰ του̃το οὕτως λέγει κύριος ἰδοὺ ἐγὼ ἐμβαλω̃ εἰς τὰ θεμέλια Σιων λίθον πολυτελη̃ ἐκλεκτὸν ἀκρογωνιαι̃ον ἔντιμον εἰς τὰ θεμέλια αὐτη̃ς καὶ ὁ πιστεύων ἐπ' αὐτω̨̃ οὐ μὴ καταισχυνθη̨̃

^28:17 καὶ θήσω κρίσιν εἰς ἐλπίδα ἡ δὲ ἐλεημοσύνη μου εἰς σταθμούς καὶ οἱ πεποιθότες μάτην ψεύδει ὅτι οὐ μὴ παρέλθη̨ ὑμα̃ς καταιγίς

^28:18 μὴ καὶ ἀφέλη̨ ὑμω̃ν τὴν διαθήκην του̃ θανάτου καὶ ἡ ἐλπὶς ὑμω̃ν ἡ πρὸς τὸν ἅ̨δην οὐ μὴ ἐμμείνη̨ καταιγὶς φερομένη ἐὰν ἐπέλθη̨ ἔσεσθε αὐτη̨̃ εἰς καταπάτημα

^28:19 ὅταν παρέλθη̨ λήμψεται ὑμα̃ς πρωὶ πρωὶ παρελεύσεται ἡμέρας καὶ ἐν νυκτὶ ἔσται ἐλπὶς πονηρά μάθετε ἀκούειν

^28:20 στενοχωρούμενοι οὐ δυνάμεθα μάχεσθαι αὐτοὶ δὲ ἀσθενου̃μεν του̃ ἡμα̃ς συναχθη̃ναι

^28:21 ὥσπερ ὄρος ἀσεβω̃ν ἀναστήσεται καὶ ἔσται ἐν τη̨̃ φάραγγι Γαβαων μετὰ θυμου̃ ποιήσει τὰ ἔργα αὐτου̃ πικρίας ἔργον ὁ δὲ θυμὸς αὐτου̃ ἀλλοτρίως χρήσεται καὶ ἡ πικρία αὐτου̃ ἀλλοτρία

^28:22 καὶ ὑμει̃ς μὴ εὐφρανθείητε μηδὲ ἰσχυσάτωσαν ὑμω̃ν οἱ δεσμοί διότι συντετελεσμένα καὶ συντετμημένα πράγματα ἤκουσα παρὰ κυρίου σαβαωθ ἃ ποιήσει ἐπὶ πα̃σαν τὴν γη̃ν

^28:23 ἐνωτίζεσθε καὶ ἀκούετε τη̃ς φωνη̃ς μου προσέχετε καὶ ἀκούετε τοὺς λόγους μου

^28:24 μὴ ὅλην τὴν ἡμέραν μέλλει ὁ ἀροτριω̃ν ἀροτρια̃ν ἢ σπόρον προετοιμάσει πρὶν ἐργάσασθαι τὴν γη̃ν

^28:25 οὐχ ὅταν ὁμαλίση̨ αὐτη̃ς τὸ πρόσωπον τότε σπείρει μικρὸν μελάνθιον καὶ κύμινον καὶ πάλιν σπείρει πυρὸν καὶ κριθὴν καὶ ζέαν ἐν τοι̃ς ὁρίοις σου

^28:26 καὶ παιδευθήση̨ κρίματι θεου̃ σου καὶ εὐφρανθήση̨

^28:27 οὐ γὰρ μετὰ σκληρότητος καθαίρεται τὸ μελάνθιον οὐδὲ τροχὸς ἁμάξης περιάξει ἐπὶ τὸ κύμινον ἀλλὰ ῥάβδω̨ ἐκτινάσσεται τὸ μελάνθιον τὸ δὲ κύμινον

^28:28 μετὰ ἄρτου βρωθήσεται οὐ γὰρ εἰς τὸν αἰω̃να ἐγὼ ὑμι̃ν ὀργισθήσομαι οὐδὲ φωνὴ τη̃ς πικρίας μου καταπατήσει ὑμα̃ς

^28:29 καὶ ταυ̃τα παρὰ κυρίου σαβαωθ ἐξη̃λθεν τὰ τέρατα βουλεύσασθε ὑψώσατε ματαίαν παράκλησιν

^29:1 οὐαὶ πόλις Αριηλ ἣν Δαυιδ ἐπολέμησεν συναγάγετε γενήματα ἐνιαυτὸν ἐπ' ἐνιαυτόν φάγεσθε γὰρ σὺν Μωαβ

^29:2 ἐκθλίψω γὰρ Αριηλ καὶ ἔσται αὐτη̃ς ἡ ἰσχὺς καὶ τὸ πλου̃τος ἐμοί

^29:3 καὶ κυκλώσω ὡς Δαυιδ ἐπὶ σὲ καὶ βαλω̃ περὶ σὲ χάρακα καὶ θήσω περὶ σὲ πύργους

^29:4 καὶ ταπεινωθήσονται οἱ λόγοι σου εἰς τὴν γη̃ν καὶ εἰς τὴν γη̃ν οἱ λόγοι σου δύσονται καὶ ἔσται ὡς οἱ φωνου̃ντες ἐκ τη̃ς γη̃ς ἡ φωνή σου καὶ πρὸς τὸ ἔδαφος ἡ φωνή σου ἀσθενήσει

^29:5 καὶ ἔσται ὡς κονιορτὸς ἀπὸ τροχου̃ ὁ πλου̃τος τω̃ν ἀσεβω̃ν καὶ ὡς χνου̃ς φερόμενος καὶ ἔσται ὡς στιγμὴ παραχρη̃μα

^29:6 παρὰ κυρίου σαβαωθ ἐπισκοπὴ γὰρ ἔσται μετὰ βροντη̃ς καὶ σεισμου̃ καὶ φωνη̃ς μεγάλης καταιγὶς φερομένη καὶ φλὸξ πυρὸς κατεσθίουσα

^29:7 καὶ ἔσται ὡς ὁ ἐνυπνιαζόμενος ἐν ὕπνω̨ ὁ πλου̃τος τω̃ν ἐθνω̃ν πάντων ὅσοι ἐπεστράτευσαν ἐπὶ Αριηλ καὶ πάντες οἱ στρατευσάμενοι ἐπὶ Ιερουσαλημ καὶ πάντες οἱ συνηγμένοι ἐπ' αὐτὴν καὶ θλίβοντες αὐτήν

^29:8 καὶ ἔσονται ὡς οἱ ἐν ὕπνω̨ πίνοντες καὶ ἔσθοντες καὶ ἐξαναστάντων μάταιον αὐτω̃ν τὸ ἐνύπνιον καὶ ὃν τρόπον ἐνυπνιάζεται ὁ διψω̃ν ὡς πίνων καὶ ἐξαναστὰς ἔτι διψα̨̃ ἡ δὲ ψυχὴ αὐτου̃ εἰς κενὸν ἤλπισεν οὕτως ἔσται ὁ πλου̃τος πάντων τω̃ν ἐθνω̃ν ὅσοι ἐπεστράτευσαν ἐπὶ τὸ ὄρος Σιων

^29:9 ἐκλύθητε καὶ ἔκστητε καὶ κραιπαλήσατε οὐκ ἀπὸ σικερα οὐδὲ ἀπὸ οἴνου

^29:10 ὅτι πεπότικεν ὑμα̃ς κύριος πνεύματι κατανύξεως καὶ καμμύσει τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτω̃ν καὶ τω̃ν προφητω̃ν αὐτω̃ν καὶ τω̃ν ἀρχόντων αὐτω̃ν οἱ ὁρω̃ντες τὰ κρυπτά

^29:11 καὶ ἔσονται ὑμι̃ν πάντα τὰ ῥήματα ταυ̃τα ὡς οἱ λόγοι του̃ βιβλίου του̃ ἐσφραγισμένου τούτου ὃ ἐὰν δω̃σιν αὐτὸ ἀνθρώπω̨ ἐπισταμένω̨ γράμματα λέγοντες ἀνάγνωθι ταυ̃τα καὶ ἐρει̃ οὐ δύναμαι ἀναγνω̃ναι ἐσφράγισται γάρ

^29:12 καὶ δοθήσεται τὸ βιβλίον του̃το εἰς χει̃ρας ἀνθρώπου μὴ ἐπισταμένου γράμματα καὶ ἐρει̃ αὐτω̨̃ ἀνάγνωθι του̃το καὶ ἐρει̃ οὐκ ἐπίσταμαι γράμματα

^29:13 καὶ εἰ̃πεν κύριος ἐγγίζει μοι ὁ λαὸς οὑ̃τος τοι̃ς χείλεσιν αὐτω̃ν τιμω̃σίν με ἡ δὲ καρδία αὐτω̃ν πόρρω ἀπέχει ἀπ' ἐμου̃ μάτην δὲ σέβονταί με διδάσκοντες ἐντάλματα ἀνθρώπων καὶ διδασκαλίας

^29:14 διὰ του̃το ἰδοὺ ἐγὼ προσθήσω του̃ μεταθει̃ναι τὸν λαὸν του̃τον καὶ μεταθήσω αὐτοὺς καὶ ἀπολω̃ τὴν σοφίαν τω̃ν σοφω̃ν καὶ τὴν σύνεσιν τω̃ν συνετω̃ν κρύψω

^29:15 οὐαὶ οἱ βαθέως βουλὴν ποιου̃ντες καὶ οὐ διὰ κυρίου οὐαὶ οἱ ἐν κρυφη̨̃ βουλὴν ποιου̃ντες καὶ ἔσται ἐν σκότει τὰ ἔργα αὐτω̃ν καὶ ἐρου̃σιν τίς ἡμα̃ς ἑώρακεν καὶ τίς ἡμα̃ς γνώσεται ἢ ἃ ἡμει̃ς ποιου̃μεν

^29:16 οὐχ ὡς ὁ πηλὸς του̃ κεραμέως λογισθήσεσθε μὴ ἐρει̃ τὸ πλάσμα τω̨̃ πλάσαντι οὐ σύ με ἔπλασας ἢ τὸ ποίημα τω̨̃ ποιήσαντι οὐ συνετω̃ς με ἐποίησας

^29:17 οὐκέτι μικρὸν καὶ μετατεθήσεται ὁ Λίβανος ὡς τὸ ὄρος τὸ Χερμελ καὶ τὸ ὄρος τὸ Χερμελ εἰς δρυμὸν λογισθήσεται

^29:18 καὶ ἀκούσονται ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ κωφοὶ λόγους βιβλίου καὶ οἱ ἐν τω̨̃ σκότει καὶ οἱ ἐν τη̨̃ ὁμίχλη̨ ὀφθαλμοὶ τυφλω̃ν βλέψονται

^29:19 καὶ ἀγαλλιάσονται πτωχοὶ διὰ κύριον ἐν εὐφροσύνη̨ καὶ οἱ ἀπηλπισμένοι τω̃ν ἀνθρώπων ἐμπλησθήσονται εὐφροσύνης

^29:20 ἐξέλιπεν ἄνομος καὶ ἀπώλετο ὑπερήφανος καὶ ἐξωλεθρεύθησαν οἱ ἀνομου̃ντες ἐπὶ κακία̨

^29:21 καὶ οἱ ποιου̃ντες ἁμαρτει̃ν ἀνθρώπους ἐν λόγω̨ πάντας δὲ τοὺς ἐλέγχοντας ἐν πύλαις πρόσκομμα θήσουσιν καὶ ἐπλαγίασαν ἐν ἀδίκοις δίκαιον

^29:22 διὰ του̃το τάδε λέγει κύριος ἐπὶ τὸν οἰ̃κον Ιακωβ ὃν ἀφώρισεν ἐξ Αβρααμ οὐ νυ̃ν αἰσχυνθήσεται Ιακωβ οὐδὲ νυ̃ν τὸ πρόσωπον μεταβαλει̃ Ισραηλ

^29:23 ἀλλ' ὅταν ἴδωσιν τὰ τέκνα αὐτω̃ν τὰ ἔργα μου δι' ἐμὲ ἁγιάσουσιν τὸ ὄνομά μου καὶ ἁγιάσουσιν τὸν ἅγιον Ιακωβ καὶ τὸν θεὸν του̃ Ισραηλ φοβηθήσονται

^29:24 καὶ γνώσονται οἱ τω̨̃ πνεύματι πλανώμενοι σύνεσιν οἱ δὲ γογγύζοντες μαθήσονται ὑπακούειν καὶ αἱ γλώσσαι αἱ ψελλίζουσαι μαθήσονται λαλει̃ν εἰρήνην

^30:1 οὐαὶ τέκνα ἀποστάται τάδε λέγει κύριος ἐποιήσατε βουλὴν οὐ δι' ἐμου̃ καὶ συνθήκας οὐ διὰ του̃ πνεύματός μου προσθει̃ναι ἁμαρτίας ἐφ' ἁμαρτίαις

^30:2 οἱ πορευόμενοι καταβη̃ναι εἰς Αἴγυπτον ἐμὲ δὲ οὐκ ἐπηρώτησαν του̃ βοηθηθη̃ναι ὑπὸ Φαραω καὶ σκεπασθη̃ναι ὑπὸ Αἰγυπτίων

^30:3 ἔσται γὰρ ὑμι̃ν ἡ σκέπη Φαραω εἰς αἰσχύνην καὶ τοι̃ς πεποιθόσιν ἐπ' Αἴγυπτον ὄνειδος

^30:4 ὅτι εἰσὶν ἐν Τάνει ἀρχηγοὶ ἄγγελοι πονηροί μάτην κοπιάσουσιν

^30:5 πρὸς λαόν ὃς οὐκ ὠφελήσει αὐτοὺς οὔτε εἰς βοήθειαν οὔτε εἰς ὠφέλειαν ἀλλὰ εἰς αἰσχύνην καὶ ὄνειδος

^30:6 ἡ ὅρασις τω̃ν τετραπόδων τω̃ν ἐν τη̨̃ ἐρήμω̨ ἐν τη̨̃ θλίψει καὶ τη̨̃ στενοχωρία̨ λέων καὶ σκύμνος λέοντος ἐκει̃θεν καὶ ἀσπίδες καὶ ἔκγονα ἀσπίδων πετομένων οἳ ἔφερον ἐπ' ὄνων καὶ καμήλων τὸν πλου̃τον αὐτω̃ν πρὸς ἔθνος ὃ οὐκ ὠφελήσει αὐτοὺς εἰς βοήθειαν ἀλλὰ εἰς αἰσχύνην καὶ ὄνειδος

^30:7 Αἰγύπτιοι μάταια καὶ κενὰ ὠφελήσουσιν ὑμα̃ς ἀπάγγειλον αὐτοι̃ς ὅτι ματαία ἡ παράκλησις ὑμω̃ν αὕτη

^30:8 νυ̃ν οὐ̃ν καθίσας γράψον ἐπὶ πυξίου ταυ̃τα καὶ εἰς βιβλίον ὅτι ἔσται εἰς ἡμέρας καιρω̃ν ταυ̃τα καὶ ἕως εἰς τὸν αἰω̃να

^30:9 ὅτι λαὸς ἀπειθής ἐστιν υἱοὶ ψευδει̃ς οἳ οὐκ ἠβούλοντο ἀκούειν τὸν νόμον του̃ θεου̃

^30:10 οἱ λέγοντες τοι̃ς προφήταις μὴ ἀναγγέλλετε ἡμι̃ν καὶ τοι̃ς τὰ ὁράματα ὁρω̃σιν μὴ λαλει̃τε ἡμι̃ν ἀλλὰ ἡμι̃ν λαλει̃τε καὶ ἀναγγέλλετε ἡμι̃ν ἑτέραν πλάνησιν

^30:11 καὶ ἀποστρέψατε ἡμα̃ς ἀπὸ τη̃ς ὁδου̃ ταύτης ἀφέλετε ἀφ' ἡμω̃ν τὸν τρίβον του̃τον καὶ ἀφέλετε ἀφ' ἡμω̃ν τὸν ἅγιον του̃ Ισραηλ

^30:12 διὰ του̃το οὕτως λέγει κύριος ὁ ἅγιος του̃ Ισραηλ ὅτι ἠπειθήσατε τοι̃ς λόγοις τούτοις καὶ ἠλπίσατε ἐπὶ ψεύδει καὶ ὅτι ἐγόγγυσας καὶ πεποιθὼς ἐγένου ἐπὶ τω̨̃ λόγω̨ τούτω̨

^30:13 διὰ του̃το ἔσται ὑμι̃ν ἡ ἁμαρτία αὕτη ὡς τει̃χος πι̃πτον παραχρη̃μα πόλεως ὀχυρα̃ς ἑαλωκυίας ἡ̃ς παραχρη̃μα πάρεστιν τὸ πτω̃μα

^30:14 καὶ τὸ πτω̃μα αὐτη̃ς ἔσται ὡς σύντριμμα ἀγγείου ὀστρακίνου ἐκ κεραμίου λεπτὰ ὥστε μὴ εὑρει̃ν ἐν αὐτοι̃ς ὄστρακον ἐν ὡ̨̃ πυ̃ρ ἀρει̃ς καὶ ἐν ὡ̨̃ ἀποσυριει̃ς ὕδωρ μικρόν

^30:15 οὕτω λέγει κύριος ὁ ἅγιος του̃ Ισραηλ ὅταν ἀποστραφεὶς στενάξη̨ς τότε σωθήση̨ καὶ γνώση̨ που̃ ἠ̃σθα ὅτε ἐπεποίθεις ἐπὶ τοι̃ς ματαίοις ματαία ἡ ἰσχὺς ὑμω̃ν ἐγενήθη καὶ οὐκ ἠβούλεσθε ἀκούειν

^30:16 ἀλλ' εἴπατε ἐφ' ἵππων φευξόμεθα διὰ του̃το φεύξεσθε καὶ εἴπατε ἐπὶ κούφοις ἀναβάται ἐσόμεθα διὰ του̃το κου̃φοι ἔσονται οἱ διώκοντες ὑμα̃ς

^30:17 διὰ φωνὴν ἑνὸς φεύξονται χίλιοι καὶ διὰ φωνὴν πέντε φεύξονται πολλοί ἕως ἂν καταλειφθη̃τε ὡς ἱστὸς ἐπ' ὄρους καὶ ὡς σημαίαν φέρων ἐπὶ βουνου̃

^30:18 καὶ πάλιν μενει̃ ὁ θεὸς του̃ οἰκτιρη̃σαι ὑμα̃ς καὶ διὰ του̃το ὑψωθήσεται του̃ ἐλεη̃σαι ὑμα̃ς διότι κριτὴς κύριος ὁ θεὸς ἡμω̃ν ἐστιν καὶ που̃ καταλείψετε τὴν δόξαν ὑμω̃ν μακάριοι οἱ ἐμμένοντες ἐν αὐτω̨̃

^30:19 διότι λαὸς ἅγιος ἐν Σιων οἰκήσει καὶ Ιερουσαλημ κλαυθμω̨̃ ἔκλαυσεν ἐλέησόν με ἐλεήσει σε τὴν φωνὴν τη̃ς κραυγη̃ς σου ἡνίκα εἰ̃δεν ἐπήκουσέν σου

^30:20 καὶ δώσει κύριος ὑμι̃ν ἄρτον θλίψεως καὶ ὕδωρ στενόν καὶ οὐκέτι μὴ ἐγγίσωσίν σοι οἱ πλανω̃ντές σε ὅτι οἱ ὀφθαλμοί σου ὄψονται τοὺς πλανω̃ντάς σε

^30:21 καὶ τὰ ὠ̃τά σου ἀκούσονται τοὺς λόγους τω̃ν ὀπίσω σε πλανησάντων οἱ λέγοντες αὕτη ἡ ὁδός πορευθω̃μεν ἐν αὐτη̨̃ εἴτε δεξιὰ εἴτε ἀριστερά

^30:22 καὶ ἐξαρει̃ς τὰ εἴδωλα τὰ περιηργυρωμένα καὶ τὰ περικεχρυσωμένα λεπτὰ ποιήσεις καὶ λικμήσεις ὡς ὕδωρ ἀποκαθημένης καὶ ὡς κόπρον ὤσεις αὐτά

^30:23 τότε ἔσται ὁ ὑετὸς τω̨̃ σπέρματι τη̃ς γη̃ς σου καὶ ὁ ἄρτος του̃ γενήματος τη̃ς γη̃ς σου ἔσται πλησμονὴ καὶ λιπαρός καὶ βοσκηθήσεταί σου τὰ κτήνη τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ τόπον πίονα καὶ εὐρύχωρον

^30:24 οἱ ταυ̃ροι ὑμω̃ν καὶ οἱ βόες οἱ ἐργαζόμενοι τὴν γη̃ν φάγονται ἄχυρα ἀναπεποιημένα ἐν κριθη̨̃ λελικμημένα

^30:25 καὶ ἔσται ἐπὶ παντὸς ὄρους ὑψηλου̃ καὶ ἐπὶ παντὸς βουνου̃ μετεώρου ὕδωρ διαπορευόμενον ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ ὅταν ἀπόλωνται πολλοὶ καὶ ὅταν πέσωσιν πύργοι

^30:26 καὶ ἔσται τὸ φω̃ς τη̃ς σελήνης ὡς τὸ φω̃ς του̃ ἡλίου καὶ τὸ φω̃ς του̃ ἡλίου ἔσται ἑπταπλάσιον ἐν τη̨̃ ἡμέρα̨ ὅταν ἰάσηται κύριος τὸ σύντριμμα του̃ λαου̃ αὐτου̃ καὶ τὴν ὀδύνην τη̃ς πληγη̃ς σου ἰάσεται

^30:27 ἰδοὺ τὸ ὄνομα κυρίου διὰ χρόνου ἔρχεται πολλου̃ καιόμενος ὁ θυμός μετὰ δόξης τὸ λόγιον τω̃ν χειλέων αὐτου̃ τὸ λόγιον ὀργη̃ς πλη̃ρες καὶ ἡ ὀργὴ του̃ θυμου̃ ὡς πυ̃ρ ἔδεται

^30:28 καὶ τὸ πνευ̃μα αὐτου̃ ὡς ὕδωρ ἐν φάραγγι συ̃ρον ἥξει ἕως του̃ τραχήλου καὶ διαιρεθήσεται του̃ ἔθνη ταράξαι ἐπὶ πλανήσει ματαία̨ καὶ διώξεται αὐτοὺς πλάνησις καὶ λήμψεται αὐτοὺς κατὰ πρόσωπον αὐτω̃ν

^30:29 μὴ διὰ παντὸς δει̃ ὑμα̃ς εὐφραίνεσθαι καὶ εἰσπορεύεσθαι εἰς τὰ ἅγιά μου διὰ παντὸς ὡσεὶ ἑορτάζοντας καὶ ὡσεὶ εὐφραινομένους εἰσελθει̃ν μετὰ αὐλου̃ εἰς τὸ ὄρος του̃ κυρίου πρὸς τὸν θεὸν του̃ Ισραηλ

^30:30 καὶ ἀκουστὴν ποιήσει ὁ θεὸς τὴν δόξαν τη̃ς φωνη̃ς αὐτου̃ καὶ τὸν θυμὸν του̃ βραχίονος αὐτου̃ δείξει μετὰ θυμου̃ καὶ ὀργη̃ς καὶ φλογὸς κατεσθιούσης κεραυνώσει βιαίως καὶ ὡς ὕδωρ καὶ χάλαζα συγκαταφερομένη βία̨

^30:31 διὰ γὰρ φωνὴν κυρίου ἡττηθήσονται 'Ασσύριοι τη̨̃ πληγη̨̃ ἡ̨̃ ἂν πατάξη̨ αὐτούς

^30:32 καὶ ἔσται αὐτω̨̃ κυκλόθεν ὅθεν ἠ̃ν αὐτω̨̃ ἡ ἐλπὶς τη̃ς βοηθείας ἐφ' ἡ̨̃ αὐτὸς ἐπεποίθει αὐτοὶ μετὰ αὐλω̃ν καὶ κιθάρας πολεμήσουσιν αὐτὸν ἐκ μεταβολη̃ς

^30:33 σὺ γὰρ πρὸ ἡμερω̃ν ἀπαιτηθήση̨ μὴ καὶ σοὶ ἡτοιμάσθη βασιλεύειν φάραγγα βαθει̃αν ξύλα κείμενα πυ̃ρ καὶ ξύλα πολλά ὁ θυμὸς κυρίου ὡς φάραγξ ὑπὸ θείου καιομένη

^31:1 οὐαὶ οἱ καταβαίνοντες εἰς Αἴγυπτον ἐπὶ βοήθειαν οἱ ἐφ' ἵπποις πεποιθότες καὶ ἐφ' ἅρμασιν ἔστιν γὰρ πολλά καὶ ἐφ' ἵπποις πλη̃θος σφόδρα καὶ οὐκ ἠ̃σαν πεποιθότες ἐπὶ τὸν ἅγιον του̃ Ισραηλ καὶ τὸν θεὸν οὐκ ἐξεζήτησαν

^31:2 καὶ αὐτὸς σοφὸς ἠ̃γεν ἐπ' αὐτοὺς κακά καὶ ὁ λόγος αὐτου̃ οὐ μὴ ἀθετηθη̨̃ καὶ ἐπαναστήσεται ἐπ' οἴκους ἀνθρώπων πονηρω̃ν καὶ ἐπὶ τὴν ἐλπίδα αὐτω̃ν τὴν ματαίαν

^31:3 Αἰγύπτιον ἄνθρωπον καὶ οὐ θεόν ἵππων σάρκας καὶ οὐκ ἔστιν βοήθεια ὁ δὲ κύριος ἐπάξει τὴν χει̃ρα αὐτου̃ ἐπ' αὐτούς καὶ κοπιάσουσιν οἱ βοηθου̃ντες καὶ ἅμα πάντες ἀπολου̃νται

^31:4 ὅτι οὕτως εἰ̃πέν μοι κύριος ὃν τρόπον ἐὰν βοήση̨ ὁ λέων ἢ ὁ σκύμνος ἐπὶ τη̨̃ θήρα̨ ἡ̨̃ ἔλαβεν καὶ κεκράξη̨ ἐπ' αὐτη̨̃ ἕως ἂν ἐμπλησθη̨̃ τὰ ὄρη τη̃ς φωνη̃ς αὐτου̃ καὶ ἡττήθησαν καὶ τὸ πλη̃θος του̃ θυμου̃ ἐπτοήθησαν οὕτως καταβήσεται κύριος σαβαωθ ἐπιστρατευ̃σαι ἐπὶ τὸ ὄρος τὸ Σιων ἐπὶ τὰ ὄρη αὐτη̃ς

^31:5 ὡς ὄρνεα πετόμενα οὕτως ὑπερασπιει̃ κύριος ὑπὲρ Ιερουσαλημ καὶ ἐξελει̃ται καὶ περιποιήσεται καὶ σώσει

^31:6 ἐπιστράφητε οἱ τὴν βαθει̃αν βουλὴν βουλευόμενοι καὶ ἄνομον

^31:7 ὅτι τη̨̃ ἡμέρα̨ ἐκείνη̨ ἀπαρνήσονται οἱ ἄνθρωποι τὰ χειροποίητα αὐτω̃ν τὰ ἀργυρα̃ καὶ τὰ χρυσα̃ ἃ ἐποίησαν αἱ χει̃ρες αὐτω̃ν

^31:8 καὶ πεσει̃ται Ασσουρ οὐ μάχαιρα ἀνδρὸς οὐδὲ μάχαιρα ἀνθρώπου καταφάγεται αὐτόν καὶ φεύξεται οὐκ ἀπὸ προσώπου μαχαίρας οἱ δὲ νεανίσκοι ἔσονται εἰς ἥττημα

^31:9 πέτρα̨ γὰρ περιλημφθήσονται ὡς χάρακι καὶ ἡττηθήσονται ὁ δὲ φεύγων ἁλώσεται τάδε λέγει κύριος μακάριος ὃς ἔχει ἐν Σιων σπέρμα καὶ οἰκείους ἐν Ιερουσαλημ

^32:1 ἰδοὺ γὰρ βασιλεὺς δίκαιος βασιλεύσει καὶ ἄρχοντες μετὰ κρίσεως ἄρξουσιν

^32:2 καὶ ἔσται ὁ ἄνθρωπος κρύπτων τοὺς λόγους αὐτου̃ καὶ κρυβήσεται ὡς ἀφ' ὕδατος φερομένου καὶ φανήσεται ἐν Σιων ὡς ποταμὸς φερόμενος ἔνδοξος ἐν γη̨̃ διψώση̨

^32:3 καὶ οὐκέτι ἔσονται πεποιθότες ἐπ' ἀνθρώποις ἀλλὰ τὰ ὠ̃τα δώσουσιν ἀκούειν

^32:4 καὶ ἡ καρδία τω̃ν ἀσθενούντων προσέξει του̃ ἀκούειν καὶ αἱ γλω̃σσαι αἱ ψελλίζουσαι ταχὺ μαθήσονται λαλει̃ν εἰρήνην

^32:5 καὶ οὐκέτι μὴ εἴπωσιν τω̨̃ μωρω̨̃ ἄρχειν καὶ οὐκέτι μὴ εἴπωσιν οἱ ὑπηρέται σου σίγα

^32:6 ὁ γὰρ μωρὸς μωρὰ λαλήσει καὶ ἡ καρδία αὐτου̃ μάταια νοήσει του̃ συντελει̃ν ἄνομα καὶ λαλει̃ν πρὸς κύριον πλάνησιν του̃ διασπει̃ραι ψυχὰς πεινώσας καὶ τὰς ψυχὰς τὰς διψώσας κενὰς ποιη̃σαι

^32:7 ἡ γὰρ βουλὴ τω̃ν πονηρω̃ν ἄνομα βουλεύσεται καταφθει̃ραι ταπεινοὺς ἐν λόγοις ἀδίκοις καὶ διασκεδάσαι λόγους ταπεινω̃ν ἐν κρίσει

^32:8 οἱ δὲ εὐσεβει̃ς συνετὰ ἐβουλεύσαντο καὶ αὕτη ἡ βουλὴ μενει̃

^32:9 γυναι̃κες πλούσιαι ἀνάστητε καὶ ἀκούσατε τη̃ς φωνη̃ς μου θυγατέρες ἐν ἐλπίδι ἀκούσατε τοὺς λόγους μου

^32:10 ἡμέρας ἐνιαυτου̃ μνείαν ποιήσασθε ἐν ὀδύνη̨ μετ' ἐλπίδος ἀνήλωται ὁ τρύγητος πέπαυται ὁ σπόρος καὶ οὐκέτι μὴ ἔλθη̨

^32:11 ἔκστητε λυπήθητε αἱ πεποιθυι̃αι ἐκδύσασθε γυμναὶ γένεσθε περιζώσασθε σάκκους τὰς ὀσφύας

^32:12 καὶ ἐπὶ τω̃ν μαστω̃ν κόπτεσθε ἀπὸ ἀγρου̃ ἐπιθυμήματος καὶ ἀμπέλου γενήματος

^32:13 ἡ γη̃ του̃ λαου̃ μου ἄκανθα καὶ χόρτος ἀναβήσεται καὶ ἐκ πάσης οἰκίας εὐφροσύνη ἀρθήσεται πόλις πλουσία

^32:14 οἰ̃κοι ἐγκαταλελειμμένοι πλου̃τον πόλεως καὶ οἴκους ἐπιθυμητοὺς ἀφήσουσιν καὶ ἔσονται αἱ κω̃μαι σπήλαια ἕως του̃ αἰω̃νος εὐφροσύνη ὄνων ἀγρίων βοσκήματα ποιμένων

^32:15 ἕως ἂν ἐπέλθη̨ ἐφ' ὑμα̃ς πνευ̃μα ἀφ' ὑψηλου̃ καὶ ἔσται ἔρημος ὁ Χερμελ καὶ ὁ Χερμελ εἰς δρυμὸν λογισθήσεται

^32:16 καὶ ἀναπαύσεται ἐν τη̨̃ ἐρήμω̨ κρίμα καὶ δικαιοσύνη ἐν τω̨̃ Καρμήλω̨ κατοικήσει

^32:17 καὶ ἔσται τὰ ἔργα τη̃ς δικαιοσύνης εἰρήνη καὶ κρατήσει ἡ δικαιοσύνη ἀνάπαυσιν καὶ πεποιθότες ἕως του̃ αἰω̃νος

^32:18 καὶ κατοικήσει ὁ λαὸς αὐτου̃ ἐν πόλει εἰρήνης καὶ ἐνοικήσει πεποιθώς καὶ ἀναπαύσονται μετὰ πλούτου

^32:19 ἡ δὲ χάλαζα ἐὰν καταβη̨̃ οὐκ ἐφ' ὑμα̃ς ἥξει καὶ ἔσονται οἱ ἐνοικου̃ντες ἐν τοι̃ς δρυμοι̃ς πεποιθότες ὡς οἱ ἐν τη̨̃ πεδινη̨̃

^32:20 μακάριοι οἱ σπείροντες ἐπὶ πα̃ν ὕδωρ οὑ̃ βου̃ς καὶ ὄνος πατει̃

^33:1 οὐαὶ τοι̃ς ταλαιπωρου̃σιν ὑμα̃ς ὑμα̃ς δὲ οὐδεὶς ποιει̃ ταλαιπώρους καὶ ὁ ἀθετω̃ν ὑμα̃ς οὐκ ἀθετει̃ ἁλώσονται οἱ ἀθετου̃ντες καὶ παραδοθήσονται καὶ ὡς σὴς ἐπὶ ἱματίου οὕτως ἡττηθήσονται

^33:2 κύριε ἐλέησον ἡμα̃ς ἐπὶ σοὶ γὰρ πεποίθαμεν ἐγενήθη τὸ σπέρμα τω̃ν ἀπειθούντων εἰς ἀπώλειαν ἡ δὲ σωτηρία ἡμω̃ν ἐν καιρω̨̃ θλίψεως

^33:3 διὰ φωνὴν του̃ φόβου σου ἐξέστησαν λαοὶ ἀπὸ του̃ φόβου σου καὶ διεσπάρησαν τὰ ἔθνη

^33:4 νυ̃ν δὲ συναχθήσεται τὰ σκυ̃λα ὑμω̃ν μικρου̃ καὶ μεγάλου ὃν τρόπον ἐάν τις συναγάγη̨ ἀκρίδας οὕτως ἐμπαίξουσιν ὑμι̃ν

^33:5 ἅγιος ὁ θεὸς ὁ κατοικω̃ν ἐν ὑψηλοι̃ς ἐνεπλήσθη Σιων κρίσεως καὶ δικαιοσύνης

^33:6 ἐν νόμω̨ παραδοθήσονται ἐν θησαυροι̃ς ἡ σωτηρία ἡμω̃ν ἐκει̃ σοφία καὶ ἐπιστήμη καὶ εὐσέβεια πρὸς τὸν κύριον οὑ̃τοί εἰσιν θησαυροὶ δικαιοσύνης

^33:7 ἰδοὺ δὴ ἐν τω̨̃ φόβω̨ ὑμω̃ν αὐτοὶ φοβηθήσονται οὓς ἐφοβει̃σθε φοβηθήσονται ἀφ' ὑμω̃ν ἄγγελοι γὰρ ἀποσταλήσονται ἀξιου̃ντες εἰρήνην πικρω̃ς κλαίοντες παρακαλου̃ντες εἰρήνην

^33:8 ἐρημωθήσονται γὰρ αἱ τούτων ὁδοί πέπαυται ὁ φόβος τω̃ν ἐθνω̃ν καὶ ἡ πρὸς τούτους διαθήκη αἴρεται καὶ οὐ μὴ λογίσησθε αὐτοὺς ἀνθρώπους

^33:9 ἐπένθησεν ἡ γη̃ ἠ̨σχύνθη ὁ Λίβανος ἕλη ἐγένετο ὁ Σαρων φανερὰ ἔσται ἡ Γαλιλαία καὶ ὁ Κάρμηλος

^33:10 νυ̃ν ἀναστήσομαι λέγει κύριος νυ̃ν δοξασθήσομαι νυ̃ν ὑψωθήσομαι

^33:11 νυ̃ν ὄψεσθε νυ̃ν αἰσθηθήσεσθε ματαία ἔσται ἡ ἰσχὺς του̃ πνεύματος ὑμω̃ν πυ̃ρ ὑμα̃ς κατέδεται

^33:12 καὶ ἔσονται ἔθνη κατακεκαυμένα ὡς ἄκανθα ἐν ἀγρω̨̃ ἐρριμμένη καὶ κατακεκαυμένη

^33:13 ἀκούσονται οἱ πόρρωθεν ἃ ἐποίησα γνώσονται οἱ ἐγγίζοντες τὴν ἰσχύν μου

^33:14 ἀπέστησαν οἱ ἐν Σιων ἄνομοι λήμψεται τρόμος τοὺς ἀσεβει̃ς τίς ἀναγγελει̃ ὑμι̃ν ὅτι πυ̃ρ καίεται τίς ἀναγγελει̃ ὑμι̃ν τὸν τόπον τὸν αἰώνιον

^33:15 πορευόμενος ἐν δικαιοσύνη̨ λαλω̃ν εὐθει̃αν ὁδόν μισω̃ν ἀνομίαν καὶ ἀδικίαν καὶ τὰς χει̃ρας ἀποσειόμενος ἀπὸ δώρων βαρύνων τὰ ὠ̃τα ἵνα μὴ ἀκούση̨ κρίσιν αἵματος καμμύων τοὺς ὀφθαλμοὺς ἵνα μὴ ἴδη̨ ἀδικίαν

^33:16 οὑ̃τος οἰκήσει ἐν ὑψηλω̨̃ σπηλαίω̨ πέτρας ἰσχυρα̃ς ἄρτος αὐτω̨̃ δοθήσεται καὶ τὸ ὕδωρ αὐτου̃ πιστόν

^33:17 βασιλέα μετὰ δόξης ὄψεσθε καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ ὑμω̃ν ὄψονται γη̃ν πόρρωθεν

^33:18 ἡ ψυχὴ ὑμω̃ν μελετήσει φόβον που̃ εἰσιν οἱ γραμματικοί που̃ εἰσιν οἱ συμβουλεύοντες που̃ ἐστιν ὁ ἀριθμω̃ν τοὺς τρεφομένους

^33:19 μικρὸν καὶ μέγαν λαόν ὡ̨̃ οὐ συνεβουλεύσαντο οὐδὲ ἤ̨δει βαθύφωνον ὥστε μὴ ἀκου̃σαι λαὸς πεφαυλισμένος καὶ οὐκ ἔστιν τω̨̃ ἀκούοντι σύνεσις

^33:20 ἰδοὺ Σιων ἡ πόλις τὸ σωτήριον ἡμω̃ν οἱ ὀφθαλμοί σου ὄψονται Ιερουσαλημ πόλις πλουσία σκηναὶ αἳ οὐ μὴ σεισθω̃σιν οὐδὲ μὴ κινηθω̃σιν οἱ πάσσαλοι τη̃ς σκηνη̃ς αὐτη̃ς εἰς τὸν αἰω̃να χρόνον οὐδὲ τὰ σχοινία αὐτη̃ς οὐ μὴ διαρραγω̃σιν

^33:21 ὅτι τὸ ὄνομα κυρίου μέγα ὑμι̃ν τόπος ὑμι̃ν ἔσται ποταμοὶ καὶ διώρυγες πλατει̃ς καὶ εὐρύχωροι οὐ πορεύση̨ ταύτην τὴν ὁδόν οὐδὲ πορεύσεται πλοι̃ον ἐλαυ̃νον

^33:22 ὁ γὰρ θεός μου μέγας ἐστίν οὐ παρελεύσεταί με κύριος κριτὴς ἡμω̃ν κύριος ἄρχων ἡμω̃ν κύριος βασιλεὺς ἡμω̃ν κύριος οὑ̃τος ἡμα̃ς σώσει

^33:23 ἐρράγησαν τὰ σχοινία σου ὅτι οὐκ ἐνίσχυσεν ὁ ἱστός σου ἔκλινεν οὐ χαλάσει τὰ ἱστία οὐκ ἀρει̃ σημει̃ον ἕως οὑ̃ παραδοθη̨̃ εἰς προνομήν τοίνυν πολλοὶ χωλοὶ προνομὴν ποιήσουσιν

^33:24 καὶ οὐ μὴ εἴπη̨ κοπιω̃ ὁ λαὸς ὁ ἐνοικω̃ν ἐν αὐτοι̃ς ἀφέθη γὰρ αὐτοι̃ς ἡ ἁμαρτία

^34:1 προσαγάγετε ἔθνη καὶ ἀκούσατε ἄρχοντες ἀκουσάτω ἡ γη̃ καὶ οἱ ἐν αὐτη̨̃ ἡ οἰκουμένη καὶ ὁ λαὸς ὁ ἐν αὐτη̨̃

^34:2 διότι θυμὸς κυρίου ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη καὶ ὀργὴ ἐπὶ τὸν ἀριθμὸν αὐτω̃ν του̃ ἀπολέσαι αὐτοὺς καὶ παραδου̃ναι αὐτοὺς εἰς σφαγήν

^34:3 οἱ δὲ τραυματίαι αὐτω̃ν ῥιφήσονται καὶ οἱ νεκροί καὶ ἀναβήσεται αὐτω̃ν ἡ ὀσμή καὶ βραχήσεται τὰ ὄρη ἀπὸ του̃ αἵματος αὐτω̃ν

^34:4 καὶ ἑλιγήσεται ὁ οὐρανὸς ὡς βιβλίον καὶ πάντα τὰ ἄστρα πεσει̃ται ὡς φύλλα ἐξ ἀμπέλου καὶ ὡς πίπτει φύλλα ἀπὸ συκη̃ς

^34:5 ἐμεθύσθη ἡ μάχαιρά μου ἐν τω̨̃ οὐρανω̨̃ ἰδοὺ ἐπὶ τὴν Ιδουμαίαν καταβήσεται καὶ ἐπὶ τὸν λαὸν τη̃ς ἀπωλείας μετὰ κρίσεως

^34:6 ἡ μάχαιρα κυρίου ἐνεπλήσθη αἵματος ἐπαχύνθη ἀπὸ στέατος ἀρνω̃ν καὶ ἀπὸ στέατος τράγων καὶ κριω̃ν ὅτι θυσία κυρίω̨ ἐν Βοσορ καὶ σφαγὴ μεγάλη ἐν τη̨̃ Ιδουμαία̨

^34:7 καὶ συμπεσου̃νται οἱ ἁδροὶ μετ' αὐτω̃ν καὶ οἱ κριοὶ καὶ οἱ ταυ̃ροι καὶ μεθυσθήσεται ἡ γη̃ ἀπὸ του̃ αἵματος καὶ ἀπὸ του̃ στέατος αὐτω̃ν ἐμπλησθήσεται

^34:8 ἡμέρα γὰρ κρίσεως κυρίου καὶ ἐνιαυτὸς ἀνταποδόσεως κρίσεως Σιων

^34:9 καὶ στραφήσονται αὐτη̃ς αἱ φάραγγες εἰς πίσσαν καὶ ἡ γη̃ αὐτη̃ς εἰς θει̃ον καὶ ἔσται αὐτη̃ς ἡ γη̃ καιομένη ὡς πίσσα

^34:10 νυκτὸς καὶ ἡμέρας καὶ οὐ σβεσθήσεται εἰς τὸν αἰω̃να χρόνον καὶ ἀναβήσεται ὁ καπνὸς αὐτη̃ς ἄνω εἰς γενεὰς ἐρημωθήσεται καὶ εἰς χρόνον πολύν

^34:11 καὶ κατοικήσουσιν ἐν αὐτη̨̃ ὄρνεα καὶ ἐχι̃νοι καὶ ἴβεις καὶ κόρακες καὶ ἐπιβληθήσεται ἐπ' αὐτὴν σπαρτίον γεωμετρίας ἐρήμου καὶ ὀνοκένταυροι οἰκήσουσιν ἐν αὐτη̨̃

^34:12 οἱ ἄρχοντες αὐτη̃ς οὐκ ἔσονται οἱ γὰρ βασιλει̃ς αὐτη̃ς καὶ οἱ ἄρχοντες αὐτη̃ς καὶ οἱ μεγιστα̃νες αὐτη̃ς ἔσονται εἰς ἀπώλειαν

^34:13 καὶ ἀναφύσει εἰς τὰς πόλεις αὐτω̃ν ἀκάνθινα ξύλα καὶ εἰς τὰ ὀχυρώματα αὐτη̃ς καὶ ἔσται ἔπαυλις σειρήνων καὶ αὐλὴ στρουθω̃ν

^34:14 καὶ συναντήσουσιν δαιμόνια ὀνοκενταύροις καὶ βοήσουσιν ἕτερος πρὸς τὸν ἕτερον ἐκει̃ ἀναπαύσονται ὀνοκένταυροι εὑ̃ρον γὰρ αὑτοι̃ς ἀνάπαυσιν

^34:15 ἐκει̃ ἐνόσσευσεν ἐχι̃νος καὶ ἔσωσεν ἡ γη̃ τὰ παιδία αὐτη̃ς μετὰ ἀσφαλείας ἐκει̃ ἔλαφοι συνήντησαν καὶ εἰ̃δον τὰ πρόσωπα ἀλλήλων

^34:16 ἀριθμω̨̃ παρη̃λθον καὶ μία αὐτω̃ν οὐκ ἀπώλετο ἑτέρα τὴν ἑτέραν οὐκ ἐζήτησαν ὅτι κύριος ἐνετείλατο αὐτοι̃ς καὶ τὸ πνευ̃μα αὐτου̃ συνήγαγεν αὐτάς

^34:17 καὶ αὐτὸς ἐπιβαλει̃ αὐτοι̃ς κλήρους καὶ ἡ χεὶρ αὐτου̃ διεμέρισεν βόσκεσθαι εἰς τὸν αἰω̃να χρόνον κληρονομήσετε εἰς γενεὰς γενεω̃ν ἀναπαύσονται ἐπ' αὐτη̃ς

^35:1 εὐφράνθητι ἔρημος διψω̃σα ἀγαλλιάσθω ἔρημος καὶ ἀνθείτω ὡς κρίνον

^35:2 καὶ ἐξανθήσει καὶ ἀγαλλιάσεται τὰ ἔρημα του̃ Ιορδάνου καὶ ἡ δόξα του̃ Λιβάνου ἐδόθη αὐτη̨̃ καὶ ἡ τιμὴ του̃ Καρμήλου καὶ ὁ λαός μου ὄψεται τὴν δόξαν κυρίου καὶ τὸ ὕψος του̃ θεου̃

^35:3 ἰσχύσατε χει̃ρες ἀνειμέναι καὶ γόνατα παραλελυμένα

^35:4 παρακαλέσατε οἱ ὀλιγόψυχοι τη̨̃ διανοία̨ ἰσχύσατε μὴ φοβει̃σθε ἰδοὺ ὁ θεὸς ἡμω̃ν κρίσιν ἀνταποδίδωσιν καὶ ἀνταποδώσει αὐτὸς ἥξει καὶ σώσει ἡμα̃ς

^35:5 τότε ἀνοιχθήσονται ὀφθαλμοὶ τυφλω̃ν καὶ ὠ̃τα κωφω̃ν ἀκούσονται

^35:6 τότε ἁλει̃ται ὡς ἔλαφος ὁ χωλός καὶ τρανὴ ἔσται γλω̃σσα μογιλάλων ὅτι ἐρράγη ἐν τη̨̃ ἐρήμω̨ ὕδωρ καὶ φάραγξ ἐν γη̨̃ διψώση̨

^35:7 καὶ ἡ ἄνυδρος ἔσται εἰς ἕλη καὶ εἰς τὴν διψω̃σαν γη̃ν πηγὴ ὕδατος ἔσται ἐκει̃ εὐφροσύνη ὀρνέων ἔπαυλις καλάμου καὶ ἕλη

^35:8 ἐκει̃ ἔσται ὁδὸς καθαρὰ καὶ ὁδὸς ἁγία κληθήσεται καὶ οὐ μὴ παρέλθη̨ ἐκει̃ ἀκάθαρτος οὐδὲ ἔσται ἐκει̃ ὁδὸς ἀκάθαρτος οἱ δὲ διεσπαρμένοι πορεύσονται ἐπ' αὐτη̃ς καὶ οὐ μὴ πλανηθω̃σιν

^35:9 καὶ οὐκ ἔσται ἐκει̃ λέων οὐδὲ τω̃ν θηρίων τω̃ν πονηρω̃ν οὐ μὴ ἀναβη̨̃ ἐπ' αὐτὴν οὐδὲ μὴ εὑρεθη̨̃ ἐκει̃ ἀλλὰ πορεύσονται ἐν αὐτη̨̃ λελυτρωμένοι

^35:10 καὶ συνηγμένοι διὰ κύριον ἀποστραφήσονται καὶ ἥξουσιν εἰς Σιων μετ' εὐφροσύνης καὶ εὐφροσύνη αἰώνιος ὑπὲρ κεφαλη̃ς αὐτω̃